Χρήστος Ζαβός
Είμαστε όλοι παιδιά του Παύλου, είμαστε ανιψάκια του Θανάση και αδέλφια του Δημήτρη… ο Ζοτς για έναν Παναθηναϊκό, δεν είναι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο, ούτε ο πιο πετυχημένος στο σύλλογο, ο Ομπράντοβιτς είναι τα χρόνια που περνούν, είναι η ζωή μας που κυλάει.
Είναι ο Φράνκι από τη Γλυφάδα που έγινε παντοτινός αρχηγός, ο Μητσάρας από την Καστοριά το αιώνιο "13", ο Μάικ που έγινε βάζελος και κοουτσάρει στα γήπεδα της Αμερικής, είναι ο Σάρας που διαπρέπει και δεν γουστάρει τους "άλλους" , είναι ο DPG που καπνίζει μανιωδώς, είναι τα λάβαρα του Παύλου και του Θανάση, είναι το ΟΑΚΑ πράσινο, να γίνεται αξιοθέατο, σ' όλο τον πλανήτη.
Είναι η δεκαετία του 90’, που τέθηκαν οι βάσεις, είναι η αυτοκρατορία που εδραιώθηκε στις αρχές του αιώνα, είναι η ανασφάλεια, ο πόνος και ο καημός, οι αναμνήσεις που διατηρήθηκαν, είναι η ελπίδα για το μέλλον που ανατέλλει στο πρόσωπο του.
Ήμασταν μικροί και μεγαλώσαμε, μεγάλωσαν και τα παιδιά μας, όταν τραγουδάμε «Ομπράντοβιτς» δεν κουνιέται το ΟΑΚΑ και κάθε λογής γήπεδο ανά τον πλανήτη… δονείται η ίδια μας η ψυχή, ταρακουνιέται όλο μας το είναι.
Το «Ομπράντοβιτς bo ro bo bom...» δεν είναι σύνθημα αθλητικό μήτε έχει να κάνει με τους θριάμβους ή τις απογοητεύσεις ενός ματς ή μιας σεζόν, είναι ένα τραγούδι, ένας ρυθμός που ορίζει την Παναθηναϊκή ταυτότητα μας, επανατοποθετεί στο κέντρο του αξιακού μας συστήματος, τους «πατριάρχες» της οικογένειας, Παύλο και Θανάση και υπενθυμίζει ποιοι είναι οι εχθροί και τι αυτοί πρεσβεύουν.
Η φιγούρα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς συνδέεται άμεσα με τον χωροχρόνο και ως τέτοια, είναι στο συλλογικό Παναθηναϊκό υποσυνείδητο, αιώνια.
Γιατί δεν είναι ένα πρωτάθλημα, ούτε και μια ακόμη Ευρωλίγκα, είναι οικογένεια, αναμνήσεις, στήριξη, νοιάξιμο, αγάπη… είναι η ίδια η ζωή μας που φεύγει.
Φεύγει όμως με περηφάνια, με θαυμασμό, υποκλινόμενη στο μεγαλείο, που ακούει στο ρυθμό «Ομπράντοβιτς bo ro, bo, ro, bom…».
