Μια μάδα ερευνητών επιβεβαίωσε μια εντυπωσιακή ανακάλυψη στο Όρος Έβερεστ: θαλάσσια απολιθώματα περίπου 450 εκατομμυρίων ετών που βρέθηκαν σε υψόμετρο άνω των 4.000 μέτρων. Η ανακάλυψη αποδεικνύει ότι το υψηλότερο σημείο της Γης ήταν στην πραγματικότητα ο πυθμένας ενός αρχαίου τροπικού ωκεανού εκατομμύρια χρόνια πριν σχηματιστεί το βουνό.
Τα πετρώματα που βρέθηκαν κοντά στην κορυφή ανήκουν σε έναν σχηματισμό γνωστό ως Qomolangma, ένα είδος ιζηματογενούς πετρώματος που σχηματίστηκε αρχικά σε θαλάσσια περιβάλλοντα. Στο εσωτερικό τους, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει υπολείμματα αρχαίων οργανισμών όπως κρινόειδη, τριλοβίτες, κεφαλόποδα και βραχιόποδα, πλάσματα που ζούσαν σε ζεστές και ρηχές θάλασσες.
Αυτά τα ζώα ζούσαν στον αρχαίο Ωκεανό Τηθύ, ο οποίος κάλυπτε μεγάλο μέρος της περιοχής πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου, τα θαλάσσια ιζήματα στα οποία είχαν θαφτεί τα υπολείμματά τους μετατράπηκαν στα πετρώματα που σήμερα σχηματίζουν την κορυφή του Έβερεστ.
Η θεωρία της ηπειρωτικής μετατόπισης
Η εξήγηση βρίσκεται στην κίνηση των τεκτονικών πλακών. Πριν από περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια, η ηπειρωτική πλάκα της Ινδίας άρχισε να συγκρούεται με την ευρασιατική πλάκα. Η σύγκρουση αυτή ήταν τόσο ισχυρή ώστε δίπλωσε και ανύψωσε τεράστια στρώματα θαλάσσιων ιζημάτων, δημιουργώντας την οροσειρά των Ιμαλάια.
Αυτή η γεωλογική διαδικασία συνεχίζεται μέχρι σήμερα: τα Ιμαλάια εξακολουθούν να ανυψώνονται περίπου ένα εκατοστό κάθε χρόνο, λόγω της συνεχούς πίεσης μεταξύ των δύο πλακών.
Η παρουσία αυτών των θαλάσσιων απολιθωμάτων στην κορυφή του Έβερεστ αποτελεί επίσης μία από τις αποδείξεις που επιβεβαιώνουν τη θεωρία της ηπειρωτικής μετατόπισης που πρότεινε ο Γερμανός επιστήμονας Άλφρεντ Βέγκενερ το 1915.
Την εποχή εκείνη, η ιδέα ότι οι ήπειροι μπορούσαν να μετακινούνται αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό, όμως ανακαλύψεις όπως αυτή απέδειξαν ότι η επιφάνεια του πλανήτη βρίσκεται σε συνεχή μεταμόρφωση.
Πηγή: gazzetta
