Ανδρέας Κονναρής
Η Εθνική Ολλανδίας αποτελεί ένα από τα πιο γοητευτικά αλλά και «τραγικά» κεφάλαια των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Είναι η ομάδα που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι, αλλά και η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική δύναμη που έφτασε τρεις φορές σε τελικό (1974, 1978, 2010) χωρίς να σηκώσει το τρόπαιο.
Απόψε, οι «Οράνιε» ξεκινούν ένα ακόμα ταξίδι για να ξορκίσουν την κατάρα, κάνοντας πρεμιέρα στο Μουντιάλ του 2026 απέναντι στην πάντα επικίνδυνη Ιαπωνία για τον 6ο Όμιλο, με τον Βίρτζιλ φαν Ντάικ να ηγείται της προσπάθειας.
Από την Αφάνεια στο «Total Football»
Στα πρώτα της βήματα τη δεκαετία του 1930 (1934, 1938), η Ολλανδία είχε ρόλο κομπάρσου, γνωρίζοντας πρόωρους αποκλεισμούς από Ελβετία και Τσεχοσλοβακία. Ακολούθησε μια παρατεταμένη απουσία από έξι συνεχόμενα τουρνουά, κυρίως λόγω του ερασιτεχνικού καθεστώτος του εγχώριου ποδοσφαίρου.
Όλα άλλαξαν ριζικά τη δεκαετία του 1970. Με οραματιστή τον προπονητή Ρίνους Μίχελς και απόλυτο σταρ τον Γιόχαν Κρόιφ, οι Ολλανδοί παρουσίασαν το "Total Football" (Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο), ένα επαναστατικό σύστημα χωρίς σταθερές θέσεις, με ασφυκτική πίεση και απόλυτη ελευθερία.
1974 (Δυτική Γερμανία): Η Ολλανδία έφτασε στον τελικό ισοπεδώνοντας Βραζιλία και Αργεντινή. Αν και προηγήθηκε μόλις στο 2' με πέναλτι του Νέσκενς, η οικοδέσποινα Γερμανία έκανε την ανατροπή (2-1), αφήνοντας τους «Οράνιε» με άδεια χέρια.
1978 (Αργεντινή): Χωρίς τον Κρόιφ, η ομάδα έφτασε ξανά στον τελικό, στέλνοντας το ματς στην παράταση κόντρα στην οικοδέσποινα Αργεντινή, όπου λύγισε με 3-1.
Η Σταθερότητα των '90s και το Δράμα των '00s
Μετά την κατάκτηση του Euro 1988, η Ολλανδία επέστρεψε με αξιώσεις στα Μουντιάλ, διαθέτοντας παίκτες παγκόσμιας κλάσης. Το 1994 αποκλείστηκε στους «8» από τη Βραζιλία (3-2), ενώ το 1998 τερμάτισε 4η, χάνοντας στον ημιτελικό ξανά από τη Σελεσάο στα πέναλτι. Το τουρνουά του '98 σημαδεύτηκε από το μυθικό γκολ του Ντένις Μπέργκαμπ στον προημιτελικό με την Αργεντινή.
Το 2006, η επιστροφή της ομάδας στα γήπεδα της Γερμανίας ολοκληρώθηκε στους «16» απέναντι στην Πορτογαλία, στην περιβόητη «Μάχη της Νυρεμβέργης», ένα ιστορικό ματς-ροντέο με 4 κόκκινες και 16 κίκρινες κάρτες.
Η Χαμένη Ευκαιρία του 2010 και η Πρόσφατη Ιστορία
2010 (Νότια Αφρική): Η τρίτη μεγάλη ευκαιρία ήρθε στα γήπεδα της Αφρικής. Η ομάδα του Μπερτ φαν Μάρβαϊκ, με ένα πιο αποτελεσματικό στυλ, έφτασε στον τελικό κόντρα στην Ισπανία. Το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση, αλλά ένα γκολ του Αντρές Ινιέστα στο 116' στέρησε για τρίτη φορά το βαρύτιμο τρόπαιο από τους Ολλανδούς.
2014 (Βραζιλία): Υπό τις οδηγίες του Λουίς φαν Χάαλ, ξεκίνησε με εκκωφαντικό 5-1 επί της Ισπανίας (με το περίφημο «ιπτάμενο» γκολ του Ρόμπιν φαν Πέρσι) Έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Αργεντινή, αλλά νίκησε με 3-0 την Βραζιλία στον μικρό τελικό κατακτώντας την 3η θέση.
2022 (Κατάρ): Αφού απουσίασε από το Μουντιάλ του 2018, η Ολλανδία επέστρεψε στα γήπεδα του Κατάρ το 2022. Εκεί, έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε ξανά στα πέναλτι από τη μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή, σε ένα ματς-θρίλερ που είχε πάει στην παράταση χάρη στην απίστευτη και δραματική ανατροπή με δύο γκολ του Βουτ Βέγκχορστ στα τελευταία λεπτά των καθυστερήσεων.
Απόψε, οι «Οράνιε» καλούνται να γράψουν μια νέα σελίδα και να αποδείξει αν μπορούν να αποτινάξουν τον τίτλο της πιο «αδικημένης» ομάδας στην ιστορία.
