Ανδρέας Κονναρής
Όταν οι Oasis κυκλοφορούσαν το 1995 το άλμπουμ τους, Morning Glory, κανείς δεν φανταζόταν ότι το «Wonderwall» το τραγούδι που καθόρισε τη Britpop γενιά θα γινόταν τρεις δεκαετίες μετά το απόλυτο soundtrack στα γήπεδα της Αμερικής. Κι όμως, στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο, η Εθνική Αγγλίας βρήκε τον νέο της άτυπο «ύμνο», ο οποίος δονεί τις εξέδρες και ενώνει παίκτες και οπαδούς μετά από κάθε αγώνα.
Μια νέα παράδοση γεννιέται στα γήπεδα της Αμερικής
Η αρχή έγινε με μια συγκλονιστική νίκη επί της Κροατίας στη φάση των ομίλων, συνεχίστηκε μετά την αγχωτική επικράτηση επί του Κονγκό, και κορυφώθηκε με το έπος του Μεξικού. Μετά το σφύριγμα της λήξης κόντρα στους συνδιοργανωτές, ο Χάρι Κέιν και η παρέα του δεν έφυγαν για τα αποδυτήρια, στάθηκαν μπροστά από την εξέδρα των Άγγλων οπαδών, κοιτάχτηκαν στα μάτια και τραγούδησαν με όλη τους τη δύναμη το «Wonderwall».
«Αυτή ήταν μια από τις αγαπημένες μου στιγμές που έχω ζήσει ποτέ φορώντας τη φανέλα της Αγγλίας», εξομολογήθηκε ο αρχηγός Χάρι Κέιν στο podcast Lions' Den. «Απλά αυτή η συναισθηματική σύνδεση με τους οπαδούς... ξέρουμε πόσο πολύ σημαίνει γι' αυτούς».
Σε κάθε γήπεδο, η εικόνα επαναλαμβάνεται. Ο Τζουντ Μπέλιγχαμ να ξεσηκώνει το πλήθος για να δυναμώσει την ένταση, οι παίκτες να ρίχνουν τις άμυνές τους και ολόκληρη η κερκίδα να γίνεται μια αγκαλιά. Όπως δήλωσε και ο πρώην τερματοφύλακας Τζο Χαρτ, αυτές οι «φαινομενικές» στιγμές επιτρέπουν στους παίκτες «να πετάξουν τη μάσκα του ελίτ επαγγελματία, έστω και για λίγα λεπτά».
Γιατί το Wonderwall είναι το «τέλειο» ποδοσφαιρικό αντίδοτο;
Η ξαφνική κυριαρχία του «Wonderwall» έφερε και ένα μεγάλο παράπλευρο κέρδος. Τη σταδιακή κατάργηση του Sweet Caroline, το οποίο είχε καταντήσει μια κουρασμένη συνήθεια της εποχής του Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ. Το Wonderwall είναι το αντίδοτο, και το μυστικό του είναι οι στίχοι.
Ο Νόελ Γκάλαχερ έχει πει ότι οι στίχοι μιλάνε για «έναν φανταστικό φίλο που έρχεται να σε σώσει από τον ίδιο σου τον εαυτό». Αυτό επιτρέπει στον κάθε οπαδό να δώσει το δικό του νόημα. Για κάποιον το «Wonderwall» είναι ο Μπέλιγχαμ, για άλλον ο Χάρι Κέιν και για κάποιον άλλο η αφηρημένη ελπίδα της Αγγλίας να «φέρει το ποδόσφαιρο σπίτι του» μετά από 60 χρόνια πόνου (από το 1966).
Από τα αποδυτήρια του Μάντσεστερ στην κηδεμονία του λαού
Η σπίθα, βέβαια, ξεκίνησε από το Μάντσεστερ. Τα αδέρφια Γκάλαχερ, γνωστοί «άρρωστοι» οπαδοί της Μάντσεστερ Σίτι, είδαν το κομμάτι τους να γίνεται μόνιμο τελετουργικό στα αποδυτήρια των «Citizens» τα τελευταία χρόνια. Καθώς ο κορμός της Εθνικής Αγγλίας απέκτησε τα τελευταία χρόνια έντονο γαλάζιο χρώμα (Στόουνς, Γουόκερ, Φόντεν, Γκρίλις), η συνήθεια μεταφέρθηκε αυτούσια και στα αποδυτήρια των «Τριών Λιονταριών».
Το viral φαινόμενο της Αμερικής ήταν τόσο έντονο που το τραγούδι ξαναμπήκε στα βρετανικά charts, οδηγώντας τον δημιουργό του, Νόελ Γκάλαχερ, να παραδώσει επίσημα την ιδιοκτησία του. «Το Wonderwall ανήκει στον κόσμο, και έχει μετατραπεί σε μια μαγική στιγμή ανάμεσα στους οπαδούς και τους παίκτες».
Επόμενος Σταθμός: Νορβηγία
Τώρα, η "rock and roll" πορεία της Αγγλίας περνάει στη νοκ-άουτ φάση των προημιτελικών, με το ραντεβού να έχει δοθεί για την Κυριακή στις 12 τα ξημερώματα απέναντι στη σκληροτράχηλη Νορβηγία του Σολμπάκεν.
Οι Άγγλοι οπαδοί ελπίζουν ότι η ομάδα θα παραμείνει «κουρδισμένη» στον ρυθμό των Oasis. Αν η μουσική συνεχίσει να παίζει, ίσως η παρέα του Κέιν και του Μπέλιγχαμ να καταφέρει επιτέλους να ξορκίσει το φάντασμα του ηττημένου και να γράψει ιστορία.
