Στέλλα Μούρεττου
Από τα οκτώ της χρόνια ζει με τον διαβήτη. Σήμερα, 44 χρόνια μετά, η Κατερίνα ζει μια φυσιολογική ζωή, με τα σκαμπανεβάσματα, τη διαχείριση του άγχους και των επιπέδων ζαχάρου, αλλά παλεύει με το χαμόγελο και τη δύναμη που τη χαρακτηρίζει. Η Κατερίνα, προσωπική φίλη, αποφάσισε να μοιραστεί την προσωπική της διαδρομή στο 24News, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Διαβήτη, σήμερα 14 Νοεμβρίου. Τις δυσκολίες, τις μικρές νίκες και κυρίως το μήνυμα ότι μια τέτοια διάγνωση δεν σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλείψεις τα όνειρά σου. Εξάλλου είναι τρόπος ζωής.
Όταν τη ρώτησα αν θέλει να μοιραστεί κάποιες σκέψεις της, ενθουσιάστηκε. Δεν είναι λίγες οι φορές που ήρθε σε επαφή με άτομα που βρέθηκαν ξαφνικά να αντιμετωπίζουν τον σιωπηλό αυτό εχθρό. Έναν εχθρό που μπορείς να τον κάνεις φίλο σου. «Σαράντα τέσσερα είναι τα χρόνια που ζω με τον διαβήτη. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε που θυμάμαι πώς ήταν η ζωή μου χωρίς αυτόν», μου εξομολογήθηκε.
Με την Κατερίνα ήμασταν από μικρές φίλες. Μαζί σε όλα, στο παιχνίδι, στο σχολείο, στην τάξη. Οκτώ χρονών παιδάκια ήμασταν όταν αρρώστησε κι η ιδέα να συμβεί κάτι στην αγαπημένη μου φίλη με τρόμαξε. Ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου όταν έμαθα ότι παρ’ ολίγο να τη χάσουμε. «Τα χειρότερα πέρασαν», μας είπε η μαμά της, καθησυχάζοντάς με ότι θα πάνε όλα καλά.
«Ήταν το 1982 όταν αρρώστησα. Δεν θυμάμαι πολλά από τα συμπτώματα, πέρα από την έντονη αδυναμία που ένιωθα», μου είπε. «Ο γιατρός στον οποίο με πήραν οι γονείς μου δεν μπορούσε να καταλήξει σε μια διάγνωση. Βλέπεις, τότε δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή η ασθένεια. Είχε κάποιες υποψίες, αλλά προτίμησε να μας παραπέμψει σε άλλο γιατρό, πιο εξειδικευμένο, τον δρα Ιωσήφ Κάσιο. «Προηγήθηκαν 12 μέρες στο νοσοκομείο. Τα επίπεδα σακχάρου ήταν είχαν φτάσει στο 1000, τιμή εξαιρετικά επικίνδυνη. Ο Θεός όμως ήθελε να ζήσω και μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία», ανάφερε. Ανατρίχιασα. Την παρατηρούσα όσο μου μιλούσε κι έβλεπα πόση δύναμη κρύβει μέσα της.
«Διάγνωση: Διαβήτης Τύπου Ι, ο παιδικός, ο ενέσιμος. Στα οκτώ μου δεν κατάλαβα και πολλά. Σήμερα ξέρω πως ο δρ Κάσιος ήταν αυτός που μου έσωσε τη ζωή», συνέχισε την περιγραφή της. «Άλλες τέσσερις μέρες στην κλινική του και στάθηκα στα πόδια μου», επισήμανε. «Κι εσύ ήσουν δίπλα μου στο σχολείο, στην τάξη, πάντα να με προσέχεις», είπε καρφώνοντας το βλέμμα της σε μένα. Την κοίταξα με αγάπη, σχεδόν δακρυσμένη. «Ήσουν και θα είσαι ήρωας για μένα, ένα παράδειγμα προς μίμηση», της απάντησα.
Συνεχίζοντας τη διήγησή της τόνισε ότι από μικρή άκουγε τους γιατρούς να λένε ότι ο διαβήτης δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο στη ζωή, αλλά ως μια καθημερινή κατάσταση που χρειάζεται σωστή διαχείριση. Ένας τρόπος ζωής. «Μεγαλώνοντας πέρασα ένα διάστημα που αντιδρούσα, σκεφτόμουν γιατί να συμβεί αυτό σε μένα, γιατί να μην τρώω γλυκά. Πολλά γιατί στο κεφάλι μου. Ευτυχώς οι γονείς μου ήταν πάντα εκεί να με βοηθήσουν. Με τα χρόνια ανέτρεψα στο μυαλό μου αυτά τα γιατί. Έλεγα «γιατί έτσι, γιατί είμαι η εκλεκτή, γιατί αν έτρωγα γλυκά θα έβαζα πολλά κιλά», είπε γελώντας. «Η ισορροπημένη διατροφή, με βάση τις αρχές της μεσογειακής διατροφής, είναι σημαντικό κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να στερείσαι τα πάντα. Σήμερα υπάρχουν περισσότερες επιλογές, ακόμη και για όσους θέλουν να απολαύσουν ένα γλυκό. Και, μεταξύ μας, ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε από μόνες μας γλυκές σαν ζάχαρη!», ανέφερε χαριτολογώντας. «Μετράς το σάκχαρο για να ρυθμίσεις καλύτερα την ινσουλίνη που βάζεις με ενέσιμη μορφή και παρακολουθείς την υγεία σου. Κανένας φόβος. Ακόμα κι αν κάνεις λάθος μπορείς να το διορθώσεις. Αρχικά έκανα δύο ενέσεις ινσουλίνης κάθε μέρα. Με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη της ιατρικής, άλλες ινσουλίνες έκαναν την εμφάνισή τους και πλέον με τέσσερις ενέσεις την ημέραρυθμίζεται καλύτερα. Η καθημερινότητα απαιτεί συνέπεια και προσοχή, αλλά δεν παύει να είναι μια κανονική ζωή», ανέφερε. Και πρόσθεσε: «Δεν θα ωραιοποιήσω, όμως, την κατάσταση. Ο διαβήτης χρειάζεται συνεχή φροντίδα. Όταν δεν ρυθμίζεται σωστά, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές στα μάτια, στα νεφρά, στην καρδιά, στα αγγεία. Η συστηματική παρακολούθηση και η συνεργασία με τους γιατρούς είναι απαραίτητες, καθώς μπορούν να μειώσουν σημαντικά τους κινδύνους. Αλλά και πάλι. Λίγο ή πολύ θεωρώ είναι αναπόφευκτα τυχόν προβλήματα σε άλλα όργανα ειδικά αν το φέρεις μαζί σου πολλά χρόνια».
Η Κατερίνα θυμάται ότι μικρή φοβόταν να κάνει μόνη της την ένεση ινσουλίνης. Στα 15 της, η μητέρα της την δελέασε με ένα ταξίδι στην Κατερίνη για να επισκεφθεί τη θεία της. Αυτό ήταν! Κατέβηκε στην κουζίνα, πήρε την ένεση και τα κατάφερε! «Μπορεί να ακούγεται μικρό, ασήμαντο, αλλά για μένα ήταν μια μικρή νίκη, ένα σημαντικό βήμα προς την ανεξαρτησία», σημείωσε.
«Ο διαβήτης δεν πρέπει να σε σταματά από τα όνειρά σου. Αυτό ήταν ένα πρώτο βήμα. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα στην Ελλάδα χωρίς να αφήσω την ασθένεια να καθορίσει τις επιλογές μου, επέστρεψα στην Κύπρο και άρχισα να εργάζομαι. Σιωπηλοί παρατηρητές και φύλακες σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν πάντα οι γονείς μου κι οι αδελφές μου. Με στήριξαν, χωρίς να μου στερήσουν τίποτα. Ήταν πάντα εκεί, σωματικά και ψυχολογικά, χωρίς να μου κόψουν τα φτερά. Μεγάλωσα, παντρεύτηκα κι απέκτησα έναν γιο. Μεγάλη προσοχή χρειάστηκε εκεί για να μην επηρεαστεί το έμβρυο. Στον 6ο μήνα της κύησης νοσηλεύτηκαλόγω προεκλαμψίας, όπου παρέμεινα για δύο μήνες για παρακολούθηση. Ο γιος μου γεννήθηκε πρόωρα, αλλά με άριστη υγεία. Και ήταν και παραμένει να είναι μια από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής μου», τόνισε, με ένα χαμόγελο να διανθίζει το πρόσωπό της μιλώντας για τον μονάκριβο της.
«Στέλλα μου, δεν είναι εύκολη υπόθεση ο διαβήτης, δεν θα πω ψέματα», μου είπε γέρνοντας προς το μέρος μου σας να ήθελε να μου εκμυστηρευτεί ένα μυστικό. «Ούτε όλα είναι ρόδινα. Υπάρχει στιγμές ψυχολογικής κούρασης, φόβου και απογοήτευσης. Μην νομίζεις, είναι ύπουλη ασθένεια, το ένα φέρνει το άλλο και το κυριότερο είναι ότι το άγχος σε δυσκολεύει ακόμα παραπάνω. Κι εγώ από άγχος άλλο τίποτα, γι’ αυτό υπάρχουν μέρες που χρειάζεται να επιστρατεύσω περισσότερη δύναμη. Αλλά το παλεύω και προχωρώ πάντα μπροστά. Η ζωή δεν σταματά με μια διάγνωση. Συνεχίζεις, προσαρμόζεσαι, μαθαίνεις να φροντίζεις τον εαυτό σου και να διεκδικείς όσα θέλεις. Μόνο και μόνο αν σκεφτείς ότι υπάρχουν τόσα χειρότερα… αυτό μου δίνει θάρρος και προχωρώ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν πάντα δυνατή. Και θα συνεχίσω να είμαι. Αν πέσω θα κλάψω, θα ξεσπάσω και μετά θα σηκωθώ. Έτσι είναι. Μια χρόνια πάθηση μπορεί να είναι μέρος της ζωής σου, αλλά δεν χρειάζεται να γίνει ολόκληρη η ζωή σου», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Συνεχίζοντας μου ζήτησε να μεταφέρω ένας μήνυμα για τους γονείς μικρών παιδιών που διαγνώσκονται με διαβήτη. «Να σταματήσουν να φέρονται στα παιδιά τους σαν να είναι το τέλος του κόσμου. Να τα στηρίζουν, να τα ενθαρρύνουν χωρίς τα περιβάλλουν με φόβο. Τα παιδιά χρειάζονται φροντίδα, ενημέρωση και ασφάλεια, αλλά χρειάζονται και χώρο για να μεγαλώσουν, να δοκιμάσουν, να ονειρευτούν και να αυτονομηθούν», υπογράμμισε.
«Αν κάτι θα ήθελα να κρατήσει κάποιος από τη δική μου ιστορία, είναι αυτό: ο διαβήτης απαιτεί υπευθυνότητα, καθημερινή προσπάθεια και σωστή παρακολούθηση, αλλά δεν ακυρώνει τα όνειρα ούτε στερεί το δικαίωμα σε μια γεμάτη, ολοκληρωμένη ζωή. Μπορεί να κουράζεσαι αλλά σήκω ξανά πάνω», κατέληξε.
Αυτή είναι η Κατερίνα. Μια γυναίκα που ζει με τον διαβήτη εδώ και 44 χρόνια, χωρίς να του επιτρέπει να καθορίζει τα όνειρα και τις επιλογές της. Η διαδρομή της δεν είναι χωρίς δυσκολίες, ούτε αποτελεί μια ιστορία όπου όλα είναι πάντα εύκολα. Είναι, όμως, μια υπενθύμιση ότι με σωστή φροντίδα, στήριξη και ενημέρωση, η ζωή συνεχίζεται. Γιατί, όπως λέει και η ίδια, μια χρόνια πάθηση μπορεί να είναι μέρος της ζωής σου, αλλά δεν χρειάζεται να γίνει ολόκληρη η ζωή σου.
