Χρήστος Ζαβός
Έγινε ένα ματς, εντός συνθηκών, που άγγιζαν επίπεδα υψηλού ποδοσφαιρικού πολιτισμού, θεαματικό, με γκολ, επιθέσεις, μονομαχίες, τρεξίματα… και βρήκανε οι «σουσουράδες» του νησιού, θέμα να τους απασχολήσει.
Έχοντας στο επίκεντρο της σκέψης τους το κουτσομπολιό, τις μικρό παρεξηγήσεις, το αίσθημα κατωτερότητας το οποίο εκδηλώνεται ως αρνητική στάση απέναντι στους άλλους, δηλαδή το κόμπλεξ… βγήκαν λίγο, πολύ να μας πουν ότι ο Λοσάδα είναι παλιόπαιδο και ο Μπεργκ πικρόχολος.
Λες και τους κάναμε προξενιά, για να τους βάλουν στις φιλήσυχες, ηθικές οικογένειες τους και θα μας τους απορρίψουν.
Τι να τον κάνουν τον Λοσάδα, που μετά από τέτοιο ματς, βγήκε και πρόσβαλλε τους πρωταθλητές;
Που να βρουν την γλυκάδα πάνω στον Μπεργκ, που ακόμη και όταν παίρνει το πρωτάθλημα, βγαίνει και φωνάζει για την διαιτησία;
Είναι να τρελαθείς με το τουπέ μερικών, που δεν φτάνει η δυσκολία τους ν’ αντιληφθούν συμπεριφορές και δεδομένα, είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να επιδοθούν σε δολοφονία χαρακτήρα.
Δεν είναι ικανοί ν’ αντιληφθούν την διαφορετική σκοπιά που οι προπονητές αντιλαμβάνονται τα δεδομένα, την αλλιώτικη κουλτούρα τους, ως ξένοι που εργάζονται στην Κύπρο ακόμη και το γεγονός ότι καμιά φορά μιλούν είτε υπό πίεση, είτε για να υπερασπιστούν τα της ομάδας τους.
Δηλαδή τι θα έπρεπε να πει ο Μπεργκ μετά από τέτοιο παιγνίδι που έκανε ο Κουλιμπαλί, με τα δύο γκολ που πέτυχε, με τις αμέτρητες μονομαχίες και τις υψηλές εντάσεις;
Στήριξε τον παίκτη του, λυπήθηκε που δεν θα είναι στο ματς με τον Άρη και ενδεχομένως θα χάσει το πάρτι πρωταθλήματος και κυρίως εμβάθυνε σε μια πτυχή του ποδοσφαίρου που έχει να κάνει με τα συναισθήματα των παικτών και τον τρόπο διαχείρισης τους από τους διαιτητές.
Πτυχές που απασχολούν το ποδόσφαιρο διαχρονικά ανά το παγκόσμιο.
Το ίδιο και ο Λοσάδα. Θέλοντας να περιγράψει την απόδοση της ομάδας του και πόσο ευχαριστημένος έμεινε από αυτήν, χρησιμοποίησε την αξία του αντιπάλου, λέγοντας ότι ακόμη και ο τερματοφύλακας της πρωταθλήτριας ομάδας, έπαιζε με τον χρόνο, διαχειριζόμενος την πίεση που δεχόταν. Και συγχάρηκε την Ομόνοια και εκθείασε την αξία της.
Έλα όμως που και ο Νορβηγός και ο Αργεντινός, δεν γνωρίζουν ότι εργάζονται σ’ ένα νησί, που η υποκρισία δεν υπάρχει, που όλοι μιλάνε σταράτα και τσεκουράτα, η αναγνώριση του αντιπάλου είναι δεδομένη, ο σεβασμός στο άθλημα επίσης και ουδείς αντιλαμβάνεται τα πράγματα μεροληπτικά και υπέρ της ομάδας του.
Έναντι του ποδοσφαιρικού πολιτισμού, που παράγει τούτο το νησί, Λοσάδα και Μπεργκ, Μπεργκ και Λοσάδα, δείχνουν να μην μπορούν ν’ ακολουθήσουν, κατά τους ειδήμονες.
Μιλάμε για τον Μπεργκ και το Λοσάδα! Το Λοσάδα και τον Μπεργκ! Αυτό έκριναν οι γνώστες!!
