ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...

De Ζαβού: Θα λείψει…

Χρήστος Ζαβός

Χρήστος Ζαβός

Και τηλεόραση να μην έχεις δει ποτέ σου, εύκολα αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχει το επικοινωνιακό. Δεν είναι φάτσα για το χαζοκούτι. Και γιατί να είναι δηλαδή, άτομο που μεγάλωσε μες στο γρασίδι, κάτω από τη μπάρα, μήπως να τον βάλεις να πει παρουσιάζει δελτίο ειδήσεων;

Στη σύγχρονη εποχή, στην εποχή της εικόνας, ίσως μάλιστα ν’ αποτελεί μειονέκτημα για τον κάθε προπονητή. Πλέον ο κόσμος, επαναπαύεται βλέποντας ένα τεχνικό να χειρίζεται σωστά την εικόνα του και ας μην είναι και πολύ καλός στη δουλειά του στον πάγκο.

Θα λείψει όμως αυτός ο αυθορμητισμός, το κυπριακό στυλ που ακριβώς επειδή μοιάζει με όλους εμάς, είτε τον συμπαθούσαμε είτε τον βρίζαμε και τον προσβάλλαμε. Θα λείψει η αυθεντικότητα του.

Υπάρχουν τέτοιοι. Που επιβιώνουν επικοινωνιακά. Υπάρχουν όμως προπονητές που χειρίζονται την κάμερα και την εικόνα τους τους με τέτοιο τρόπο θαρρείς και είναι άτομα της τηλεόρασης. Την ίδια στιγμή που και στο γήπεδο είναι ακόμη καλύτεροι. Ξέρω γω, στο μυαλό μου έρχεται ο Κλοπ. Σου δίνει την εντύπωση ότι και εκπομπή να τους δώσεις θα γράψει νούμερα που δεν έγραφε η Κορομηλά στο Ciao Antenna.

Από το Σοφρώνη δεν μπορεί να έχει κανείς τέτοιες προσδοκίες. Έχει όμως ένα συστατικό που εξισορροπεί το όποιο μειονέκτημα του ως τηλεοπτική περσόνα. Είναι αυθεντικός. Δεν πουλάει ψέμα, ούτε και προσπαθεί να δείξει ότι είναι κάτι άλλο. Δεν το παίζει ρε παιδί μου, αφ’ υψηλού ούτε και η ντίβα της επικοινωνίας.

Αντιθέτως, μάλλον αναγνωρίζει το μειονέκτημα, γι’ αυτό και δείχνει τόσο ταπεινός. Ξέρει την αδυναμία και αυθόρμητα το καπελώνει. Κουβαλά κιόλας το λαϊκό προφίλ που τον βοηθά να γίνεται αρεστός στις πλατιές μάζες του κόσμου. Υπάρχουν δε, Απολλωνίστες που στο πρόσωπο του βλέπουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Όσοι μάλιστα ζούμε Λεμεσό, βλέποντας τον Σοφρώνη σου πάει το μυαλό σου σε κάτι φίλους, στο στρατό, στη δουλειά, στη γειτονιά και πάει λέγοντας.

Έχει αυτό το γκελ. Και αν και η φάτσα του δεν γράφει, ο ψυχισμός του τραβά τον καθένα. Ακόμη και ο σούπερ αριστοκράτης, ψηλομύτης, ο και καλά high, θα τον σχολιάσει έστω και αρνητικά.

Όπως και να χει, χθες παρουσιάστηκε άψογος. Χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, δίχως καμιά τάση επιθετική προς τον καθένα ακόμη και προς τους αντιπάλους του, έβγαλε μια εικόνα ποδοσφαιρική. Κάπως πιο οικουμενική, αν και το Απολλωνίστικο στοιχείο δύσκολα μπορούσε να το κρύψει. Είναι αυτό που λέγαμε… αυθεντικός.

Μολονότι λίγες μέρες μετά την απόλυση του, έδειξε ευγνωμοσύνη προς τους πρώην συνεργάτες- προϊστάμενους του, δίχως καμιά επιθυμία ν’ αφήσει έστω και μια υπόνοια. Σε τέτοιο σημείο που έμοιαζε φτιαχτό, κλυδωνίζοντας εν μέρει την αυθεντικότητα του.

Άμα με ρωτάς σωστά έπραξε. Στο κάτω, κάτω θα ήταν παντελώς άκομψο να επιτεθεί σε άτομα που μάλλον τον ανέδειξαν, τον στήριξαν και του έδωσαν την ευκαιρία να ζήσει αυτά που έζησε. Η πίκρα μέσα του όμως φαινόταν. Και καλά έκανε και την έπνιξε γιατί μάλλον θα ζημίωνε την εικόνα του.

Θέλοντας και μη, υπέπεσε όμως σε κάποιες ασάφειες. Όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Μάγκλιτσα. Τότε που έφευγε ο Κροάτης, δήλωσε δημόσια ότι δεν είναι πλήγμα για την ομάδα. Χθες στην εκπομπή, είπε ξεκάθαρα ότι «απογυμνώθηκε».

Και για το περιβόητο μέρος των μεταγραφών, για το ποιος δηλαδή κάνει κουμάντο, πήρε πάνω του τις μεταγραφές των Μπεσάντ και Καρ. Λίγο όμως νωρίτερα, αποκάλυπτε ίσως χωρίς ο ίδιος να το θέλει το μοντέλο επιλογής παικτών. Ο τεχνικός διευθυντής προτείνει τρεις παίκτες, ο προπονητής επιλέγει τον ένα και στο τέλος από κοινού παίρνουν την απόφαση. Με λίγα λόγια, τον πρώτο και τελευταίο λόγο έχει ο τεχνικός διευθυντής, βλέπε Κονναφής.

Πέραν τούτου, είναι προς τιμή του που εκθείασε συναδέλφους του, σε μια χώρα που το να λες καλά λόγια για τον ανταγωνιστή σου, είναι λες και εμπίπτει στον ποινικό κώδικα. Λες και κινδυνεύεις να πας φυλακή.

Και όμως ο Σοφρώνης, μίλησε για τα προτερήματα του Πάμπου, του Τιμούρ τα οποία έφερε σε αντιστοιχία με τις δικές του αδυναμίες. Όπως για παράδειγμα, οι στημένες φάσεις που όντως αποτελούσαν αχίλλειο πτέρνα για την ομάδα του Απόλλωνα.

Με αυτά και με αυτά, έκλεισε το κεφάλαιο του στον Απόλλωνα μ’ έναν τρόπο που του αξίζει. Με αξιοπρέπεια και ευγνωμοσύνη.

Είναι δεδομένο ότι ο Σοφρώνης θα λείψει από τα γήπεδα. Ακόμη στους εχθρούς του. Το καφριλίκι που έβγαζε. Οι πανηγυρισμοί του, το πάθος, η «τρέλα» που μετέδιδε στους παίκτες, το επιθετικό στυλ ακόμη και οι συνεντεύξεις τύπου που έδινε και κανείς δεν καταλάβαινε τι ήθελε να πει.

Θα λείψει όμως αυτός ο αυθορμητισμός, το κυπριακό στυλ που ακριβώς επειδή μοιάζει με όλους εμάς, είτε τον συμπαθούσαμε είτε τον βρίζαμε και τον προσβάλλαμε. Θα λείψει όμως η αυθεντικότητα του. Το αληθινό… που τόσο κυνηγιέται στο νησί.

Όλοι εμείς οι υπόλοιποι, πρέπει απλά ν’ αναγνωρίσουμε και στη συνέχεια να τον ευχαριστήσουμε γι’ αυτά που μας έδειξε. Μια ομάδα να παίζει ποδόσφαιρο… τόσο απλά μα και τόσο δύσκολο συνάμα.

 

De Ζαβού: Τελευταία Ενημέρωση

Τρόμος και ανησυχία…

Τρόμος και ανησυχία…

Προκαλούν τον κόσμο η έλλειψη σοβαρότητας εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων αλλά και προσώπων
Χρήστος Ζαβός
 |  DE ΖΑΒΟΥ
X