Εφραίμ Γεωργίου
Σε ένα ντέρμπι αιωνίων, το πιο μεγάλο κομπλιμέντο για έναν διαιτητή είναι να τελειώσει το παιχνίδι και να μη συζητιέται. Αυτή τη φορά όμως, αξίζει να γίνει συζήτηση για τους σωστούς λόγους. Ο Ματέο Μαρκέτι ήταν αψεγάδιαστος.
Θες από πλευράς διαχείρισης; Άριστος, θες στις αποφάσεις; Σωστός, θες στην επαφή με τους παίκτες; Υποδειγματικός, θες στην παρουσία του μέσα στο γήπεδο; Πάντα εκεί που έπρεπε.
Το παιχνίδι μόνο εύκολο δεν ήταν. Στα πρώτα 10-15 λεπτά υπήρξαν δύο στιγμές που τα πνεύματα πήγαν να ξεφύγουν. Εκεί φάνηκε η προσωπικότητα. Με παρεμβάσεις ψύχραιμες, με σωστή επικοινωνία και χωρίς υπερβολές, κατάφερε να το κρατήσει. Δεν άφησε το ματς να του φύγει ούτε για δευτερόλεπτο. Επέτρεψε το δυνατό, αλλά καθαρό παιχνίδι, όπως πρέπει να γίνεται σε τέτοιες αναμετρήσεις.
Ακόμη και με τους προπονητές των δύο ομάδων είχε τη σωστή προσέγγιση. Σε μία-δύο περιπτώσεις πήγε, έκανε τις απαραίτητες παρατηρήσεις και δεν επέτρεψε σε κανέναν να ξεφύγει.
Τόσο άνετος ήταν, που στο πρώτο ημίχρονο δεν έδωσε ούτε ένα λεπτό καθυστερήσεων, αφού οι διακοπές ήταν ελάχιστες έως μηδαμινές. Στο δεύτερο, τα τέσσερα λεπτά ήταν ακριβώς όσα χρειάζονταν για τις αλλαγές και τις μικροδιακοπές.
Έδινε την αίσθηση ότι ακόμη 90 λεπτά να είχε το παιχνίδι, θα τα έβγαζε στο ίδιο επίπεδο συγκέντρωσης και ελέγχου.
Αν κάποιος θελήσει να ψάξει λάθη, θα πρέπει πραγματικά να ψάξει βαθιά. Ίσως να σταθεί σε ένα πλάγιο, ίσως σε μια οριακή κάρτα. Αν όμως μείνεις εκεί, χάνεις τη μεγάλη εικόνα.
Αυτή είναι διαιτησία ντέρμπι. Και αν θέλουμε να μιλάμε για πρόοδο, αυτό πρέπει να είναι το σημείο αναφοράς. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Διαιτησίας θα μπορούσε να δείξει αυτό το παιχνίδι ως παράδειγμα προς μίμηση σε όλους τους Κύπριους ρεφ.
Γιατί πολύ απλά ένα ντέρμπι ΑΠΟΕΛ – Ομόνοια τέτοιο διαιτητή χρειάζεται. Grazie, signore.
