Λούης Νικολάου
Στα αθλήματα του σήμερα, όπου όλα κινούνται πιο γρήγορα, το VAR στην Κύπρο καταφέρνει να κάνει το παιχνίδι πιο αργό από ποτέ. Τρία λεπτά για να διαπιστώσουμε αν υπάρχει οφσάιντ, πέντε λεπτά για να εντοπίσουμε αν υπήρξε πάτημα, την ώρα που στην Αμερική και, σιγά-σιγά, στην Ευρώπη, η χρήση του Video Assistant Referee περιορίζεται και απασχολεί όλο και λιγότερο την εξέλιξη ενός αγώνα.
Φανταστείτε, σε έναν αγώνα όπως τον χθεσινό μεταξύ Παρί και Μπαρτσελόνα, αντί να βλέπαμε τα μαγικά των Γιαμάλ και Ντουέ, να παρακολουθούσαμε τον διαιτητή με το χέρι στο ακουστικό, να περιμένει να του πουν αν ήταν πέναλτι μια φάση που, ακόμη και ύστερα από δέκα επαναληπτικές προβολές, δεν δίνει ξεκάθαρη απάντηση.
Πολλές φορές συμπεριφερόμαστε σαν να μην καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το «clear and obvious», το οποίο ακούμε τόσο συχνά από τους ειδικούς στην προσπάθειά τους να μας εξηγήσουν τον κανονισμό. Το «καθαρό και προφανές», στα δικά μου αυτιά και, κυρίως, στα δικά μου μάτια, είναι αυτό που μπορείς να δεις και να ξεχωρίσεις μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα.
Ακόμη και στο οφσάιντ, χωρίς τη χρήση του ημιαυτόματου συστήματος, δεν βλέπω τον λόγο να καθόμαστε με τόση στοχοπροσήλωση και να μετράμε τις γραμμές, αφού πολλές φορές ούτε αυτές καταφέρνουν να πείσουν τον αδικημένο. Άσε που τόσα χρόνια, στο οφσάιντ, δίναμε το πλεονέκτημα της αμφιβολίας στον επιθετικό. Τώρα τα πήραμε όλα πίσω.
Κάποιος θα μπορούσε να πει: «Και τι θέλεις τώρα; Αφού έχουμε όλα αυτά τα εργαλεία, να αφήνουμε τα λάθη να περνούν στο ντούκου, για να συνεχίζεται το παιχνίδι;»
Ναι, θα απαντήσω. Γιατί αυτό το «no one is bigger than the game» —«κανείς δεν είναι πάνω από το παιχνίδι»—, το οποίο είχε πει κάποτε και ο Ρικ Πιτίνο, έχει τη σημασία του. Μιας και μιλάμε για τους Αμερικανούς, οι οποίοι ήταν από τους πρώτους που αξιοποίησαν τις επαναληπτικές προβολές, αλήθεια, γιατί δεν πήραμε ποτέ παραδείγματα από το NFL, το NBA και το MLB;
Η χρήση του βίντεο στο NFL ξεκίνησε το 1976, όταν ο Art McNally πραγματοποίησε το πρώτο πείραμα άμεσης επανάληψης σε ζωντανή μετάδοση στην ιστορία, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα προετοιμασίας, χρησιμοποιώντας μία μόνο γωνία λήψη και ένα χρονόμετρο.
Στη συνέχεια, το 1986, οι ιδιοκτήτες των ομάδων του NFL ψήφισαν την εφαρμογή του επίσημου συστήματος άμεσης επανάληψης στους αγώνες της κανονικής περιόδου, επιτρέποντας σε έναν κεντρικό υπεύθυνο επανεξέτασης να βοηθά τους διαιτητές.
Από το 1992 έως το 1998, η λίγκα ανέστειλε προσωρινά τη λειτουργία του συστήματος επανεξέτασης, λόγω τεχνικών και οργανωτικών διαφωνιών. Το σύστημα επανήλθε το 1999, σε αναθεωρημένη μορφή, με τη δυνατότητα των προπονητών να ζητούν επανεξέταση μιας φάσης.
Τέλος, από το 2011 μέχρι σήμερα, η διαδικασία επανεξέτασης μεταφέρθηκε σταδιακά από τους ειδικούς χώρους στις πλαϊνές γραμμές στα κεντρικά κέντρα ελέγχου, ενώ οι διαιτητές άρχισαν να χρησιμοποιούν φορητές συσκευές τύπου tablet στις πλαϊνές γραμμές του γηπέδου.
Πρόχειρα-πρόχειρα, όταν δει κανείς τα πιο πάνω, αντιλαμβάνεται πως το ποδόσφαιρό μας, σε ό,τι αφορά τη χρήση του video assistance, βρίσκεται αυτή τη στιγμή, σε αντιστοιχία με το NFL, στο μακρινό 1986.
Όπως και να έχει, σκοπός του πιο πάνω κειμένου δεν είναι να προωθήσει την αδικία ή να υποστηρίξει ότι οι φάσεις δεν πρέπει να εξετάζονται όπως πρέπει. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι πως, στην εποχή του hook και του scrolling, ίσως οι νέες γενιές να μην έχουν την υπομονή να περιμένουν μπροστά από την οθόνη τους για μια απόφαση κατά τη διάρκεια ενός αθλητικού γεγονότος.
Στην εποχή του attention span (του περιορισμένου εύρους προσοχής), πόσο χρόνο θα αντέξουν τα παιδιά του TikTok και των tablet να περιμένουν μπροστά στις οθόνες ή ακόμη και στις κερκίδες;
Από την άλλη, ποιος θα ήθελε να δει ιστορικά αθλήματα, όπως το τένις, να αλλάζουν μορφή για να ικανοποιήσουν τις νέες γενιές που βιάζονται;
Δεν υποστηρίζω ότι τα διαιτητικά λάθη πρέπει να μένουν αδιόρθωτα ούτε ότι η τεχνολογία δεν έχει θέση στο επαγγελματικό αθλητισμό. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν, στην προσπάθειά μας να κάνουμε το παιχνίδι δικαιότερο, καταλήγουμε τελικά να το κάνουμε πιο αργό και λιγότερο συναρπαστικό.
