Λούης Νικολάου
Βλέποντας αυτές τις μέρες τα αθλητικά γεγονότα, καταλήγω όλο και περισσότερο στο συμπέρασμα ότι στην Κύπρο και την Ελλάδα δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε τις βασικές αρχές του αθλητισμού. Συχνά αγαπάμε τη νίκη, το αποτέλεσμα, τον πανηγυρισμό και την επιβεβαίωση που φέρνει μια επιτυχία. Σπανιότερα, όμως, στεκόμαστε με την ίδια προσοχή σε όσα προηγήθηκαν: στην προετοιμασία, στην καθημερινή δουλειά, στις επιλογές, στις δυσκολίες και στην τεχνογνωσία που απαιτείται για να βρεθείς σε θέση να διακριθείς.
Η νίκη είναι ο ορατός στόχος, αλλά δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Πίσω από κάθε επιτυχία κρύβονται ώρες προπόνησης, επιμονή, συνεργασία και λεπτομέρειες που συνήθως δεν φαίνονται στον πίνακα του σκορ. Αντίστοιχα, μια ήττα δεν πρέπει απαραίτητα να ακυρώνει την προσπάθεια ούτε αποδεικνύει ότι όλα έγιναν λάθος. Μπορεί να αποκαλύψει αδυναμίες και να γίνει αφορμή για μάθηση και βελτίωση. Η αξία μιας ομάδας, επομένως, δεν κρίνεται αποκλειστικά από το αν κέρδισε, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο προετοιμάστηκε, αγωνίστηκε και διαχειρίστηκε τις δυσκολίες.
Αφορμή για να γραφτεί αυτό το κείμενο στάθηκαν οι πορείες των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου της Κύπρου και της Ελλάδας. Η έντονη αμφισβήτηση που δεχόταν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πριν από τα τέσσερα παιχνίδια της πρώτης κατηγορίας του Nations League ήταν απίστευτη.
Ένας προπονητής που πήρε την Ελλάδα από την τρίτη κατηγορία και την έβαλε σε όμιλο με την Ολλανδία, τη Γερμανία και τη Σερβία, ξαφνικά δεν ήξερε να καταρτίσει ενδεκάδα. «Ποιος Κουρμπέλης και ποιος Ιωαννίδης;» έγραφαν οι ειδήμονες του πληκτρολογίου, λες και η δουλειά του Γιοβάνοβιτς ήταν να ξεχωρίζει τις ντομάτες στο ΟΧΙ τις Τετάρτες, για να φτιάξει σάλτσα ντομάτας.
Κάτι αντίστοιχο παρατήρησα κοιτάζοντας και την εθνική μας ομάδα. Ο Άκης Μάντζιος ήρθε και άλλαξε πολλά πράγματα στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Από εκεί που μετρούσαμε αμυντικούς στις ενδεκάδες και παθητικά γκολ, βρεθήκαμε να διεκδικούμε νίκες σε δύσκολες έδρες και να είμαστε ανταγωνιστικοί. Με την πρώτη στραβή και τη λευκή ισοπαλία απέναντι στη Λετονία, αρχίσαμε να μηδενίζουμε την προσπάθεια του προπονητή και των παικτών.
Φυσικά, όπως συνηθίζουμε να κάνουμε και στην προσωπική μας ζωή, έτσι και στον αθλητισμό δεν κοιτάμε ποτέ τον εαυτό μας στον καθρέφτη· κρίνουμε πάντα τους άλλους από μακριά. Αλήθεια, αν η δική μας εθνική έπαιζε στο επίπεδο της Λετονίας, θα πήγαιναν ποτέ έξι χιλιάδες συμπατριώτες μας να τη δουν; Οι Λετονοί πήγαν —έστω και με φανέλες του Κρίσταπς Πορζίνγκις, σταρ του NBA— αλλά πήγαν. Η κουλτούρα του να αγαπάμε την εθνική μας ομάδα είναι το ουσιαστικό μας πρόβλημα, όχι το αν θα κερδίσουμε ή όχι.
Επειδή η στήλη έχει καθαρά μπασκετικά ερεθίσματα, ένα παράδειγμα που μπορεί να δώσει είναι η διαφορετική προσέγγιση των Αταμάν και Ομπράντοβιτς στον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Οι δύο προπονητές είχαν ως βασικό στόχο τη νίκη και τη δημιουργία μιας ομάδας ικανής να διεκδικεί τίτλους. Ωστόσο, ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους για να φτάσουν σε αυτόν.
Ο Αταμάν έθεσε κάποιες αρχές που στηρίχθηκαν στο ατομικό ταλέντο και στην ποιότητα των παικτών του, περιμένοντας τα πράγματα να εξελιχθούν με φυσιολογικό τρόπο. Μια προσέγγιση που μπορεί να απέδωσε την πρώτη χρονιά, αλλά τις επόμενες δύο οι πολλοί τραυματισμοί και ο παραγκωνισμός των Ελλήνων παικτών τον άφησαν εκτεθειμένο.
Από την άλλη, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς προσπαθούσε να βάλει βάσεις μέσα από την επανάληψη και την προσοχή στη λεπτομέρεια, ώστε αυτές να αντέξουν στον χρόνο. Δημιουργούσε παίκτες έτοιμους να ανταποκριθούν στα μεγάλα παιχνίδια. Το θέμα είναι ότι την πρώτη χρονιά μπορεί να μην έρθουν τα αποτελέσματα — αυτό συμβαίνει. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι θα έχουν μπει οι βάσεις και για τα επόμενα χρόνια.
Εσύ τι θα επέλεγες; Μια χρονιά με δύο τίτλους, μέσα από την αναρχία, ή ωραίο μπάσκετ με αρχή, μέση και τέλος, χωρίς όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα;
