Ανδρέας Βιολάρης
Για δεύτερη φορά μέσα σε μια περίοδο δέκα μηνών, ο Πρόδρομος Πετρίδης ετοίμασε κουτιά και βαλίτσες για να αποχωρήσει από τον Αρχάγγελο. Αυτή τη φορά η απόφασή ήταν οριστική και αμετάκλητη, κλείνοντας έτσι ένα κύκλο 13 ετών χρόνων και συνολικά 18 χρόνια (2001-2006, 2013-2026). Το πως θα πορευτεί το ΑΠΟΕΛ τους επόμενους μήνες μέχρι το τέλος της σεζόν, αλλά πολύ περισσότερο ποιοι θα οδηγήσουν το υπερωκεάνιο στα επόμενα, δύσκολα χρόνια είναι κάτι που δεν μπορεί κάποιος με σιγουριά. Ούτε μπορεί να προβλέψει εύκολα κανείς τι θα φέρουν οι επόμενοι μήνες. Όπως δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε πέρσι περίπου τέτοια περίοδο της θα έφερνε η επόμενη σεζόν (2025/26), μετά και την ανατροπή δεδομένων που έφερε την παραμονή του Πρόδρομου Πετρίδη στην προεδρία.
Όπως σημείωσα σε άρθρο μου τον περασμένο Μάρτιο (Ο... Ναπολέων του κυπριακού ποδοσφαίρου!) «το μόνο που μπορούσε να πούμε σήμερα, είναι πως του δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία για να διορθώσει ότι διορθώνεται και να κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να βελτιώσει την υστεροφημία του. Και αυτό οφείλει να το κάνει σε μια διαφορετική βάση, με περισσότερη εγκράτεια, διαφάνεια, ειλικρίνεια, ταπεινά και σε πιο επαγγελματικά επίπεδα». Πάμε λοιπόν να δούμε τι έγινε τον τελευταίο χρόνο, αλλά και τι οφείλει να κάνει η… μεταβατική διοίκηση, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της σεζόν.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ
Αρχίζοντας από το λιγότερο σημαντικό κομμάτι, το αγωνιστικό, οι αρμόδιοι απέτυχαν να δημιουργήσουν μια δυνατή ομάδα που θα μπορούσε να περάσει τον πήχη, τον οποίοι οι ίδιοι τοποθέτησαν πολύ ψηλά το περασμένο καλοκαίρι μιλώντας για τον στόχο της κατάκτησης του πρωταθλήματος. Δημιουργήθηκε ένα ρόστερ με δυνατότητες (αλλά και κάποιες αδυναμίες) και η αλήθεια είναι πως το ξεκίνημα στη σεζόν άφησε υποσχέσεις και δημιούργησε υψηλές προσδοκίες, οι οποίες όμως αποδείχθηκαν φρούδες.
Η μεγάλη εικόνα έδειξε μια ομάδα που έμοιαζε να είναι επηρεασμένη από τα απομεινάρια του παρελθόντος, τις κακές επιλογές και που σε καμιά περίπτωση δεν έπεισε ότι βαδίζει προς κάτι νέο. Από διεκδικήτρια τίτλου, όπως θεωρήθηκε από κάποιους, έφθασε σήμερα (μετά από τρεις σερί ήττες και μόλις μία νίκη στις τελευταίες έξι αγωνιστικές) να βρίσκεται στο -18 από την κορυφή, στο -9 από την 3η θέση και με το κύπελλο να μοιάζει ο μοναδικός ρεαλιστικός δρόμος που οδηγεί στην Ευρώπη.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ
Η κατάσταση εκτός των τεσσάρων γραμμών δεν ήταν πολύ διαφορετική από την εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα εντός γηπέδου, ειδικά τους τελευταίους μήνες. Κανένα ξεκάθαρο πλάνο, κανένα πειστικό μακροπρόθεσμο σχέδιο εξυγίανσης, καμία προοπτική αναγέννησης και, κυρίως, δεν καλλιεργήθηκε ποτέ η αίσθηση ότι ο σύλλογος αλλάζει σελίδα και μπαίνει στο σωστό δρόμο. Παρά τις έντονες προσπάθειες και πολύμηνες διεργασίες δεν κατάφερε, για διάφορους λόγους, να καρποφορήσει η καλοκαιρινή προσπάθεια για επίτευξη συμφωνίας με τους ενδιαφερόμενους επενδυτές, αλλά ούτε η νέα… φουρνιά Βραζιλιάνων που εμφανίστηκε πριν από περίπου δύο μήνες. Μία προσπάθεια η οποία συνοδεύτηκε από πολλά ερωτηματικά, ασάφεια, «μισές αλήθειες» και «φούμαρα».
Η οικονομική τρύπα δεν μειώθηκε, ούτε και η έντονη ανησυχία του κόσμου. Αντίθετα, μεγάλωσαν και τα δύο. Φτάσαμε μάλιστα στο σημείο οι φίλοι της ομάδα να βρίζουν εν χορώ τον Πρόδρομο Πετρίδη και να απαιτούν την αποχώρησή του. Όσον αφορά την οικονομική τρύπα, αναμένουμε την επόμενη ΓΣ για να μάθουμε το μέγεθός της. Πολύ περισσότερο, όμως, οι φίλοι του ΑΠΟΕΛ αναμένουν να ακούσουν πως θα πορευτεί η ομάδα τους τα επόμενα χρόνια και πόσο καιρό θα χρειαστεί για να ορθοποδήσει. Αυτό που προέχει και είναι ζωτικής σημασίας είναι να βρεθούν το συντομότερο οι πόροι και οι λύσεις για να ανταποκριθεί η διοίκηση στις πολλές, άμεσες υποχρεώσεις και να κλείσει κάποια από τα πολλά ανοικτά μέτωπα, αφενός για να βγει όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα η τρέχουσα χρόνια και να μην υπάρξουν οποιεσδήποτε κυρώσεις ενόψει της επόμενης.
Η… τελευταία ευκαιρία της «νέα» διοίκησης
Σαφώς και η αποχώρηση Πρόδρομου Πετρίδη αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός. Ωστόσο, κατά την άποψή μου, η επόμενη μέρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μια νέα αρχή. Ούτε να δοθεί άφεση αμαρτιών στα μέλη του ΔΣ και επί σειρά ετών συνεργάτες του αποχωρισθέντα προέδρου τα οποία συνεχίζουν. Έχουν και αυτοί σημαντικό μερίδιο ευθύνης για εδώ που οδηγήθηκαν τα πράγματα. Όπως έχουν και αυτοί μια δεύτερη ευκαιρία για να διορθώσουν ότι διορθώνεται.
Η ιστορία δεν δίνει πάντα δεύτερες ή τελευταίες ευκαιρίες. Και σίγουρα η υστεροφημία δεν χαρίζεται. Η διοίκηση Χάρη Φωτίου οφείλει να αξιοποιήσει τον χρόνο που κέρδισε και να πορευτεί σε ένα διαφορετικό δρόμο και μοντέλο. Οφείλει να αφήσει πίσω της το αίσθημα της εσωστρέφειας, να επικοινωνήσει με ειλικρίνεια, διαφάνεια, να διαλύσει το σύννεφο καχυποψίας που υπάρχει πάνω από τον Αρχάγγελο και να προσπαθήσει να αποκαταστήσει τη σχέση με τον κόσμο και όχι να την «τραυματίσει» ακόμα περισσότερο, όπως έγινε τους τελευταίους μήνες. Μπορεί οι τίτλοι να χτίζουν δόξα, αλλά η σχέση με τον κόσμο είναι αυτή που χτίζει την υστεροφημία.
Ότι λέγαμε για τον Πρόδρομο Πετρίδη, ισχύει και για αυτούς που έμειναν στο καράβι και συνεχίζουν. Η ιστορία δεν θα διαγράψει τα πρωταθλήματα, τους τίτλους και της επιτυχίες. Θα καταγράψει όμως το τέλος. Και το τέλος, πολλές φορές, είναι αυτό που καθορίζει πώς θυμάσαι μια ολόκληρη διαδρομή. Και αυτή θα είναι η δική τους τελευταία ευκαιρία να διαμορφώσουν τη δική τους έξοδο. Τη δική τους υστεροφημία.
