Μαρία Βασιλειάδου
Ακόμη και αν γνωρίζει ότι ο κύκλος έχει κλείσει, μέσα του κάθε άνθρωπος προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να τον κρατήσει ανοιχτό. Πολύ απλά, γιατί δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι κάτι που αγαπούσε, που τον καθόρισε, κάτι που αποτελούσε μέρος της ταυτότητάς του, θα πάψει να υπάρχει. Φόβος; Ίσως...
Απέναντι στον μοναδικό αντίπαλο που δεν αντιμετωπίζεται
Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αθλητή που πέρασε τη ζωή του προσπαθώντας να ξεπεράσει τα όριά του από τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Κέρδισε τον σεβασμό των φιλάθλων ως ένας παίκτης που έμαθε να μη σταματά, να δουλεύει σκληρά, να χτίζει την καριέρα του προς το κορυφαίο επίπεδο, χωρίς να του χαριστεί τίποτα.
Για έναν αθλητή, λοιπόν, που έμαθε να αντιμετωπίζει κάθε όριο ως μία ακόμη πρόκληση, η αποχώρησή του από την εθνική ομάδα, έπειτα από 23 χρόνια, είναι ακριβώς και η αποδοχή ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να νικήσεις. Ο χρόνος δεν διαπραγματεύεται. Και ο άνθρωπος που προσπάθησε ίσως να μοιάζει υπεράνθρωπος μάς αποκαλύπτει, μέσα από την πορεία του, την πιο γήινη εκδοχή του.
Ο Κριστιάνο δεν ήταν ποτέ ο ποδοσφαιριστής που μπορούσες να συμπαθήσεις εύκολα. Πάντα ιδιαίτερος. Οι υπερβολές, οι αντιδράσεις, η δυσκολία να συμβιβαστεί με την ήττα δημιούργησαν την εικόνα ενός εγωπαθούς ποδοσφαιριστή. Κάτι που τον συνόδευε μέχρι το τέλος, όπως φάνηκε και από τα πρόσφατα γεγονότα με τον Ζεσούς.
Δέχθηκε δικαιολογημένα κριτική για την παρουσία του στην εθνική Πορτογαλίας, όταν η ηλικία του και οι αγωνιστικές του συνθήκες απαιτούσαν μια διαφορετική διαχείριση. Δυσκολευόταν να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ο Κριστιάνο που γνώριζε ο ίδιος δεν μπορούσε πλέον να αποδώσει στο ίδιο επίπεδο. Από βιολογικής άποψης, πάντως, το επόμενο στάδιο του φόβου είναι η επιθετική αντιμετώπιση της απειλής. Ό,τι κι αν αυτό σημαίνει.
Με τη διαφορά, όμως, πως ο Κριστιάνο ήταν ο ίδιος Κριστιάνο και πριν από δέκα χρόνια. Όχι ένας αψεγάδιαστος χαρακτήρας, αλλά ένας άνθρωπος με τις αντιφάσεις του, που πολλές φορές πλήρωσε τις αδυναμίες του. Πλήρωσε το τίμημα. Όπως και στην εθνική ομάδα.
Η μεγαλύτερη κληρονομιά δεν μετριέται σε αριθμούς
Γιατί μιλάμε, λοιπόν, για έναν από τους πιο επιδραστικούς παίκτες; Γιατί αποτελεί σημείο αναφοράς για μια γενιά; Ακριβώς γιατί, μέσα από τις ανθρώπινες αδυναμίες του, κατάφερε να δώσει απάντηση στον... οποιονδήποτε φόβο. Πώς; Με τη νοοτροπία του.
Η καθημερινή δουλειά, η άρνησή του να συμβιβαστεί με όσα πέτυχε, η επιθυμία του να γίνεται καλύτερος. Ένας άνθρωπος που απαιτούσε πολλά, ακόμη και όταν δεν κατάφερνε να διαχειριστεί τις καταστάσεις γύρω του. Άφησε πίσω του κάτι που δεν μπορεί εύκολα να επαναληφθεί.
Δεν μιλάμε για τρόπαια, γκολ, συμμετοχές. Προσέφερε πολλά, ναι. Αλλά κυρίως έκανε μια ολόκληρη χώρα να πιστέψει, να αποκτήσει διαφορετική αντίληψη. Έγινε το πρόσωπό της, ο ηγέτης, το σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης γενιάς που πρόλαβε να τον έχει συμπαίκτη. Η Πορτογαλία, λοιπόν, αποχαιρετά έναν ποδοσφαιριστή που συνέδεσε ολόκληρη την ποδοσφαιρική του ταυτότητα με τη φανέλα της.
Εκείνο το παιδί που έκλαιγε στον τελικό του 2004 και έμοιαζε ευάλωτο κατάφερε να μας κάνει να πιστέψουμε ότι διαθέτει υπερφυσικά αγωνιστικά στοιχεία. Μόνο που τίποτα από αυτά δεν ήταν υπερφυσικό. Ήταν το αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης προσπάθειας.
Οι Πορτογάλοι και ο υπόλοιπος κόσμος θα τον θυμούνται για όλα αυτά τα ξεχωριστά ανθρώπινα χαρακτηριστικά του. Για τις χαρές, τις απογοητεύσεις. Για τον άνθρωπο Κριστιάνο που κατάφερε να γράψει ιστορία. Με τα καλά και τα κακά του, τις αδυναμίες και τις δυνάμεις του, αφήνει την παρακαταθήκη του.
Και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Άρα... κανένας φόβος, Capitão.
