Ανδρέας Βιολάρης
Με τον πιο σκληρό τρόπο ολοκληρώθηκε χθες βράδυ η πορεία της Ρεάλ Μαδρίτης στο Champions League. Η ήττα από τη Μπάγερν έφερε τον αποκλεισμό των «μερένγκες» από τη συνέχεια της διοργάνωσης και ταυτόχρονα επιβεβαιώθηκε πως θα μείνουν χωρίς τίτλο για δεύτερη συναπτή σεζόν, μιας και το -9 από την πρωτοπόρο Μπαρσελόνα φαντάζει αποτρεπτικό για να προλάβει να κόψει πρώτη το νήμα στην ισπανική λίγκα. Και όλα αυτά συμβαίνουν στην πρώτη διετία του Κιλιάν Εμπαμπέ στη Μαδρίτη!
Η αλήθεια είναι πως η μεταγραφή του αστεριού της ΠΣΖ, σε συνάρτηση με την παρουσία των υπόλοιπων σπουδαίων ποδοσφαιριστών, θα οδηγούσε τη Ρεάλ σε μια δυναστεία, τόσο ενός όσο και εκτός των ισπανικών συνόρων. Για την ώρα όμως δεν είναι αυτό το σενάριο.
Αριθμοί… παγκόσμιας κλάσης
Αν αφήσουμε εκτός συζήτησης την ξηρασία τίτλων και απομονώσουμε τα στατιστικά που συνοδεύουν την παρουσία του Γάλλου σούπερ σταρ μετά το καλοκαίρι του 2024, η εικόνα είναι εντυπωσιακή. Με το ψεσινό τέρμα έφθασε τα 40 στη φετινή χρονιά (εκ των οποίων τα 14 στο Champions League, όπου είναι πρώτος σκόρερ) και συνολικά τα 84 γκολ σε 98 εμφανίσεις με την άσπρη φανελα! Πρόκειται για επιδόσεις παγκόσμιας κλάσης, οι οποίες τον κατατάσσουν, χωρίς αμφιβολία, στην λίστα με τους κορυφαίους των κορυφαίων του πλανήτη.
Προφανώς και αυτοί οι αριθμοί δεν αποτελούν έκπληξη, αφού ήταν μια συνέχεια των υψηλών πτήσεων και επιδόσεων που καταγράφει από την πρώτη μέρα της επαγγελματικής του καριέρας. Η μεταγραφή του στη Ρεάλ δεν άλλαξε το αγωνιστικό του DNA. Παραμένει ένας ποδοσφαιριστής που έχει την ικανότητα να δημιουργήσει φάσεις και γκολ από το μηδέν και να κρίνει αγώνες με μια στιγμή έμπνευσης ή μαγείας. Ωστόσο, το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τα ατομικά κατορθώματα. Πρώτα και κύρια έρχεται το σύνολο, ιδίως όταν ανήκει στο ρόστερ της Ρεάλ Μαδρίτης.
Εδώ εντοπίζεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα των Μαδριλένων. Παρά την παρουσία κορυφαίων ποδοσφαιριστών δεν κατάφερε να εξελιχθεί σε μια ομάδα με ταυτότητα, συνοχή, συγκεκριμένο πλάνο, αγωνιστική φιλοσοφία και ισορροπία. Στα χαρτιά, η συνύπαρξη παικτών όπως οι Εμπαμπέ, Βινίσιους και Μπέλινγκαμ θα μπορούσε να οδηγήσει τη Ρεάλ σε τίτλους και νέες χρυσές σελίδες στην ιστορία του πιο πετυχημένου συλλόγου. Ωστόσο, στην πράξη η συνύπαρξή τους δημιούργησε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα έλυσε. Και αυτό δεν έχει να κάνει με μόνο με τα αγωνιστικά και τεχνικά χαρακτηριστικά των σούπερ σταρ ή την έλλειψη πλάνου και φιλοσοφίας, αλλά και με το χαρακτήρα και τον εγωισμό τους. Είναι, άλλωστε, αρκετά τα παραδείγματα του παρελθόντος που έδειξαν πως οι εν λόγω ποδοσφαιριστές έβαλαν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τους υπόλοιπους. Ή, ακόμα, πάνω και από τον ίδιο το σύλλογο!
Ο εγωισμός και το “status”
Η νοοτροπία και οι συμπεριφορές του Κιλιάν Εμπαμπε τον έχουν φέρει στο επίκεντρο της κριτικής, όχι μόνο την τελευταία διετία, αλλά και στα χρόνια που υπήρξε ποδοσφαιριστής της ΠΣΖ. Ο Γάλλος σούπερ σταρ δεν μπορούσε ποτέ να συμβιβαστεί με την ιδέα πως δεν είναι το Νο1 ή έστω με τον ρόλο της ισότιμης συνύπαρξης με παίκτες όπως οι Νειμαρ, Ντι Μαρια και Ντεμπελέ. Η μεταγραφή Μέσι (το 2021) έκανε ακόμα πιο περίπλοκο το στάτους του εντός ομάδας, αλλά αι στα μάτια του κόσμου.
Εκείνη την περίοδο η Παρί ΣΖ ήταν έναν οργανισμός απόλυτα προσαρμοσμένος γύρω από τον Εμπαπέ και ο ίδιος απολάμβανε ένα πρωτοφανή προνόμια, τα οποία είχαν να κάνουν είτε με ειδικούς όρους στο συμβόλαιό του, είτε αυξημένη επιρροή στη λήψη αποφάσεων. Αυτή την «ειδική μεταχείριση» ήθελε να μεταφέρει και στη Μαδρίτη. Επιχείρησε να διεκδικήσει ένα αντίστοιχο status και στη Ρεάλ, ακόμη κι αν αυτό θα λειτουργούσε εις βάρος παικτών που είχαν ήδη καθιερωθεί ως βασικοί πυλώνες, όπως οι Βινίσιους και Μπέλινγκαμ. Ωστόσο, σε ένα σύλλογο όπου η ιστορία είναι μεγαλύτερη από οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή ή προπονητή, ήταν σχεδόν αδύνατο να λειτουργήσει αρμονικά μια τέτοια προσέγγιση.
Σύμπτωση ή όχι;
Ένα ακόμη στοιχείο που τροφοδοτεί ακόμα περισσότερο τη συζήτηση για το κατά πόσο ο Εμπαμπέ βάζει τον εαυτό του και τις ατομικές του διακρίσεις πάνω από το καλό του συνόλου, ήταν η κατάκτηση του πρώτου ιστορικού Champions League από την ΠΣΖ, στην πρώτη σεζόν χωρίς τον Γάλλο στο ρόστερ της! Ανεξαρτήτως του πώς αξιολογεί κανείς την εν λόγω συγκυρία (ή και… σατανική σύμπτωση), ήρθε να ενισχύσει το αφήγημα ότι η αποχώρηση ενός τόσο κυρίαρχου ποδοσφαιρικού «εγώ» επέτρεψε στην ΠΣΖ να «αναπνεύσει» διαφορετικά και να αλλάξει τα πάντα γύρω από την ομάδα, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Η αποχώρηση του Εμπαμπέ (και των υπόλοιπων αστεριών-βεντετών) σε συνδυασμό με την άφιξη του Λουίς Ενρίκε, ο οποίος εμπιστεύτηκε και ανέδειξε νεαρούς ποδοσφαιριστές, έφερε ανακατανομή ευθυνών και πιο ισορροπημένη λειτουργία. Στη μετά-Εμπαμπέ εποχή η ομάδα του Παρισιού εξελίχθηκε σε ένα σύνολο με συνοχή, πιο ξεκάθαρο πλάνο και ρόλους κι ένα πολυδιάστατο τρόπο παιχνιδιού που δεν στηριζόταν (μόνο) στην ατομική ποιότητα. Στοιχεία που σαφώς και δεν χαρακτηρίζουν τον τρόπο λειτουργίας της Ρεάλ στα δύο χρόνια παρουσίας του Γάλλου στο «Μπερναμπέου». Αντίθετα, η περσινή και η φετινή Ρεάλ χαρακτηρίζεται από την έλλειψη συνοχής, την αστάθεια και την απουσία ξεκάθαρης αγωνιστικής ταυτότητας.
Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι κατά πόσο ο Κιλιάν Εμπαμπέ είναι καλός ποδοσφαιριστής. Ο Γάλλος ήταν και παραμένει ένας από τους κορυφαίους παίκτες της γενιάς του και αυτό το επιβεβαιώνουν με εκκωφαντικό τρόπο οι αριθμοί και τα ρεκόρ. Το ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό μπορεί να αποτελέσει τον ηγέτη μιας ομάδας που διεκδικεί τίτλους στο πιο ψηλό επίπεδο, χωρίς να διαταράσσει τις απαιτούμενες ισορροπίες στα αποδυτήρια και φυσικά στον αγωνιστικό χώρο.
Η ιστορία του ποδοσφαίρου (και του ομαδικού αθλητισμού γενικότερα) είναι γεμάτη από παραδείγματα σπουδαίων αθλητών οι οποίοι χρειάστηκαν το κατάλληλο περιβάλλον και πλαίσιο για να αποδώσουν τα μέγιστα σε ατομικό επίπεδο και ταυτόχρονα να οδηγήσουν την ομάδα τους στην επίτευξη των στόχων της. Στη Ρεάλ, αυτό το πλαίσιο δεν έχει ακόμη βρεθεί. Και αυτό οφείλεται τόσο στον τρόπο που δομήθηκε η ομάδα, όσο και στην προσωπικότητα κάποιων ποδοσφαιριστών της.
Η πρόκληση για την Ρεάλ και τον επόμενο προπονητή της (όποιος και να είναι αυτός) είναι ξεκάθαρη. Να προσαρμόσει τον Γάλλο σε μια πιο συλλογική φιλοσοφία, χωρίς να αφαιρέσει από τους αριθμούς και τα γκολ του παίκτη. Σε διαφορετική περίπτωση ο σύλλογος της Μαδρίτης θα συνεχίσει να κινείται ανάμεσα στην ατομική λάμψη και τη συλλογική αποτυχία. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσο εντυπωσιακοί κι αν είναι οι αριθμοί, στη Μαδρίτη μετράνε οι τίτλοι. Και μέχρι στιγμής, αυτοί απουσιάζουν.
