Ανδρέας Βιολάρης
Έχοντας διανύσει το 1/3 του Μουντιάλ, ομολογώ πως τα επίπεδα θεάματος, ποιότητας και ανταγωνιστικότητας είναι αρκετά πιο ψηλά από τις προσδοκίες που είχα πριν από την πρώτη σέντρα.
Με τη γλώσσα των αριθμών, μέχρι στιγμής βιώνουμε ένα από τα πιο παραγωγικά Μουντιάλ. Για την ακρίβεια το ξεκίνημα του το κατατάσσει ήδη ανάμεσα στα πιο θεαματικά των τελευταίων δεκαετιών με μέσο όρο τρία γκολ ανά παιχνίδι, τον υψηλότερο από το 1970 και έπειτα! Ακόμη και οι λίγες «λευκές» ισοπαλίες είχαν τεράστιο ενδιαφέρον και συνοδευτήκαν από στοιχείο της μεγάλης έκπληξης, ενώ διαφοροποίησαν σημαντικά και τις ισορροπίες στους ομίλους. Ίσως και στο υπόλοιπο της τουρνουά.
Μετά από δύο εβδομάδες δράσης, ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται με εντυπωσιακή συνέπεια. Οι μεγάλοι σταρ της διοργάνωσης, οι κορυφαίοι παίκτες στον κόσμου ή και άλλοι που δεν απολαμβάνουν την ίδια παγκόσμια αναγνώριση, δεν πήγαν απλά για τη συμμετοχή. Δεν αρκούνται σε μια καλή εμφάνιση, ούτε καν με ένα γκολ. Βρίσκουν δεύτερο και ψάχνουν και τρίτο.
Μετά τα δύο γκολ που πέτυχε τα ξημερώματα ο Βινισιους κόντρα στην Σκοτία, συνολικά 19 ποδοσφαιριστές (!) έχουν πετύχει τουλάχιστον δύο γκολ σε ένα παιχνίδι, τέσσερις το έκαναν σε δύο φορές, ενώ οι Messi και David πέτυχαν από ένα χατ τρικ. Πραγματικά εντυπωσιακό, όσο και σπάνιο!
Το ζήτημα δεν είναι απλά τα δύο γκολ, αλλά το μήνυμα που υπάρχει πίσω από αυτά. Το φετινό Μουντιάλ μοιάζει να λειτουργεί ως μια κοινή σκηνή όπου οι κορυφαίοι μπαίνουν σε μια άτυπη κόντρα. Όχι μόνο απέναντι στις αντίπαλες ομάδες, αλλά και μεταξύ τους. Ποιος θα πάρει το παιχνίδι πάνω του. Ποιος θα γίνει το πρόσωπο της ημέρας. Ποιος θα δημιουργήσει τη στιγμή που θα ξεχωρίσει σε ένα αγώνα. Ποιος θα αφήσει το αποτύπωμά του ή, ακόμα, το όνομα του στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό της «επιτυχίας».
Σαφώς και το ποδόσφαιρο είναι ένα ομαδικό σπορ και η συλλογικότητα μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ωστόσο, υπάρχει και το ατομικό στοιχείο. Τα ατομικά βραβεία. Τα ρεκόρ. Η θέση στην ιστορία. Οι κορυφαίοι αθλητές δεν λειτουργούν μόνο με το κίνητρο της νίκης, αλλά και με την ανάγκη να ξεχωρίσουν μέσα από αυτήν. Κι αυτή είναι μια νοοτροπία που συναντά κανείς διαχρονικά, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Ο Michael Jordan είχε παραδεχθεί πως συχνά δημιουργούσε μόνος του αφορμές και κίνητρα για να παρουσιάζει τον καλύτερο εαυτό του. Έβρισκε λόγους να ανταγωνιστεί, ακόμη κι όταν αυτοί δεν υπήρχαν.
Οι κορυφαίοι αθλητές σπάνια περιμένουν να βρουν κίνητρο. Συνήθως το δημιουργούν. Το ίδιο συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο. Όταν ένας μεγάλος παίκτης σκοράρει δύο φορές, ο επόμενος θέλει να κάνει το ίδιο. Ή να τον ξεπεράσει. Όταν ένας πρωταγωνιστής τραβά τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, οι υπόλοιποι αναζητούν τον τρόπο να λάμψουν περισσότερο.
Ο Lionel Messi και ο Cristiano Ronaldo δεν έγιναν οι κορυφαίοι των κορυφαίων απλά γιατί ήταν δύο σπουδαίοι παίκτες. Πέρασαν δύο δεκαετίες σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον σε επίπεδα παραγωγικότητας που έμοιαζαν αδιανόητα. Και ακόμα το κάνουν! Κάθε επίδοση, κάθε ρεκόρ, κάθε μεγάλη βραδιά γινόταν σημείο αναφοράς για τον αντίπαλο. Και τελικά, για το ίδιο το άθλημα.
Το ίδιο και στο τένις. Federer, Nadal και Djokovic μετέτρεψαν τον ανταγωνισμό σε κίνητρα Σε μια κινητήρια δύναμη που τους ανάγκασε να ξεπερνούν συνεχώς τα όριά τους. Αυτό συμβαίνει με τους κορυφαίους. Δεν αλληλο-εξουδετερώνονται, απλά σπρώχνουν ο ένας τον άλλον προς το μεγαλείο. Προς την αιωνιότητα.
Αυτό βλέπουμε και στο φετινό Μουντιάλ. Μια γενιά ποδοσφαιριστών που αντιλαμβάνεται τη σημασία της στιγμής. Παίκτες με τεράστια ποιότητα γύρω τους, που δεν κρύβονται όταν τα φώτα γίνονται πιο έντονα ή όταν η μπάλα ζυγίζει… εκατό κιλά!
Αν αυτή η τάση συνεχιστεί και στα νοκ άουτ, τότε μπορούμε να αισιοδοξούμε πως τα καλύτερα βρίσκονται ακόμη μπροστά μας. Γιατί όταν οι μεγαλύτεροι παίκτες βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση, όταν κυνηγούν ταυτόχρονα την ομαδική δόξα και τη δική τους θέση στην ιστορία, τότε το ποδόσφαιρο έχει τον τρόπο και τη μαγεία να μας προσφέρει βραδιές που μένουν αξέχαστες. Και ίσως όταν φτάσουμε στο τέλος του τουρνουά να διαπιστώσουμε ότι η ιστορία του γράφτηκε μα αυτό το τρόπο: από σπουδαίους παίκτες που δεν αρκέστηκαν απλώς να εμφανιστούν στην κορυφαία σκηνή του πλανήτη, αλλά ήρθαν αποφασισμένοι να αφήσουν το σημάδι τους και να μας προσφέρουν κάτι που ίσως δεν έχουμε ξαναδεί.
