Εφραίμ Γεωργίου
Στο ποδόσφαιρο, η απόσταση ανάμεσα στην κριτική και την ισοπέδωση είναι μια ήττα δρόμος. Ιδιαίτερα δε στην περίπτωση του ΑΠΟΕΛ μπορεί ένας προπονητής να εξελιχθεί από κορυφαίος σε «κόκκινο πανί» μέσα σε λίγα 24ωρα. Κάπως έτσι μοιάζει η φετινή σεζόν με τον Πάμπλο Γκαρσία στο πηδάλιο.
Εκ των πραγμάτων ο Ουρουγαονός τεχνικός δεν κατάφερε να βγάλει το απόλυτο απ’ την ομάδα του και υπάρχουν μπόλικα σημεία που χρειάζονται δουλειά, ωστόσο η όλη συζήτηση δεν μπορεί να περιστρέφεται γύρω από τα αποτελέσματα και μόνο. Το ΑΠΟΕΛ διανύει μια μεταβατική χρονιά και συνάμα μια απ’ τις πιο δύσκολες της ιστορίας του, με διοικητικές αλλαγές και οικονομικά προβλήματα που σε μεγάλο βαθμό επισκιάζουν το αγωνιστικό.
Σε αυτό το περιβάλλον και μόλις μία εβδομάδα πριν τον ημιτελικό της χρονιάς, η οποιαδήποτε συζήτηση για αλλαγή στον πάγκο μοιάζει ριψοκίνδυνη.
Όπως σημειώσαμε νωρίτερα μπορεί ο Πάμπλο Γκαρσία να μην έχει βγάλει το απόλυτο από τους παίκτες του, όμως βάζοντας όλα τα δεδομένα κάτω, δεν πρόκειται να καταλήξει κανείς πως το μεγάλο θέμα του ΑΠΟΕΛ είναι ο Ουρουγουανός. Αντίθετα, το έργο του κρίνεται ως θετικό, χτίζοντας μια ομάδα απ’ το μηδέν, με τα εξωαγωνιστικά δεδομένα που αναφέραμε πριν, χάνοντας συνάμα παίκτες κλειδιά από τραυματισμούς για μεγάλα χρονικά διαστήματα (Πιέρος, Σταφυλίδης, Μάγιερ, Λαΐφης, Αμπάγκνα), ενώ ήρθαν και πωλήσεις (Κόρμπου, Αμπάγκνα).
Κι αν η κουβέντα πάει στο παιχνίδι με τον Απόλλωνα, τότε όλες οι κινήσεις στην άμυνα δεν ήταν πείραμα αλλά διαχείριση. Ασφαλώς η αμυντική λειτουργία έμπαζε και τέτοια λάθη δεν επιτρέπονται αν θες να κατακτήσεις το κύπελλο, όμως βάζοντας τα δεδομένα κάθε κίνηση του γινόταν με ξεκάθαρο σκοπό.
Ο Σταφυλίδης επέστρεψε μετά από τρεις σχεδόν μήνες στην ενδεκάδα, χρειάζεται ρυθμό (που τον βρίσκει σιγά σιγά με επιστέγασμα την ασίστ) αλλά συνάμα θέλει προσοχή για να μην υπάρξει εκ νέου υποτροπή.
Η κόπωση του Νανού ήταν εμφανής κι επί τούτου στο ημίχρονο έριξε τον Πουρσαϊτίδη ο οποίος σκόραρε το παρθενικό του γκολ και παίρνει εμπειρίες που θα φανούν χρήσιμες καθώς πρόκειται για ένα απ’ τα σημαντικά πρότζεκτ των επόμενων ετών.
Ο Λαΐφης ήταν εκτός για πέντε εβδομάδες και επί τούτου του έδωσε ένα 25λεπτο (σκόραρε μάλιστα), ενώ ο Μπρόρσον που τραβά κουπί τους τελευταίους μήνες πήρε απαραίτητες ανάσες.
Με απλά λόγια ο Πάμπλο Γκαρσία έχει στο μυαλό του το κύπελλο και ακριβώς η διαχείριση του είναι τέτοια ώστε σε μια εβδομάδα από σήμερα να έχει στη διάθεση του όλους τους «βασικούς» ποδοσφαιριστές της άμυνα στην καλύτερη δυνατή κατάσταση (Σταφυλίδης, Λαΐφης, Μπρόρσον, Νανού).
Παράλληλα σε ένα άλλο επίπεδο ανάλυσης η διοίκηση Φωτίου έχει μπροστά της την ευκαιρία να αποδείξει στην πράξη ότι πλέον δεν υπάρχουν οι πρακτικές του παρελθόντος. Οι αλυσιδωτές αλλαγές προπονητών με την πρώτη αναποδιά ήταν η παθογένεια που πλήγωσε την ομάδα τα προηγούμενα χρόνια. Ασφαλώς κανείς προπονητής δεν έχει λευκή επιταγή και κρίνεται, μα όπως σημειώσαμε πριν στη φετινή σεζόν δεν μπορείς να καταλήξει κανείς πως το πρόβλημα είναι ο προπονητής.
Εν κατακλείδι, το αν ο Πάμπλο Γκαρσία είναι ο ιδανικός για να οδηγήσει το ΑΠΟΕΛ στη νέα εποχή, είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει με την ολοκλήρωση της σεζόν. Ωστόσο, η λογική επιτάσσει πως η οποιαδήποτε αλλαγή τη δεδομένη στιγμή, όχι μόνο δεν ενδείκνυται, αλλά θα αποτελούσε μια ριψοκίνδυνη ενέργεια, λίγα μόλις 24ωρα πριν από το παιχνίδι της χρονιάς.
