Ανδρέας Κονναρής
Μπορεί η αμυντική λειτουργία της Πάφου FC να αποτελεί σταθερά το σημείο αναφοράς της στη φετινή σεζόν, ωστόσο η μεγάλη εικόνα δείχνει πως η ομάδα είναι «καλά πίσω, μα αλλού… πονάει». Σε ένα πρωτάθλημα υψηλών απαιτήσεων, όπου κάθε λεπτομέρεια μετράει στην οικονομία της κορυφής, η επιθετική συγκομιδή των «γαλάζιων» προβληματίζει και δημιουργεί εύλογα ερωτήματα γύρω από την αποτελεσματικότητά τους.
Με βάση την αναμφισβήτητα υψηλή ποιότητα του ρόστερ της, τα 13 γκολ ενεργητικό συνιστούν μια μέτρια επίδοση. Για μια ομάδα που διαθέτει λύσεις πρώτης γραμμής και στοχεύει στα υψηλότερα στρώματα της βαθμολογίας, ο συγκεκριμένος αριθμός απέχει αισθητά από τα στάνταρ που η ίδια έχει θέσει. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο αν αναλογιστεί κανείς πως σε τέσσερα παιχνίδια έμεινε στο «μηδέν», αδυνατώντας να βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα και πετώντας πολύτιμους βαθμούς που της κόστισαν σε σταθερότητα.
Παράλληλα, η σύγκριση με τον άμεσο ανταγωνισμό έρχεται να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Η επιθετική παραγωγικότητα της Πάφου είναι η χειρότερη ανάμεσα στις ομάδες της πρώτης εξάδας, ένα δεδομένο που χτυπάει καμπανάκι ενόψει της απαιτητικής συνέχειας. Όσο συμπαγής και αξιόπιστη κι αν παραμένει στα μετόπισθεν, η διεκδίκηση των υψηλών στόχων απαιτεί μεγαλύτερη συνέπεια, καθαρό μυαλό στην τελική προσπάθεια και κυνικότητα μπροστά από την αντίπαλη εστία.
Τα τέσσερα γκολ απέναντι στην Ομόνοια 29Μ αποτέλεσαν μια πρώτη, ηχηρή απάντηση και μια τονωτική ένεση ψυχολογίας. Το μεγάλο ζητούμενο, πλέον, είναι να φανεί στην πράξη αν αυτή η επιθετική έκρηξη θα αποτελέσει το σημείο καμπής που θα την «ξεμπουκώσει» οριστικά, δίνοντάς της την απαραίτητη ώθηση και διάρκεια στην τελική ευθεία.
