Χρήστος Ζαβός
Και όμως υπάρχει κάτι εξίσου μεγάλο, από τη μεγαλοσύνη του Μέσι, την μαχητικότητα των Αργεντινών ή την παλικαριά των Αιγυπτίων.
Είναι τόσο ισχυρό, που αλλοιώνει ακόμη και την έκσταση συναισθημάτων, που σου προκαλεί μια ανατροπή τριών γκολ στα τελευταία 20 λεπτά.
Απέναντι στο κλάμα της σύγχρονης θεότητας του αθλήματος, του Μέσι, τον απαρηγόρητο Σαλάχ και τα δάκρυα των συμπαικτών του, δεσπόζει η φιγούρα ενός κυνικού διαιτητή, ενός αόρατου βαρίστα, ενός ισχυρού παράγοντα ή και ενός προέδρου χώρας, που επιχειρεί να ελέγξει το παιγνίδι.
Αν ο Τραμπ και ο Ινφαντίνο, προκάλεσαν θυμό, με την καταστρατήγηση των κανονισμών που διευθέτησαν οι δικηγόροι τους, ο διαιτητής στον αγώνα Αργεντινής- Αιγύπτου, προκάλεσε σε πολλούς, όχι όλους, ένα αίσθημα απέχθειας. Αποστροφής!!!
Δεν είναι οι αμφισβητούμενες φάσεις, δεν είναι αν ήταν ή δεν ήταν φάουλ στην φάση του γκολ της Αιγύπτου ή της Αργεντινής, αυτό που εξοργίζει είναι η εμπάθεια του Γάλλου διαιτητή προς την αδύνατη ομάδα, την Αίγυπτο δηλαδή και τους παίκτες της.
Από το πρώτο λεπτό, ο μεσιέ Φρανσουά Λετεσιέ, ξεκαθάρισε την μεροληψία του υπέρ των ισχυρών, δεν νοιάστηκε ποτέ να διατηρήσει ουδέτερη στάση, συμπεριφερόταν, με πρόσχημα την εξουσία που του παρέχει η θέση, σχεδόν ανέντιμα στους αθλητές της μιας ομάδας και γενικώς έδειξε ασέβεια προς το άθλημα.
Το άθλημα που προστατεύει τους πάντες και δεν διαχωρίζει, ισχυρούς, δυνατούς, πλούσιους ή φτωχούς, εμπορικούς ή αντί-εμπορικούς.
Ο συγκεκριμένος ρεφ, ενδεχομένως να είναι παντελώς ασήμαντος και ένα από τα χιλιάδες κοράκια που σφυρίζουν λανθασμένα, ανά τα ποδοσφαιρικά γήπεδα του πλανήτη,
Άμα όμως, τον τοποθετήσεις στο πλαίσιο που δημιούργησε ο Ινφαντίνο, γύρω από το ποδόσφαιρο, την τάση δηλαδή να βοηθιέται πάντοτε ο ισχυρός, ανεξαρτήτως κόστους, τότε νιώθεις μια ανακατωσούρα.
Άμα κιόλας σκεφτείς ότι κάποιοι εκμεταλλεύονται το παιγνίδι που αγάπησες, πριν ακόμη μάθεις να περπατάς, τότε σου έρχεται μια αναγούλα. Τέτοια, που το σιχαίνεσαι…
