ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...

De Ζαβού: Παρ’ το να τελειώνουμε

Χρήστος Ζαβός

Χρήστος Ζαβός

Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Από τη μια μεριά συναντιέσαι με τον Παύλο Σάββα και άμα είσαι παιδί της δεκαετίας του 80’, σκέφτεσαι ότι η ΑΕΛ είναι η ομάδα των κυπέλλων. Από την άλλη είσαι road trip στην Πάφο, είσαι 100 ετών ή 10, βλέπεις την πινακίδα Πέγεια και ξεκινάς το βρισίδι μέχρι τη παραλία της Λάρας.

Έτσι είναι η ζωή γενικότερα. Εξαρτάται πως την προσεγγίζεις. Θετικά, αρνητικά, ότι και να ναι, όπως και να το δεις, τριάντα χρόνια μακριά από τον «τενεκέ» πάει πολύ.

Και να πεις ότι δεν έφτασες κοντά; Μόνο η Ομόνοια Ψευδά δεν σε κέρδισε στον τελικό. Άμα υπήρχε σύγχρονος τραγωδός δεν θα χρειαζόταν καμιά Μούσα να τον εμπνεύσει. Λίγο να ασχοληθεί με την ΑΕΛ και τους τελικούς κυπέλλου, θα είχε γράψει αριστούργημα να παίζεται στο Κούριο.

Πόσες φορές αλήθεια, αποχώρησες από το ΓΣΠ, βλέποντας από τα καθρεφτάκι σου τα πυροτεχνήματα που άναβαν για οποιονδήποτε άλλο, εκτός από σένα;

Εδώ μέχρι και οι συνταξιούχοι Άγγλοι της Πέγειας, ήπιαν μπύρα ως κυπελλούχοι και ακόμη δε λέει να πανηγυρίσεις ένα κύπελλο. Το κρέας έμενε πάντα στον καταψύκτη, τα κάρβουνα στην αποθήκη, οι μπύρες φυλασσόντουσαν σε μια γωνιά του ψυγείου και η ψυχή βαφόταν με γκριζόμαυρο χρώμα.

Δεν ξέρω πως είναι τώρα τα πράγματα. Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η δίψα γιατί η ξενερωμάρα για το κυπριακό ποδόσφαιρο καλά κρατεί. Μη σου πω ότι η ΑΕΛ ήταν η πρώτη νοσούσα. Πάει καιρός που οι Αελίστες γύρισαν την πλάτη και τα δεδομένα άλλαξαν άρδην.

Να σου πω κιόλας πως το σκέφτομαι. Είδες χθες το Ντόσα σε μια φάση που πανηγυρίζει σα μανιακός σ’ ένα κόψιμο που κάνει στο Β’ ημίχρονο; Γυρνάει στη Δυτική, κάνει κάτι δικά του και αμέσως μετά στρέφεται στην Ανατολική να ξεσηκώσει τον κόσμο.

Σκέψου, φαντάσου, οραματίσου τι θα γινόταν εάν αυτή ακριβώς η φάση συνέβαινε τρία, τέσσερα, πέντε χρόνια πριν. Μη πολύ σκεφτείς. Θα σε βοηθήσω. Της πουτάνας.

Ενώ τώρα; Παγωμάρα. Λες και είμαστε στην Αλάσκα και μελετούμε τον τρόπο αναπαραγωγής της πολικής αρκούδας.

Όπως και να έχει. Ας τα’ αφήσουμε όλα αυτά Ας μιλήσουμε λίγο για ποδόσφαιρο. Κατ’ αρχήν η ομάδα σφράγισε την Ευρώπη. Θα τα πούμε μια άλλη φορά γι’ αυτό, αλλά όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, προσωπικά την είχα για πολύ μεγαλύτερα πράγματα. Αξίζουν όμως χίλια συγχαρητήρια. Από τον προπονητή μέχρι το παιδί που μαζεύει τα ρούχα. Όλοι τους!!!

Ως προς τον ημιτελικό της Τετάρτης, θα σου φανεί περίεργο αλλά η ομάδα έκανε το τέλειο παιγνίδι. Όσοι μιλούν για καθυστερήσεις και τέτοια, ας καθόντουσαν στις 22:00 το βράδυ για να δουν τις Σίτυ και Τότεναμ να παίζουν ποδόσφαιρο. Στην Κύπρο τα πράγματα είναι αλλιώς. Δυστυχώς. Έτσι είναι όμως.

Δηλαδή τι έπρεπε να κάνει ο Κερκέζ; Να το πάει στο total football; Και να ήθελε δεν μπορεί. Θα το πάει στο πάγωμα, στο νεύρο, στο ξύλο και άμα είναι να βρει την ευκαιρία να κτυπήσει. Άσε κιόλας που ο αντίπαλος ήθελε δύο γκολ και όχι ένα.

Και το πάει η ομάδα, αμυντικά. Οι τρεις στόπερ πίσω κατ’ εμέ ήταν οι καλύτεροι παίκτες. Γι’ αυτούς, το Ντόσα, τον Τεξέιρα και τον Γκοντάλ, ήταν όμως πολύ πιο εύκολο καθώς πλαισιωνόντουσαν με δύο μπακ χαφ, προσηλωμένους, ενώ μπροστά τους είχαν δύο σκυλιά τον Ισπανό και τον Σκοπιανό που έφαγαν το γήπεδο. Και όταν τις δύο φορές απειλήθηκαν από τα σουτ του Μάρκοβιτς, ο Βοζίνια έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Γενικώς η ομάδα αμυντικά ήταν άψογη αφού δεν κινδύνευσε ιδιαίτερα.

Αυτοί όμως που ενδεχομένως να αξίζουν περισσότερων συγχαρητηρίων είναι οι Μακρής και Άλεξ. Ο πρώτος μόνος και έρημος, κράτησε μπάλα και έφαγε και πολύ ξύλο. Αν μη τι άλλο απασχόλησε σοβαρά την αμυντική γραμμή του Απόλλωνα.

Ο άλλος, ο γέρος ντε, ήταν πραγματικά ο παίκτης που χρειάζεται η όποια ομάδα σε τέτοια παιγνίδια. Είναι αυτός ο παίκτης, η παρουσία του οποίου ισορροπεί την αμυντική νοοτροπία με την κατοχή μπάλας και την απασχόληση των αντιπάλων. Είναι μεγάλος παίκτης και νομίζω ότι αξίζει το χειροκρότημα όλων και όχι μόνο των Αελιστών.

Από κει και πέρα, η ομάδα έπαιξε μάλλον όπως ο προπονητής τους είπε στα αποδυτήρια. Και ο Κερκέζ δηλαδή, δεν έχασε τη ψυχραιμία του, δεν παρασύρθηκε ούτε από το συναίσθημα, ούτε από τον πίεση. Για τον ίδιο τέτοια παιγνίδια είναι που τον «ψήνουν». Που τον βελτιώνουν σαν προπονητή και τον εφοδιάζουν ψήγματα εμπειρίας, τα οποία θα χρειαστεί στη μετέπειτα καριέρα του.

Μιλώντας για εμπειρία, δεν μπορώ να μην ασχοληθώ με τον Σόφο. Τόσο καιρός πια να εμφανιστεί σε δημόσιο βήμα, ο αθεόφοβος λες και πήγε και στο Νεπάλ για γιόγκα και διαλογισμό. Σοβαρός, μετρημένος, σχεδόν σοφός. Δεν του πήρε και πολύ. 12 χρόνια και κάτι εκατομμύρια ευρώ. Και τρέχω εγώ ο μαλάκας στο ψυχολόγο κάθε εβδομάδα, ελπίζοντας ότι θα βάλω νου.

Ας αφήσουμε τα πολλά. Όσο και αν είναι περίεργο για την ΑΕΛ, έχω την εντύπωση ότι ο τελικός της 22ης Μαίου είναι η ευκαιρία για να εισέλθει σε μια νέα εποχή.

Αναμφισβήτητα, θα διαγράψει την κατάρα των τελικών, θα δώσει δύναμη στο διοικητικό της ηγέτη να συνεχίσει, θα ξανά- καβλώσει τους οπαδούς που είναι η δύναμη της και θα πάρει το chans να ξαναχτίσει μια ομάδα σε ευνοϊκές συνθήκες. Μ’ έναν προπονητή με περισσότερη αυτοπεποίθηση, έναν πρόεδρο που δείχνει ότι κατάλαβε τα επανειλημμένα λάθη του, χωρίς όστρακα και μαλάκια της θάλασσας  και ένα ρόστερ που ήδη άρχισε να διαμορφώνεται και θέλει κάποιες ακόμη πινελιές για να ενισχυθεί.

Δεν θέλω να το κλείσω αρνητικά, άμα όμως ξαναδείς από το καθρεφτάκι τα πυροτεχνήματα και δεν θα είναι για σένα, ξεκίνα τις πορείες το καλοκαίρι για να εξαιρεθεί η ομάδα από το θεσμό του κυπέλλου τα επόμενα πενήντα χρόνια.

Δεν είναι εύκολο. Έχεις απέναντι σου τον «φαταούλα» ΑΠΟΕΛ. «Λαίμαργη» ομάδα στους τίτλους. Άμα όμως είναι να πας κάπου αλλού, παρ’ το να τελειώνουμε.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Χρήστος Ζαβός

De Ζαβού: Τελευταία Ενημέρωση

Τρόμος και ανησυχία…

Τρόμος και ανησυχία…

Προκαλούν τον κόσμο η έλλειψη σοβαρότητας εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων αλλά και προσώπων
Χρήστος Ζαβός
 |  DE ΖΑΒΟΥ
X