Ανδρέας Κονναρής
Σε κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο προκύπτουν ιστορίες με αφανείς ήρωες και το φετινό Μουντιάλ δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Μια τέτοια αφορά τον τεχνικός της Εθνικής Νορβηγίας Στάλε Σολμπάκεν.
Ο Νορβηγός τεχνικός οδήγησε την εθνική ομάδα της χώρας του στη μεγαλύτερη σύγχρονη επιτυχία της και συνεχίζει να ονειρεύεται ακόμα ψηλότερα. Τραβώντας κουπί όλοι μαζί, οι Νορβηγοί «πέταξαν» εκτός διοργάνωσης την Ακτή Ελεφαντοστού και τη Βραζιλία, ενώ τώρα σειρά έχουν τα «Τρία Λιοντάρια» της Αγγλίας.
Στην αρχή του τουρνουά κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα μας προσέφεραν οι Σκανδιναβοί. Από το περίφημο «Viking’s Row» στην κερκίδα μέχρι την προσωπική διαδρομή του προπονητή τους, η Νορβηγία έχει κερδίσει δικαιωματικά τον τίτλο της «ομάδας της αγάπης» στο φετινό Μουντιάλ.
Η ημέρα που άλλαξαν τα πάντα
Τον Μάρτιο του 2001, ο Στόλε Σολμπάκεν έφυγε από το σπίτι του περιμένοντας μια συνηθισμένη μέρα. Τότε ακόμη ήταν ποδοσφαιριστής (μάλιστα διεθνής) και αγωνιζόταν στην Κοπεγχάγη.
Παρουσιάστηκε κανονικά στην προπόνηση και προετοιμάστηκε για ακόμη ένα πρόγραμμα με τους συμπαίκτες του, χωρίς να φαντάζεται ότι αυτή η μέρα τον σημάδευε για πάντα.
Κατά τη διάρκεια της προπόνησης, ο Σολμπάκεν υπέστη καρδιακή ανακοπή και κατέρρευσε στο χορτάρι. Καθώς οι συμπαίκτες του κοιτούσαν σοκαρισμένοι, ο γιατρός του συλλόγου, Φρανκ Όντγκααρντ, έσπευσε να του προσφέρει τις πρώτες βοήθειες, ξεκινώντας άμεσα καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση.
Η καρδιά του είχε σταματήσει να χτυπά. Αργότερα, ο γιατρός περιέγραψε το περιστατικό με τους πιο σκληρούς όρους: ο Σολμπάκεν ήταν κλινικά νεκρός.
Η αιτία εντοπίστηκε τελικά σε μια εκ γενετής καρδιακή πάθηση, η οποία είχε παραμείνει αδιάγνωστη καθ' όλη τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Οι συνέπειες ήταν άμεσες και μη αναστρέψιμες. Του τοποθετήθηκε βηματοδότης, η υγεία του έγινε η απόλυτη προτεραιότητα και, στα 33 του χρόνια, η καριέρα του ως ποδοσφαιριστής τερματίστηκε απότομα.
Από την ανακοπή στον πάγκο
Το ποδόσφαιρο συχνά γιορτάζει τις μεγάλες επιστροφές (comebacks) που συμβαίνουν μέσα στο γήπεδο. Ένας παίκτης ξεπερνά έναν χιαστό, μια ομάδα ανακάμπτει μετά από μια κακή σεζόν, ένα έθνος βάζει τέλος σε μια μακρά αναμονή. Η επιστροφή του Σολμπάκεν, όμως, ήταν διαφορετικής φύσης. Δεν μπορούσε να συνεχίσει να αγωνίζεται, μα είχε νικήσει στον πιο δύσκολο αγώνα της ζωής τους.
Παράλληλα το πήρε απόφαση και στράφηκε στην προπονητική. Πέρασε χρόνια μαθαίνοντας το επάγγελμα από την αρχή, δουλεύοντας σε διάφορους ρόλους και καθιερώνοντας σταδιακά τον εαυτό του ως έναν από τους πιο σεβαστούς τεχνικούς στη Σκανδιναβία.
Στην Κοπεγχάγη πανηγύρισε πολλούς τίτλους και σπουδαίες ευρωπαϊκές βραδιές. Οι ευκαιρίες πολλαλασιάστηκαν και η φήμη του μεγάλωσε, όμως η σημασία της προπονητικής του καριέρας δεν μετρήθηκε ποτέ αποκλειστικά με τα τρόπαια. Για τον ίδιο το γεγονός πως ήταν εκεί από μόνο του ήταν μια μεγάλη νίκη.
Το τέλος της 28ετούς ξηρασίας
Για δεκαετίες, η ποδοσφαιρική ιστορία της Νορβηγίας οριζόταν από την απουσία της. Η χώρα δεν είχε δώσει το παρών σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου από το 1998.
Ώσπου φτάσαμε στο 2026 και η Νορβηγία επέστρεψε επιτέλους στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σκηνή του πλανήτη, βάζοντας τέλος σε μια αναμονή που κράτησε σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Και όπως αποδεικνύουν τα αποτελέσματα, οι «Βίκινγκς» του Στόλε Σολμπάκεν δεν ταξίδεψαν στα γήπεδα της Αμερικής απλώς για να συμμετάσχουν.
Έτσι, 25 χρόνια μετά τη μέρα που η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά στην Κοπεγχάγη, ο Στόλε Σολμπάκεν στέκεται όρθιος στην άκρη του πάγκου, κοιτάζοντας στα μάτια την επόμενη μεγάλη πρόκληση, την Αγγλία.
Για τον άνθρωπο που επέστρεψε από τον κόσμο των νεκρών, κανένα ποδοσφαιρικό θηρίο δεν είναι πολύ μεγάλο για να τον τρομάξει. Ο Σολμπάκεν συνεχίζει να τραβά κουπί μαζί με τους ποδοσφαιριστές του και είναι έτοιμοι να γράψουν την χρυσή σελίδα στο βιβλίο του Νορβηγικού ποδοσφαίρου.
