Ανδρέας Βιολάρης
Αγαπημένε μου «Λέο»,
Σου γράφω τώρα που τα πράγματα έχουν ησυχάσει. Τώρα που τα γήπεδα άδειασαν, οι φωνές σταμάτησαν και τα φώτα χαμήλωσαν. Και μαζί φαίνεται πως κλείνει ένας ο κύκλος παρουσίας και προσφοράς στην αγαπημένη σου ομάδα, την Εθνική Αργεντινής. Ξέρω πως τα συναισθήματα είναι παράξενα, μιας και έμαθες να ζεις πάντα για την επόμενη στιγμή. Για το επόμενο παιχνίδι, το επόμενο γκολ. Την επόμενη ευκαιρία να κάνεις αυτό που μόνο εσύ μπορούσες να κάνεις.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Εγώ ήμουν εκεί, μαζί σου, από την πρώτη μέρα. Σε έβλεπα όταν κανείς δεν ήξερε το όνομά σου. Σε είδα να φεύγεις από το σπίτι σου για έναν κόσμο άγνωστο. Ήμουν εκεί όταν άφησες πίσω οικογένεια, φίλους και μια ζωή που ήξερες και αγαπούσες. Ξέρω πως δεν ήταν εύκολο. Ένιωσα κάθε φόβο και αμφιβολία σου. Κάθε στιγμή που διοερωτήθηκες αν άξιζε η θυσία να ταξιδέψεις στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Θυμάμαι, όμως, και κάτι άλλο. Θυμάμαι πως κάθε φορά που ερχόταν η ώρα να μπεις στο γήπεδο εξαφανίζονταν όλα. Δεν υπήρχε φόβος, αμφισβήτηση ή κάτι άλλο, παρά μόνο η μπάλα. Ήσασταν πάντα εκεί, οι δυο σας. Εσύ και εκείνη. Μια σχέση μοναδική. Κι εγώ είχα απλώς την τιμή να βρίσκομαι ανάμεσά σας.
Ξέρεις τι θυμάμαι περισσότερο σε εσένα, πέραν από τα γκολ, τις ασιστ, τις ντρίμπλες, τα τρόπαια, τους αριθμούς και τα ρεκόρ; Θα θυμάμαι το βάρος και τη μοναξιά σου όταν έχανες. Τη σιωπή μετά από μια ήττα σε ένα σημαντικό παιχνίδι. Το σκυμμένο κεφάλι και το κλάμα μετά από ένα χαμένο τελικό. Τον πόνο ενός ανθρώπου που κουβαλούσε στις πλάτες του τις ελπίδες μιας ολόκληρης χώρας. Θυμάμαι πόσο εύκολο θα ήταν να φύγεις. Να πεις «έκανα αρκετά, δεν μπορώ να προσφέρω κάτι άλλο». Να αφήσεις πίσω σου όλες τις φωνές και τις αμφισβητήσεις.
Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή λύγισες. Το καλοκαίρι του 2016, μετά το χαμένο τελικό του Copa America από τη Χιλή, όταν ανακοίνωσες την αποχώρησή του από την εθνική. Ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα ανακάλεσες και επέστρεψες στην «αλμπισελέστε», γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν αγαπούν μόνο τις νίκες. Αγαπούν τη διαδρομή και θέλουν να ανταποδώσουν την αγάπη. Και η δική σου διαδρομή με τη φανέλα της Αργεντινή ήταν ίσως η πιο ανθρώπινη ιστορία σου.
Εσύ επέστρεψες, η αμφισβήτηση όμως ήταν ακόμη εκεί. Έπεσες ξανά και ξανά, αμφισβητήθηκες, πληγώθηκες. Αλλά συνέχισες. Μέχρι που ήρθε εκείνη η μέρα, στις 18 Δεκεμβρίου, στο Κατάρ.
Εκείνη τη νύχτα που όλος ο κόσμος σταμάτησε για να σε δει να σηκώνεις το Παγκόσμιο Κύπελλο. Θυμάμαι το βήμα σου. Δεν ήταν το ίδιο. Ήταν πιο ελαφρύ. Σαν να είχε φύγει ένα βάρος που κουβαλούσες για χρόνια. Για πρώτη φορά δεν προσπαθούσες να φτάσεις την κορυφή. Ήσουν εκεί! Κι εγώ ήμουν εκεί μαζί σου. Όπως ήμουν πάντα, παντού. Στα πρώτα σου σουτ στην αυλή του σπιτιού. Στις πρώτες σου προπονήσεις. Στα πρώτα σου όνειρα. Στο επαγγελματικό σου ντεμπούτο. Στις πρώτες σου νίκες και τρόπαια. Στα μεγαλύτερα παιχνίδια και τα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου. Ήμουν εκεί στις στιγμές που έκανες εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους να σηκωθούν από τις θέσεις τους.
Πάντα ήξερα ότι θα έφτανε εκείνη η στιγμή που θα με αφήσεις. Όλες οι ιστορίες τελειώνουν. Όλα τα ταξίδια φτάνουν σε ένα τέλος. Θέλω, όμως, να ξέρεις πως δεν νιώθω λύπη ή στεναχώρια. Νιώθω μόνο περηφάνια. Γιατί δεν ήμουν απλώς μέρος της πορείας και των επιτυχιών σου. Ήμουν εκεί από την πρώτη μέρα, σε κάθε στιγμή. Ήμουν μάρτυρας σε κάτι που πολύ πιθανόν να μην ξαναδεί ποτέ η ανθρωπότητα.
Είδα έναν άνθρωπο να μετατρέπει το ποδόσφαιρο σε τέχνη. Είδα ένα παιδί να γίνεται θρύλος, χωρίς όμως να χάσει ποτέ το παιδί μέσα του. Είδα ανθρώπους να χαμογελούν επειδή για λίγα δευτερόλεπτα πίστεψαν ότι όλα είναι πιθανά.
Και τώρα που φτάνουμε στο τέλος, θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ! Σε ευχαριστώ που με άφησες να είμαι μέρος αυτής της ιστορίας. Σε ευχαριστώ που δεν με χρησιμοποίησες ποτέ ως «εργαλείο». Σε ευχαριστώ που κάθε άγγιγμά σου είχε έναν σκοπό. Κάθε σου κίνησή είχε μια σκέψη, μια στιγμή μαγείας. Κάθε βήμα σου είχε μια ιστορία. Ήταν ένα βήμα προς την αιωνιότητα…
Κι αν κάποτε με βρείτε πεταμένο σε μια γωνιά, ξεχασμένο και φθαρμένο από τα χρόνια, θέλω να ξέρετε κάτι. Δεν ήμουν απλώς ένα παπούτσι. Ήμουν ο συνοδοιπόρος του. Ήμουν εκεί όταν ο Λιονέλ άγγιζε την μπάλα. Ήμουν εκεί όταν άλλαζε το ποδόσφαιρο. Ήμουν εκεί όταν ο άνθρωπος μετατρεπόταν σε… υπεράνθρωπος κι έκανε το αδύνατο να μοιάζει, όχι απλά δυνατό αλλά και απλό.
Για αυτά κι άλλα πολλά, «Λέο», σε ευχαριστώ.
Με αγάπη,
το αριστερό σου παπούτσι!
