Εφραίμ Γεωργίου
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 έχει πλέον το δικό του φαβορί και αυτό μάλλον μιλάει ισπανικά. Σε έναν ημιτελικό που είχε πλασαριστεί ως η απόλυτη μάχη ανάμεσα στην καλύτερη επίθεση του πλανήτη και την πιο καλή άμυνα της διοργάνωσης, η Ισπανία παρέδωσε ένα σεμινάριο σύγχρονου ποδοσφαίρου. Η Γαλλία, που μέχρι πρότινος φάνταζε ως το απόλυτο φαβορί της διοργάνωσης, ήταν ανήμπορη να αντιδράσει καθώς ο τεχνικός των «Φούριας Ρόχας» σχεδίασε άψογα το παιχνίδι, με τους παίκτες να ακολουθούν κατά γράμμα το πλάνο του.
Η υπεροχή στο κέντρο
Το πρώτο και πιο καθοριστικό βήμα στο masterplan του Ντε Λα Φουέντε ξεκίνησε από τη μεσαία γραμμή. Απέναντι στο δίδυμο των γαλλικών χαφ, η Ισπανία παρέταξε με μια τριάδα που συνδύαζε τεχνική κατάρτιση και αθλητικότητα. Ρόντρι και Φάμπιαν Ρουίθ έγραψαν αμέτρητα χιλιόμετρα, ενώ μπροστά τους ο Ντάνι Όλμο ήταν επίσης παντού.
Το δίδυμο των Ρόντρι και Φαμπιάν Ρουίθ έκανε μια εμφάνιση που άγγιξε την τελειότητα. Κυριολεκτικά «σκούπισαν» οτιδήποτε βρέθηκε στην ακτίνα δράσης τους, κερδίζοντας κατά κράτος τις μάχες του κέντρου.
Ο Ρόντρι επιβεβαίωσε την παγκόσμια κλάση του κερδίζοντας 11 από τις 15 μονομαχίες που έδωσε, ενώ ο Ρουίθ ήταν σχεδόν αλάνθαστος με 5 στις 6 κερδισμένες μάχες, όντας παράλληλα και ο πρώτος παίκτης της Ισπανίας σε ανακτήσεις μπάλας (7).
Και αφού πιάσαμε τους αριθμούς, ο Ρόντρι με την πίεση που ασκούσε υποχρέωσε μόνος του, τους Γάλλους σε 19 λάθη(!!), ενώ έτρεξε περισσότερο από κάθε άλλον στο γήπεδο καταγράφοντας 12.63 χιλιόμετρα.
Είναι χαρακτηριστικό πως ο Μάικλ Ολίσε εγκλωβίστηκε στη μεσαία γραμμή της Ισπανίας και έχασε τη μπάλα 20 φορές στα πρώτα 70 λεπτά (περισσότερες από όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια που έδωσε στη διοργάνωση μαζί), ενώ δεν αντάλλαξε ούτε μία πάσα με τον Κιλιάν Εμπαπέ στο πρώτο ημίχρονο. Με τη σειρά του ο Εμπαπέ έκανε την πρώτη του τελική προσπάθεια μόλις στο 67', ενώ ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας, Ουσμάν Ντεμπελέ χρειάστηκε να φτάσουμε στις καθυστερήσεις του αγώνα για να απειλήσει.
Η επιβλητικότητά των Ισπανών ήταν τέτοια, που ανάγκασε την επιθετική γραμμή της Γαλλίας να μοιάζει με ένα σύνολο αποκομμένων μονάδων, ανίκανο να βρει συνεργασίες στον άξονα.
Μπροστά από τους Ρόντρι – Ρουίθ ο Όλμο ήταν ο παίκτης που πίεσε τους αντιπάλους περισσότερο από όλους, με το κοντέρ να σταματά στις 62 φορές, ενώ ήταν αυτός που έψαχναν οι Ισπανοί περισσότερο από όλους δίνοντας του 60 πάσες ώστε να οργανώσει το παιχνίδι.
Η Γαλλία προσπάθησε να αντιδράσει στο πλάνο των Ισπανών βάζοντας διαρκώς έναν αμυντικό να ακολουθεί τον Όλμο σε μια προσπάθεια να μην παίρνει τη μπάλα για να οργανώσει το παιχνίδι. Η ικανότητα όμως του Ισπανού να σπάει το πρέσινγκ και να τροφοδοτεί άμεσα τους κοντινούς του συμπαίκτες, αποτέλεσε την αφετηρία για όλες τις μεγάλες επιθέσεις των Ισπανών.
Η παθητική άμυνα των ακραίων μπακ
Η κυριαρχία στον άξονα δεν ήταν το μοναδικό τακτικό επίτευγμα του Ντε Λα Φουέντε. Η δεύτερη μεγάλη ζημιά στην Γαλλία ήρθε από τις πτέρυγες, εκεί όπου οι Ισπανοί εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την παθητικότητα του αντιπάλου.
Το αμυντικό μπλοκ (4-4-1-1) που επέλεξε ο Ντιντιέ Ντεσάν αποδείχθηκε εξαιρετικά προβλέψιμο. Ιδιαίτερα στις πτέρυγες οι Γάλλοι αμύνονταν αυστηρά σε ζώνη, επιλέγοντας να μην ακολουθούν τους παίκτες της Ισπανίας.
Ο Ντε Λα Φουέντε «διάβασε» αμέσως αυτή τη στασιμότητα και έδωσε εντολή στα μπακ του να ανεβαίνουν διαρκώς και να συμμετέχουν ενεργά στην επίθεση. Με αυτή την κίνηση, δημιούργησε μια μόνιμη κατάσταση υπεροπλίας (2 εναντίον 1) και τα μπακ της Γαλλίας βρέθηκαν πολλές φορές εκτεθειμένα.
Αυτό ακριβώς αποτυπώθηκε στη φάση του δεύτερου γκολ της Ισπανίας, το οποίο ουσιαστικά έκρινε και την αναμέτρηση. Ο Ντάνι Όλμο, ο οποίος είχε και πάλι τον ρόλο του δημιουργού, μοίρασε μια υποδειγματική ασίστ μα το «κλειδί» όμως της φάσης ήταν η κίνηση του Πέδρο Πόρο.
Ο Ισπανός ακραίος αμυντικός έκανε ένα εντυπωσιακό επιθετικό ανέβασμα, πάσαρε τη μπάλα και κινήθηκε αστραπιαία για να υποδεχθεί το ένα-δύο. Ο Ντεζιρέ Ντουέ απέτυχε να τον ακολουθήσει με αποτέλεσμα ο Πόρο να βρεθεί σε θέση βολής, να υποδεχθεί την επιστροφή της μπάλας και να σκοράρει, ολοκληρώνοντας έναν επιθετικό συνδυασμό που έμοιαζε με σεμινάριο.
Όταν οι αριθμοί λεν την αλήθεια
Πέρα από την τακτική προσέγγιση, η Ισπανία πήρε την πρόκριση γιατί πολύ απλά υπερτερούσε του αντίπαλου στα πάντα.
Οι «Φούριας Ρόχας» έβγαλαν πρωτόγνωρο πάθος, επιχειρώντας 22 τάκλιν έναντι 14 των Γαλλών (κερδίζοντας τα 14 εξ αυτών), γεγονός που τους επέτρεψε να κερδίσουν το 55.9% των συνολικών μονομαχιών και να αναγκάσουν τη Γαλλία στο χαμηλότερο ποσοστό επιτυχίας της (44.1%) σε Μουντιάλ από το 1978.
Η κυριαρχία ήταν και στον αέρα, εκεί όπου οι παίκτες του Ντε Λα Φουέντε επέβαλαν το δικό τους νόμο, επιτρέποντας στους Γάλλους να κερδίσουν μόλις το 32% των εναέριων μονομαχιών, επίδοση που ισοδυναμεί με μόλις 8 κερδισμένες κεφαλιές και αποτελεί το χειρότερο νούμερο των «Μπλε» τα τελευταία 40 χρόνια.
Παράλληλα, σε ατομικό επίπεδο η Ισπανία είχε την απόλυτη υπεροπλία. Είχε τον παίκτη που έβγαλε τις περισσότερες πιέσεις (Όλμο – 62), τον παίκτη που ανάγκασε τον αντίπαλο στα περισσότερα λάθη (Ρόντρι – 19), αυτόν που υποδέχθηκε τη μπάλα τις περισσότερες φορές ανάμεσα στη μεσαία και την αμυντική γραμμή του αντιπάλου (Γιαμάλ – 29), αυτόν που έτρεξε περισσότερο από κάθε άλλον (Ρόντρι – 12.63 km), αυτόν με τις περισσότερες σωστές πάσες (Λαπόρτ – 75), αλλά και τον παίκτη με τις περισσότερες ορθές υποδοχές μπάλας (Όλμο – 60).
Εν κατακλείδι
Ίσως για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της Ισπανίας, αυτή η μεγάλη νίκη δεν ήρθε μέσα από την ολοκληρωτική κατοχή της μπάλας. Το 50.9% στην κατοχή ήταν το χαμηλότερό τους ποσοστό σε Μουντιάλ από το 2002. Η Ισπανία του Λουίς ντε λα Φουέντε κέρδισε γιατί είχε ένταση χωρίς τη μπάλα, ομαδική συνοχή, πίστη στο πλάνο και κυνική αποτελεσματικότητα όταν της παρουσιάστηκαν οι ευκαιρίες.
Αντίθετα η Γαλλία των μεγάλων αστέρων έμοιαζε με ένα σκορποχώρι μονάδων που δεν μπορούσε να βρει απάντηση στην καλοκουρδισμένη μηχανή της Ισπανίας η οποία «έπνιγε» κάθε προσπάθεια των «τρικολόρ» πριν καν αυτή εκδηλωθεί.
Αν ένας ημιτελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου μπορεί να χαρακτηριστεί ως «νίκη - δήλωση», τότε η χθεσινή παράσταση της Ισπανίας ήταν ακριβώς αυτό. Μια ομάδα που δείχνει ικανή την Κυριακή να σηκώσει την κούπα και να πιάσει την κορυφή του κόσμου.
