Εφραίμ Γεωργίου
Η φετινή σεζόν της Πάφου θα μπορούσε να διδάσκεται σε σεμινάρια ποδοσφαίρου και διαχείρισης μιας ομάδας.
Απ’ τη μια το απόλυτο όνειρο, καθώς μετά το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της, ήρθε η είσοδο στη League Phase του Champions League και μια ολόκληρη πόλη στο πόδι. Απ’ την άλλη «σκωτσέζικο ντους». Ένας προπονητής (Καρσέδο) που έφυγε για άλλες πολιτείες, κι ένας αντικαταστάτης (Θελάδες) που η «σκουριά» του φάνηκε περισσότερο από το όνομα που είχε τουλάχιστον ως ποδοσφαιριστής.
Η χρονιά από μαγική πάει να καταλήξει με τον πιο πικρό τρόπο και για να σωθεί η κατάκτηση του κυπέλλου είναι μονόδρομος. Επί τούτου η Πάφος χρειαζόταν ένα μεγάλο… ηλεκτροσόκ. Κι όταν ψάχνεις προπονητή που θα προκαλέσει ηλεκτροσόκ, το όνομα του Σα Πίντο είναι το πρώτο που έρχεται στο μυαλό.
Όσοι τον έζησαν στον ΑΠΟΕΛ έχουν να λένε πως είναι ένας τεχνικός που «διαβάζει» το παιχνίδι με ακρίβεια, αντιδρά αστραπιαία από τον πάγκο και μεταδίδει μια ηλεκτρική ενέργεια που συχνά ξεπερνά τα όρια.
Είναι ένας χαρακτήρας εκρηκτικός, συγκρουσιακός, ένας άνθρωπος που ζει στα άκρα. Ίσως αυτός ο χαρακτήρας να είναι που τον εμπόδισε από το να κάνει ακόμα μεγαλύτερη καριέρα, αλλά είναι ο ίδιος χαρακτήρας που τον καθιστά ιδανικό για «ειδικές αποστολές».
Γενικά ο Πορτογάλος εναρμονίζεται πλήρως με τις ανάγκες της Πάφου τη δεδομένη στιγμή. Ξέρει την Κυπριακή πραγματικότητα, είναι ικανότατος στο κοουτσάρισμα, μπορεί να αλλάξει άμεσα πράγματα και καταστάσεις στα αποδυτήρια της ομάδας, ενώ έχει κι εμπειρία στην κατάκτηση τίτλων. Ίσως μάλιστα αν ερχόταν μετά τον Καρσέδο (ήταν στους υποψήφιους), η σεζόν να εξελισσόταν διαφορετικά, μα αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
Επί της ουσίας ο Σα Πίντο είναι η τελευταία ζαριά της διοίκησης. Αν ο «κρότος» που δεδομένα προκαλεί ο Πορτογάλος μετουσιωθεί σε ένταση και πάθος μέσα στο χορτάρι, τότε η Πάφος μπορεί να ελπίζει ότι ο τελικός του Κυπέλλου θα είναι η δική της λύτρωση στο τέλος μιας ιστορικής χρονιάς.
