Ανδρέας Βιολάρης
Ακούγοντας και διαβάζοντας σχόλια φίλων της Ομόνοιας μετά το ντέρμπι «αιωνίων» πίστεψα πως πλησιάζει το τέλος του κόσμου ή πως έφθασε πρόωρα ο… Μάης και η ομάδα τους απέτυχε στο μεγάλο στόχο της κατάκτησης του πρωταθλήματος. Είναι άραγε αυτός ο μεγάλος στόχος της σεζόν; Κι αν ναι, πως μπορεί να εξηγηθούν τα… ανεξήγητα των προηγούμενων ημερών;
Ναι, στα μάτια πολλών δεν υπήρχε καμία λογική στην απόφαση του Μπεργκ να κάνει τις συγκεκριμένες επιλογές, στο βαθμό που τις έκανε, στα δύο τελευταία παιχνίδια. Καμία λογική στη βάση της ξεκάθαρης και χιλιοειπωμένης θέσης του Νορβηγού πως προτεραιότητα αποτελεί η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Και δεν ήταν μόνο λόγια. Μετά το στραπάτσο στο Δασάκι στο ξεκίνημα της χρονιάς, όπου έκανε βαρύ rotation, φρόντισε να το δείξει και με πράξεις του μήνες που ακολούθησαν. Αποτέλεσμα; Η Ομόνοια δημιούργησε μια βαθμολογική διαφορά από τους διεκδικητές του τίτλου που όμοιά της δεν θυμάμαι να είχε ξανά (μήνα Φεβρουάριο) στη σύγχρονη ιστορία της.
Την περασμένη Τετάρτη, παραμονές του αγώνα με τη Ριέκα, ο Μπεργκ δήλωσε για πρώτη φορά πως δεν ξεχωρίζει στόχους και πως βάζει στην ίδια σειρά προτεραιότητας πρωτάθλημα και Ευρώπη. Λες, δεν γίνεται, μπλοφάρει Η, τέλος πάντων, κάτι έχει στο μυαλό του που δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ή να προβλέψει τις επιλογές του Νορβηγού συνολικά στα δύο ματς που ακολούθησαν. Δεν λέμε, ούτε γνωρίζουμε αν η Ομόνοια θα κέρδιζε με την… καλή ενδεκάδα από το ξεκίνημα του ντέρμπι, απέναντι σε ένα αντίπαλο που μπήκε αποφασισμένος και έτοιμος για να πάρει το μεγάλο αποτέλεσμα. Δεν είναι όμως αυτή η ουσία.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία τη δεδομένη στιγμή είναι να υπάρξει ψυχραιμία εντός ομάδας, να γίνει ανασύνταξη και επαναπροσδιορισμός για το που βρίσκεται, ποια είναι η προοπτική και ποιες είναι οι προτεραιότητες. Αν στην παρούσα φάση προέχουν οι πολύτιμοι βαθμοί στην κατάταξη της UEFA, τα χρήματα της Ευρώπης και η προοπτική για μια ιστορική πορεία στο Conference League τότε αποκτούν λογική και νόημα οι επιλογές του Μπεργκ. Και καλά τις έκανε, ανεξαρτήτως από το αποτέλεσμα των δύο αγώνων. Ωστόσο, σε περίπτωση που αποτελεί προτεραιότητα η κατάκτηση του πρωταθλήματος και με ότι αυτό συνεπάγεται και… συνοδεύεται (βλέπε προκριματικά Champions League), τότε ο Μπεργκ καλείται να το πάρει αλλιώς, αρχίζοντας από τα αμέσως επόμενα κρίσιμα παιχνίδι με Ριέκα και Απόλλωνα.
Για να είμαστε σωστοί και δίκαιοι απέναντι στον Νορβηγό τεχνικό, πρώτα και κύρια τη συγκεκριμένη απάντηση οφείλει να την απαντήσει ο Σταύρος Παπασταύρου. Μπορεί οι πρόεδροι και οι διοικήσεις να μην επιλέγουν ποιοι αγωνίζονται και ποιοι όχι, ωστόσο, αυτοί είναι οι αρμόδιοι και οι υπεύθυνοι για να καθορίσουν αγωνιστικούς στόχους και να θέσουν προτεραιότητες.
Αφού ξεκαθαρίσουν όλα τα πιο πάνω, είμαι σίγουρος πως ο Χένινγκ Μπεργκ θα βρει τους τρόπους να επαναφέρει την ομάδα του στο σωστό δρόμο. Η Ομόνοια βρίσκεται ακόμα στο +6 από μια ομάδα η οποία έχει διαλύσει κάθε προηγούμενο δικό της ρεκόρ με εννέα συνεχόμενες νίκες (!) και διαθέτει όλα τα εχέγγυα για να κατακτήσει το 22ο. Είναι ένα αποτέλεσμα μακριά από το να επανακτήσει τη δυναμική που πάει να χαθεί και την αισιοδοξία στις τάξεις του κόσμου, μια μερίδα του οποίου πνίγεται σε μια κουταλιά νερό!
Αντιλαμβάνομαι πως ποτέ, καμία ήττα από τον «αιώνιο» δεν είναι εύκολη. Πολλώ μάλλον σε μια σεζόν όπου η ομάδα τους είναι το μεγάλο φαβορί για τον τίτλο και πριν από τον αγώνα βρισκόταν στο +18 από το ΑΠΟΕΛ! Μια ήττα. όμως, όσο κι αν πονά, δεν μπορεί να διαγράψει όσα χτίστηκαν μήνες τώρα. Ούτε να δικαιολογεί τον πανικό και τις αντιδράσεις των τελευταίων 1-2 ημερών. Τα πρωταθλήματα δεν κρίνονται σε ένα ή δυο παιχνίδια, ούτε στα συναισθήματα μιας βραδιάς, αλλά στη συνέπεια και στην σταθερότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Στοιχεία που έχει παρουσιάσει και με το παραπάνω η Ομόνοια. Εκείνη η μερίδα του κόσμου που δείχνει να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό, οφείλει να κάνει μερικά βήματα πίσω και να δει με ψυχραιμία τη μεγάλη εικόνα: Η Ομόνοια διαθέτει ακόμα προβάδισμα έξι βαθμών στην κούρσα του τίτλου, έχει την ποιότητα του ρόστερ (παρά τις κακοτυχίες και τους τραυματισμούς) και πάνω από όλα διαθέτει τον καταλληλότερο προπονητή για να διαχειριστεί μια τέτοια συνθήκη.
