Χρήστος Ζαβός
Τον είπαμε «νέο Βουκομάνοβιτς», πιο μετά «μάγο»… ο καθένας προσπάθησε να εξηγήσει τούτο το φαινόμενο, με τον δικό του τρόπο.
Στην τελική ήρθε… έφερε ειρήνη ανάμεσα στον κόσμο που έβραζε από θυμό, αποκατέστησε την ποδοσφαιρική αξιοπρέπεια που τόσο έλειψε τα τελευταία χρόνια και επαναφέρει όπως όλα δείχνουν την ομάδα στην «γη της επαγγελίας», δηλαδή την Ευρώπη.
Άμα κιόλας καταφέρει να κεράσει κρασί, τους πιστούς του «θεού» μέσα από την κούπα, που θα διεκδικήσει κόντρα στην Πάφο, τότε θα μιλάμε για ένα ποδοσφαιρικό θαύμα.
Όσοι, δεν πιστέψαμε στον ερχομό του «μεσσία» Λοσάδα- σχεδόν όλοι δηλαδή- απλά μετανοούμε.
Ανάμεσα στο θεάρεστο έργο που έχει επιτελέσει και το οποίο χρειάζεται χιλιάδες λέξεις για να καταγραφεί, στον δεύτερο ημιτελικό, κατάφερε να εξασφαλίσει αυτό που εδώ και μια εβδομάδα επιθυμούσε.
Να μείνουν όλα στο μηδέν. Χωρίς πολλά, πολλά μετά από δέκα ματς, η εστία του δεν παραβιάστηκε.
Ούτε το ένστικτο του Μάρκες, ούτε οι πιρουέτες του Τόμας, μήτε καμιά βολίδα έξω από την περιοχή, χρειάστηκε για να φέρουν την πρόκριση
Η σταθερότητα του Κουν, η επιβλητικότητα του Κβίντα και η μαχητικότητα- πειθαρχία του συνόλου, εξασφάλισαν το επιθυμητό.
Ο «θεός» μετά από τέσσερα χρόνια, επανέρχεται στην Ευρώπη, διεκδικώντας το 10ο.
Τα θαύματα συνεχίζονται..
