Beautiful People team
Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στο ένθετο «Νησίδες» προχώρησε ο Δημήτρης Παπανικολάου, αναφερόμενος στη σημασία του έρωτα στη ζωή του, στην έννοια της προσωπικής ελευθερίας, αλλά και στον αντίκτυπο που έχουν οι διεθνείς εξελίξεις στην ψυχολογία των νέων παιδιών.
Απαντώντας στο τι σημαίνει για εκείνον ο έρωτας, ο γνωστός ηθοποιός τόνισε την ανάγκη διαρκούς ανανέωσης μέσα σε μια σχέση: «Είναι τεράστια δύναμη. Θέλεις να είσαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτό σου. Κι επειδή υπάρχει πιο περασμένη στο γενετικό υλικό μας η φράση ότι ο έρωτας καταλαγιάζει και περνάει σε μια φάση της αγάπης, προσπαθώντας να κρατηθώ κόντρα σε αυτό, εγώ θεωρώ και ελπίζω ότι υπάρχουν τρόποι ανανέωσης που έχουν να κάνουν με την έκπληξη.
Μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί να κάνεις και συμμέτοχο τη σκέψη, να επιστρατεύσεις κάποιες στρατηγικές. Παρ’ όλα αυτά νομίζω πως τ’ αξίζει ο έρωτας. Παρ’ ότι εκ πρώτης θα έλεγες ότι είναι κάτι εξαιρετικά σωματικό. Φυσική δύναμη. Νομίζω ότι πάει παρεούλα με το εγκεφαλικό».
Παράλληλα, μοιράστηκε μια ιδιαίτερα συγκινητική και προσωπική εμπειρία σχετικά με τη μεγάλη του κόρη, η οποία τελείωσε τη Γ' Λυκείου.
«Όλοι γεννιόμαστε ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, όμως, υπάρχουν καταστάσεις που μας αναγκάζουν να παλέψουμε γι’ αυτά. Το μόνο που μου έρχεται πηγαία να πω είναι ότι εγώ δυσκολεύομαι πολύ να βρω που βρίσκεται η ελευθερία. Προσπαθώ να την εντοπίσω σε σχέση με μένα και τη δική μου ζωή και νομίζω ότι είναι ίσως μόνο η στιγμή που κάποιος άνθρωπος δημιουργεί κάτι. Πιο πολύ, εκεί που ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε μια στιγμή έμπνευσης ή μια έκρηξη καλλιτεχνικής μορφής. Διαφορετικά, δεν μπορώ να δω που εγώ είμαι ελεύθερος.
Η μεγάλη μου κόρη έχει 20 μέρες που εξαιτίας του πολέμου δεν μπορεί να κοιμηθεί. Είναι απόφοιτη της Γ’ Λυκείου και βρίσκεται στην Ελλάδα. Θεωρεί ότι ο πόλεμος είναι δίπλα μας. Στον ύπνο της βλέπει ότι δεν υπάρχει η Ακρόπολη. Μεγάλωσε στα Πετράλωνα και η Ακρόπολη είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει όταν βγαίνει απ’ το σπίτι της.
Στην πραγματικότητα είναι ένα τσακ από το να βγαίνεις και να μη βλέπεις τίποτα. Επειδή εμένα αυτό που με πονάει περισσότερο σ’ αυτή την ιστορία είναι τα παιδιά, γιατί είναι εν δυνάμει τα πάντα και τίποτα, επιλέγω να σας πω αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο παιδί μου. Πέρα από τα άλλα, που συμβαίνουν και είμαστε σκλαβωμένοι και περιχαρακωμένοι απ’ όλες τις πλευρές. Γι’ αυτό αναφέρομαι στην καλλιτεχνική έκρηξη, κάτι που μπορεί να συγκινήσει εσένα και μετά εσύ να προσπαθήσεις από αυτό που σε συγκίνησε να ταράξεις κάποιον άλλο. Εκεί μπορώ να δω μια χαραμάδα».
