Χρήστος Ζαβός
Δεν χρειάζεται να ξημεροβραδιάζεσαι στα μπούκικα, για να καταλάβεις ότι η μισή Κύπρος, πόνταρε τα λεφτά της στην παρέα των Ολίσε, Εμπαπέ και Ντεμπελέ.
Μάλλον θα παραπλανήθηκε από το θεαματικό παιγνίδι των «μπλε» και την υπεροπλία τους στον χώρο της επίθεσης.
Ομολογουμένως, η ομάδα του Ντεσάμπς, ήταν κατά την διάρκεια του Μουντιάλ, η πιο εντυπωσιακή ομάδα. Δεν ήταν όμως ποτέ η πιο συγκροτημένη, ούτε και η πιο συμπαγής.
Το κουαρτέτο των δαιμόνων, που έπαιζαν μπροστά, είναι μεν το πιο επικίνδυνο για τους αμυντικούς ανά τον πλανήτη, αλλά το ποδόσφαιρο, δεν είναι άθλημα για show, ούτε και όποιος βάλει τα περισσότερα γκολ.
Άμα ίσχυε κάτι τέτοιο, η Ιταλία δεν θα έπαιρνε τα δύο τελευταία της Μουντιάλ (82’ και 06) και η Βραζιλία θα είχε δύο- τρία περισσότερα.
Σ’ αντίθεση με τους Γάλλους, που είχαν θέματα πίσω και στον χώρο του άξονα, η αντίπαλος , ήταν «τσιμεντωμένη» σ’ όλα της.
Από την άμυνα της που δέχθηκε ένα γκολ έως το κέντρο και την επίθεση της, ο Ντε Λα Φουέντε παρουσίασε ένα σύνολο που χωρίς να πρωταγωνιστούν οι πιο εντυπωσιακοί παίκτες του (Γουίλιαμς και Γιαμάλ), πάει «αέρα- πατέρα» στον τελικό, διεκδικώντας ότι και η παρέα των Ινιέστα και ο Τσάβι, πριν από δεκαέξι χρόνια.
Η Ισπανία, κατά το τουρνουά διέθετε τα πάντα, υπολειπόταν όμως κάτι τις, στον χώρο των χαφ.
Σπουδαίος και τεράστιος κουμανταδόρος ο Πέδρι, αλλά στη φυσική δύναμη και στις μονομαχίες, ο δις πρωταθλητής Ευρώπης, με την Παρί, Ρουίθ Πένια, είναι για την θέση του «οκτώ», ότι ο Ρόντρι για το «εξάρι».
Ο Ντε Λα Φουέντε, προχώρησε σ’ αυτήν την αλλαγή, από το ματς με το Βέλγιο και έπειτα όλα κούμπωσαν αριστουργηματικά.
Ο Ρουίθ έδεσε με τον Ρόντρι, ο Όλμο απελευθερώθηκε και οι «φούριας ρόχας» πάτησαν το Βέλγιο, πάτησαν και με σχετική ευκολία το φαβορί της διοργάνωσης, στον ημιτελικό.
Η τοποθέτηση του Ρουίθ, στον χώρο του άξονα, είναι απλά η τελευταία πινελιά, στον αριστουργηματικό πίνακα που έφτιαξε εδώ και κάποια χρόνια ο 65χρονος τεχνικός.
Το κυρίως περιεχόμενο του, περιλαμβάνει τον καλύτερο τερματοφύλακα της διοργάνωσης, τον Πόρο που κατάπιε έως και τους Μπαρκολά και Ντουέ , συμμετέχοντας κιόλας στο επιθετικό κομμάτι, τον Κουκουρέγια που είναι μάλλον ο καλύτερος αριστερός μπακ του κόσμου και τους Κουμπαρσί και Λαπόρτ, που σαν δίδυμο επικράτησαν κάθε επίθεσης που αντιμετώπισαν.
Διαθέτει επίσης τον Ρόντρι, έναν παίκτη που μοιάζει να είναι το εξελιγμένο μοντέλο, της ισπανικής ποδοσφαιρικής βιομηχανίας, όσον αφορά την θέση του αμυντικού χαφ. Αν δηλαδή, οι Ίβηρες, πατένταραν το μοντέλο Μπουσκέτς, με τον Ρόντρι, το πήγαν παρακάτω.
Ο Όλμο, ως δεκάρι που συμμετέχει και στην άμυνα, ξεδιπλώθηκε, ο Μπαένα, πιο στρατευμένος απ’ ότι ο Γουίλιαμς και πλήρως ενταγμένος στο πλάνο, δημιουργεί χώρο του Κουκουρέγια και υπεραριθμία στ’ αριστερά, ενώ η παρουσία του Γιαμάλ στα δεξιά, είναι αρκετή για να απασχολεί την όποια αριστερή μεριά των αντιπάλων.
Η κορύφωση όμως του ομαδικού παιγνιδιού των Ισπανών, είναι ακριβώς η ανάδειξη του παίκτη που κινείται στην κορυφή του συνόλου.
Αυτός ο αντι- εμπορικός, ο δουλευτής, ο εργάτης της μπάλας, Ογιαρθάμπαλ, είναι η απάντηση του αθλήματος, στον ατομικισμό, που κάποιοι προωθούν και προσπαθούν να επιβάλουν στο άθλημα.
Όσοι πιστεύουν σε σούπερ ήρωες, βασιλιάδες, μεσσίες και στην αμερικανιά του one man show, ας φάνε στην μάπα τον Βάσκο φορ, που παίζει στο ίδιο επίπεδο του Κέιν και του Χαάλαντ, χωρίς κανείς να τον υπολογίζει..
Στέκεται απέναντι στον βεντετισμό, στην παραγωγή των ειδώλων και κυρίως υπενθυμίζει ότι στο ποδόσφαιρο, η μονάδα δεν υπερέχει του συνόλου.
Η εν λόγω επισήμανση, επιβεβαιώνεται γενικότερα και από την παρουσία της εθνικής Ισπανίας στην φετινή διοργάνωση.
Χωρίς θεούς (βλέπε Μέσι και Ρονάλτο), χωρίς θέαμα (βλέπε Γαλλία) και υπέρ παίκτες (βλέπε Χάαλαντ), οι Ισπανοί, με το ομαδικό στοιχείο τους, επανατοποθετούν το παιγνίδι στην βάση του.
