Ανδρέας Βιολάρης
Αποτελεί αποτυχία ο αποκλεισμός της Ομόνοιας στον 2ο προκριματικό του Champions League; Σαφώς. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο το γεγονός ότι έπαιξε μόλις για μόλις 55 λεπτά (σε σύνολο 220+ λεπτών) με ένδεκα παίκτες; Εννοείται! Είναι δικαιολογημένος ο εκνευρισμός για την αντιμετώπιση που έτυχε η ομάδα τους, όχι μόνο στο χθεσινό αλλά συνολικά στους δύο αγώνες με την Καιρατ; Ναι. Ήταν η διαιτησία ο βασικός λόγος που έφερε τον αποκλεισμό; Για κάποιους είναι και αυτή η απάντηση ξεκάθαρη και καταφατική. Προσωπικά δεν είμαι σίγουρος. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως για να φτάσουμε στον ψεσινό αποκλεισμό έβαλαν κι άλλοι το χεράκι τους. Και, κατά την άποψή μου, το δικό τους ήταν πολύ πιο… βαρύ από εκείνο του διαιτητή.
Η ευθύνη για το αποτέλεσμα, αλλά και την εικόνα που παρουσίασαν οι πρωταθλητές μας είναι συλλογική και βαραίνει αρκετούς. Για τον αποκλεισμό και τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία να κυνηγήσει μέχρι τέλους το όνειρο του Champions League ευθύνονται πρώτα και κύρια οι ίδιοι. Από τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές, τους υπεύθυνους προγραμματισμού μέχρι τον ίδιο τον πρόεδρο.
Αν έχεις χρόνο και διάθεση σε προτρέπω να ανατρέξεις σε προηγούμενες αρθρογραφίες μου και θα διαπιστώσει πως εδώ και χρόνια, κάθε καλοκαίρι εκφράζω την ίδια άποψη, σε βαθμό που αρκετοί ίσως να με θεωρούν πλέον... γραφικό. Αναφέρομαι στην πάγια άποψη ότι σε μια καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο είναι πιο σημαντικό το ΠΟΙΟΙ παίκτες θα αποκτηθουν και όχι τόσο το ΠΟΤΕ θα έρθουν. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Ομόνοια, αλλά όλες τις ομάδες, είτε αγωνίζονται στα ευρωπαϊκά κύπελλα είτε όχι.
Διαφορετικό καλοκαίρι, ίδια προσέγγιση
Ωστόσο, το φετινό καλοκαίρι είναι διαφορετικό για την Ομόνοια. Ή, πιο σωστά, ήταν διαφορετικό μέχρι και τον χθεσινό αποκλεισμό. Από χθες βράδυ οι «πράσινοι» δεν έχουν ενώπιον τους την μεγάλη ευκαιρία να διεκδικήσουν την παρουσία τους στην League Phase του Champions League, έχοντας μάλιστα, για πρώτη φορά, τόσο υψηλή βαθμολογία στην κατάταξη της UEFA. Προφανώς και το ευρωπαϊκό ταξίδι συνεχίζεται και κατά 99% η Ομόνοια θα είναι στην League Phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Στην περίπτωση όπου αυτή η διοργάνωση είναι το Conference League προφανώς και δε θα μιλάμε για κάποια μεγάλη επιτυχία. Μάλλον για αποτυχία θα πρόκειται. Εκτός κι αν κάποιοι θεωρούν πως μία και μοναδική πρόκριση, κόντρα σε μια ομάδα από το Γιβραλτάρ είναι επιτυχία.
Το λάθος που έκαναν στην Ομόνοια είναι πως προσέγγισαν το φετινό καλοκαίρι όπως και τα προηγούμενα. Σαν να ήταν ένα ακόμη καλοκαίρι. Και κινήθηκαν όπως κινούνται συνήθως στις θερινές μεταγραφικές περιόδους. Χωρίς βιασύνη και με το γνωστό μότο «αν βρούμε κάτι καλύτερο από αυτό που έχουμε, θα πάρουμε». Ο Μπεργκ και οι λοιποί αρμόδιοι για θέματα προγραμματισμού δεν φρόντισαν να κάνουν όσα έπρεπε ή όσα μπορούσαν να κάνουν για να παρουσιάσουν την ομάδα τους όσο το δυνατόν πιο ισχυρή και έτοιμη για τη μεγάλη πρόκληση του Champions League. Ενόψει των αγώνων με την Καϊράτ το ρόστερ όχι μόνο δεν είχε ενισχυθεί στον βαθμό που απαιτούσε η περίσταση, αλλά είχε αποδυναμωθεί σε σχέση με το περσινό. Κι αυτό, κατά την άποψή μου, ήταν το μεγαλύτερο λάθος του καλοκαιριού. Και ο βασικότερος λόγος που η Ομόνοια πέταξε στα σκουπίδια την ιστορική ευκαιρία που είχε ενώπιον της.
Σαφώς και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι με την κατάλληλη ενίσχυση οι πρωταθλητές μας θα έκαναν δυο σούπερ εμφανίσεις ή θα περνούσαν το εμπόδιο των Καζάκων. Και σίγουρα δεν θα υπήρχε αυτός ο απόηχος και η κριτική για εάν οι ποδοσφαιριστές του Μπεργκ ήταν πιο εύστοχοι, είτε στο παιχνίδι του ΓΣΠ είτε στην χθεσινή διαδικασία των πέναλτι.
Ωστόσο, τα πιο πάνω δεν αφαιρούν το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον κάθε ένα που ήταν υπεύθυνος να χτίσει την ομάδα κι ακολούθως να την προετοιμάσει κατάλληλα για τα κρίσιμα ματς κόντρα στην πρωταθλήτρια του Καζακστάν. Η συζήτηση ξεκινά από τον ίδιο τον Σταύρο Παπασταύρου, περνά από όλους όσοι εμπλέκονται σε θέματα προγραμματισμού και φυσικά καταλήγει στον Χένινγκ Μπεργκ. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν και οι ποδοσφαιριστές. Ειδικά παίκτες-κλειδιά με ποιότητα και εμπειρία, οι οποίοι έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν την διαφορά σε αυτά τα παιχνίδια, παρουσιάστηκαν αγνώριστοι. Ήταν σκιά του εαυτού τους.
Αλλαγή πλεύσης και προτεραιοτήτων
Πλέον, ότι έγινε, έγινε και δεν αλλάζει. Η Ομόνοια πέταξε τη χρυσή ευκαιρία και ενώπιον της έχει την… υποχρέωση να αποκλείσει την Λίνκολν, να κλειδώσει θέση στη League Phase του Conference και με μια καλή κλήρωση (σ.σ. θα γίνει την ερχόμενη Δευτέρα) να διεκδικήσει το κάτι παραπάνω. Τίποτα όμως δεν θα σβήσει την πικρία για αυτό που χάθηκε. Γιατί η πραγματική ευκαιρία δεν ήταν το Conference, ούτε καν το Europa League. Ήταν το μονοπάτι προς τα αστέρια, το οποίο η Ομόνοια κέρδισε πανάξια μέσα στο γήπεδο την περσινή χρονιά και δεν αξιοποίησε όπως όφειλε.
Το ζητούμενο πλέον για τους «πράσινους», όπως μετά από κάθε αποτυχία, είναι πρώτα η αυτοκριτική, η σωστή ενίσχυση του ρόστερ και να μετατρέψουν ξανά σε πρώτο και μεγάλο στόχο τη διατήρηση των σκήπτρων στο πρωτάθλημα. Κάτι που δύσκολα θα επιτευχθεί χωρίς την κατάλληλη ενίσχυση, με ποιοτικούς παίκτες που θα έχουν βασικό ρόλο στην ομάδα. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να γίνει άμεσα ή και την τελευταία στιγμή, όπως συνέβη πέρσι με τις προσθήκες των Τάνκοβιτς και Μαέ.
