Χρήστος Ζαβός
Ο Πρόδρομος Πετρίδης, ηγήθηκε μιας ομάδας που εξουσίασε το κυπριακό ποδόσφαιρο, στιγματίζοντας μια ολόκληρη εποχή του.
Αναμφισβήτητα η παρουσία του στο χώρο είναι τέτοια, που δεν θα μπορούσε να περιοριστεί αποκλειστικά και μόνο στα βιβλία του «Αποελισμού».
Όποιος όμως επιχειρήσει την αξιολόγηση της δράσης του στα του ΑΠΟΕΛ, δεν θα πρέπει να σταθεί αποκλειστικά στους τίτλους και τις διακρίσεις που κατακτήθηκαν υπό την ηγεσία του.
Η απάντηση αν είναι ή όχι επιτυχημένος, δεν είναι απλή. Αντιθέτως.
Οι τίτλοι και οι διακρίσεις είναι μεν αντικειμενικά κριτήρια, αλλά σε καμία περίπτωση, δεν έχουν καταστήσει την ομάδα βιώσιμη ή αυτοσυντήρητη.
Απεναντίας, το «κόστος» τους, ενδέχεται να πληρωθεί κατά το μέλλον, αφού οι χειρισμοί της δοίκησης του, με τακτικές ανεξέλεγκτου δανεισμού, έφεραν την ομάδα στα χείλη του γκρεμού.
Επιπλέον, η συνολική αξιολόγηση της προσφοράς του, θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη κατάληξη της, σε ποια δηλαδή κατάσταση παραδίδει την ομάδα.
Και σ’ αυτό το κομμάτι, ο Πρόδρομος Πετρίδης απέτυχε παντελώς, για λόγους ευνόητους.
Το χρέος είναι δυσβάσταχτο, η διαχείριση του μοιάζει με γιγαντιαίο επιχείρημα, αγωνιστικά η ομάδα απέχει από το επιθυμητό επίπεδο, η εταιρεία δεν λογίζεται ως η πλέον σύγχρονη σε σύγκριση μ’ άλλες ποδοσφαιρικές εταιρείες του νησιού ενώ και οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ είναι ψυχολογικά φθαρμένοι από την θολούρα- αβεβαιότητα, που υπάρχει γύρω από την αγαπημένη τους ομάδα.
Συνεπώς, όποιος Αποελίστας ξεκινήσει να υμνεί τον Πρόδρομο Πετρίδη, μάλλον θα εκληφθεί ως επιπόλαιος, παρά ως ένας οπαδός που διαθέτει κριτική σκέψη.
Όπως και να έχει, η απομάκρυνση του Πρόδρομου Πετρίδη, συνιστά το τέλος μιας εποχής, όχι μονάχα για τον ΑΠΟΕΛ αλλά και για το κυπριακό ποδόσφαιρο γενικότερα.
Προφανώς είναι ο τελευταίος πρόεδρος, που υπηρέτησε το μοντέλο της «προεδράρας».
Το άτομο δηλαδή που μέσα από την ισχύ του, κοινωνική και όχι μόνο, καταφέρνει με το όποιο κόστος, να διατηρεί την ομάδα ψηλά, κερδίζοντας την αποθέωση των οπαδών του.
Εκ των δεδομένων, ποτέ δεν κατάφερε ν’ ανταποκριθεί στα δεδομένα της νέας εποχής του ποδοσφαίρου, όπου η οικονομική νοικοκυροσύνη και ο επαγγελματισμός, είναι μακράν πιο σημαντικά από την κατάκτηση του όποιου τίτλου.
Ο Πρόδρομος Πετρίδης, υπηρέτησε ένα παρωχημένο πια μοντέλο, που λάμβανε στοιχεία καθεστώτος αφού συσσώρευσε όλη την εξουσία γύρω από το πρόσωπο του και μια μικρή ομάδα συνεργατών!!
Θέλοντας να διατηρήσει την ισχύ του, υπέβαλε σε διωγμό «αντικαθεστωτικούς» συν- Αποελίστες, επέβαλε λογοκρισία σ’ όποιον αντιτίθετο του βασικού αφηγήματος, έλεγξε με απόλυτα επιτυχία την συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, δαιμονοποιήσε δημοσιογράφους-επικριτές του ενώ κατασκεύασε μιντιακούς μηχανισμούς που σκοπό είχαν την χειραγώγηση της κοινής Αποελίστικης γνώμης.
Προκειμένου κιόλας να επιτυγχάνει την συσπείρωση του κόσμου, καλλιεργούσε το φανατισμό, δημιουργώντας εχθρούς, εκτός και εντός ΑΠΟΕΛ.
Συμπτωματικά ή όχι, η τελευταία ανακοίνωση επί θητείας του, η επίθεση δηλαδή προς έναν άγνωστο Var operator, είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα των τακτικών που εφάρμοζε.
Ο «Μάκης» πια αποχώρησε.
Αφήνει ως κληρονομιά τις μεγάλες επιτυχίες αλλά και την ασάφεια- ανασφάλεια που υπάρχει γύρω από την, ποδοσφαιρικά, πιο πετυχημένη ομάδα στην Κύπρο!!
Στο καλό… μαζί και εποχή του.
