Παντελής Παντελή
Ήρθε τον Ιανουάριο και μπήκε αμέσως στο Πράσινο σύνολο που κατέκτησε το πρωτάθλημα!
Ο Γιούρε Μπάλκοβετς παραχώρησε συνέντευξη στο 24sports και τον Παντελή Παντελή μιλώντας για την απίστευτη σεζόν της Ομόνοιας, τη μεταγραφή του στο «τριφύλλι» το οποίο κτύπησε και τατουάζ, αλλά και πολλά άλλα.
Ο ηγέτης Φαμπιάνο, ο κόουτς Μπεργκ με... κάτι από Σερ Άλεξ, η επικοινωνία με Σίμιτς και ο αγαπημένος γύρος!
22ο πρωτάθλημα η Ομόνοια, 1o στην καριέρα σου, τα συναισθήματα με το τέλος της σεζόν:
«Ήταν μια ιδιαίτερη σεζόν για μένα. Ήρθα από την Τουρκία, όπου δυσκολευόμασταν και ήμασταν στην τελευταία θέση. Παρουσιάστηκε αυτή η ευκαιρία με την Ομόνοια που ήταν στην 1η θέση, ήταν μια ωραία έκπληξη και αγωνιστικά μιλώντας μια εύκολη απόφαση. Από εκεί που ήμουν σε μια ομάδα με δυσκολίες που παλεύαμε σε κάθε παιχνίδι για να πάρουμε ίσως ένα βαθμό, ήρθα σε μια ομάδα που κερδίζει σχεδόν σε κάθε παιχνίδι. Τα συναισθήματα και το κλίμα ήταν πιο θετικά εδώ κάθε μέρα, έβλεπες τα χαμόγελα στην ομάδα και αυτό ήταν μεγάλη αλλαγή για μένα. Ήρθα για να βοηθήσω την ομάδα να πάρει το πρωτάθλημα, τα καταφέραμε με ευκολία σχετικά και για μένα ήταν ξεχωριστό. Ειδικά στο παιχνίδι με τον Άρη όταν κλειδώσαμε το πρωτάθλημα, με το τελικό σφύριγμα ένιωσα σαν να έφυγε ένα βάρος από μένα. Είχα κάποιες σκέψεις ότι δεν θα πετύχαινα κάποια πράγματα στην καριέρα μου επειδή πλησιάζω και στα 32. Αυτό το έκανε ακόμη πιο ιδιαίτερο και είμαι χαρούμενος».
Πόσο διαφορετική είναι η ζωή στην Κύπρο, σε σύγκριση με την Σλοβενία και τις άλλες χώρες τις οποίες έπαιξες:
«Με την οικογένεια μου, είχαμε και μια συζήτηση με τη γυναίκα μου ότι μας αρέσει πολύ και είμαστε χαρούμενοι εδώ. Μπορεί να είναι και λόγω της Ομόνοιας, η κατάσταση εδώ και το κλίμα είναι πάρα πολύ καλό με το πρωτάθλημα ειδικά. Όμως και εκτός γηπέδου νιώθουμε καλά, οι άνθρωποι είναι πολύ καλοί. Πολλές φορές με αναγνωρίζουν έξω και συζητάμε, αυτό τους κάνει χαρούμενους όπως κι εμένα η επαφή με τον κόσμο είναι ωραία. Είναι επίσης στην Ευρωπαϊκή ένωση επομένως υπάρχει οικειότητα. Ακόμη και σε καταστήματα βλέπουμε παρόμοιά προϊόντα, αυτό κάνει τη ζωή πιο εύκολη γιατί νιώθεις πιο κοντά στο σπίτι».
Είσαι ένας ποδοσφαιριστής που ήρθε τον Ιανουάριο στην ομάδα, πόσο εύκολο ήταν να μπεις στο σύνολο της Ομόνοιας, και πόσο εύκολο γενικά είναι για έναν ποδοσφαιριστή που έρχεται σε μια ομάδα τον χειμώνα:
«Όταν είδα ότι η Ομόνοια ήταν στην 1η θέση ενθουσιάστηκα, είπα ότι μπορεί να κατακτήσω έναν τίτλο. Όμως μετά σκέφτεσαι περισσότερο, πρέπει να μετακομίσεις σε μια άλλη χώρα. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα γιατί σε 24 ώρες κάναμε τα πάντα και συμφωνήσαμε.Το δύσκολο είναι η μετακίνησε σε άλλη χώρα, η οικογένεια με δύο παιδιά. Μίλησα με τη γυναίκα μου, ήταν δύσκολο να αποφασίσουμε από τη μια μέρα στην άλλη να μετακομίσουμε. Όμως φαίνεται ότι ήταν η σωστή επιλογή. Για το αγωνιστικό υπάρχει πάντα το άγχος για τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές στην ομάδα, πως θα σε υποδεχθούν, να κάνεις νέους φίλους. Πως θα προσαρμοζόμουν εύκολα στην ομάδα, σε ένα νέο πλάνο και στιλ παιχνιδιού. Όπως είπα ήμουν σε μια ομάδα που πάλευε για να γλιτώσει τη διαβάθμιση και ήρθα στην Ομόνοια που στόχος ήταν το πρωτάθλημα. Πρέπει να κερδίζεις κάθε παιχνίδι, παίζει πιο επιθετικά. Αλλά στην ηλικία μου έχω την εμπειρία, ήταν πιο εύκολο να ενταχθώ στην ομάδα μέσα σε μια άκρως ποιοτική ομάδα με ρόστερ που με βοήθησε αρκετά».
Για το στιλ που προτιμά περισσότερο ο ίδιος, άμυνα η επίθεση:
«Βασικά είναι λίγο και από τα δύο, γιατί ξεκίνησα ως δεκάρι όταν ήμουν περίπου 13-14 χρονών. Αλλά όταν πήγα σε μεγαλύτερο σύλλογο στην Σλοβενία, όταν υπέγραψα το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο η ομάδα είχε πρόβλημα με τους αριστεροπόδαρους. Αναγκαστικά έπαιξα στο αριστερό άκρο της άμυνας, με ρώτησαν αν μπορούσα να προσαρμοστώ εκεί. Έτσι πήρα την απόφαση να παίξω εκεί, από επιτελικός μέσος αμυντικός και νομίζω ότι ήταν η σωστή επιλογή. Άρχισα να μαθαίνω περισσότερα για τον αμυντικό τομέα, ειδικά όταν πήγα στην Ιταλία για 2,5 χρόνια. Μετά στην Τουρκία ήταν λίγο πιο τρελή η κατάσταση, πιο επιθετικά οπότε κι εκεί έπρεπε να προσαρμοστώ. Αν πρέπει να πω, δεν προτιμώ κάτι είναι μια μίξη των δύο».
Πόσο γρήγορα έγινε η μεταγραφή στην Ομόνοια, 24 ώρες ή κάτι περισσότερο;
«Όλα έγιναν περίπου σε 48 ώρες. Στις τελευταίες δύο μέρες της μεταγραφικής Ιανουαρίου, ήταν αγχωτικό γιατί δεν είχα πολύ χρόνο να το σκεφτώ. Έψαξα όμως για την Ομόνοια, είδα την 1η θέση τους οπαδούς και αυτό έκανε την επιλογή μου πιο εύκολη. Όταν το σκέφτομαι τώρα λέω ότι ήταν εύκολη απόφαση, βάσει του πως εξελίχθηκε η σεζόν. Όμως εκείνη τη στιγμή ήταν πολύ αγχωτικό».
Οι πρώτες σου εντυπώσεις μόλις ήρθες στην ομάδα, από το ρόστερ και τον Χένινγκ Μπεργκ;
«Πρέπει να προσαρμοστείς να δεις τους νέους σου συμπαίκτες για 1-2 εβδομάδες πριν βγάλεις συμπεράσματα. Όμως η Ομόνοια έχει κάποια βασικά πράγματα που τα κάνει σχεδόν τέλεια, για αυτό τον λόγο είναι ξεχωριστή ομάδα. Μπορείς όταν παίζεις σε μια ποιοτική ομάδα να προσαρμοστείς εύκολα. Επίσης το σύστημα και η επικοινωνία στο γήπεδο, πως βοηθούμε ο ένας τον άλλον με βοήθησε πολύ. Ακόμη και μετά τα 30 όπως είμαι εγώ, μπορείς να μάθεις πράγματα και αυτό έγινε. Με τον προπονητή, τον Χένινγκ είναι το ίδιο, όταν σκέφτεσαι ότι έπαιξε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον βλέπουμε και μαθαίνουμε κι εμείς. Όπως αυτός μπορεί να πήρε από τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Έτσι κι εμείς. Πολλά είναι καλά εδώ, όμως το κυριότερο είναι ότι τα βασικά, απλά πράγματα τα κάνουμε εξαιρετικά και για αυτό είμαστε πετυχημένοι. Γιατί κάποιοι πιο μοντέρνοι προπονητές ίσως να υπάρχουν στιγμές που περιπλέκουν τα πράγματα, ίσως να θέλουν να κάνουν πιο πολλά και ιδιαίτερα πράγματα στο γήπεδο. Ο κόουτς μας βάζει να κάνουμε τα απλά τέλεια, αυτό είναι που τον ξεχωρίζει και μας αλλάζει επίπεδο. Μας δίνει ελευθερία, ειδικά στην επίθεση όπου μπορούμε να είμαστε πιο δημιουργικοί».
Υπάρχει κάτι που σου είπε ο Χένινγκ Μπεργκ και δεν θα το ξεχάσεις;
«Έχει κάτι το διαφορετικό, γι’ αυτόν πρώτα είναι η υγεία, να είμαστε υγιείς. Προσέχει πολύ και δεν θέλει να υπάρχουν τραυματισμοί. Στην καριέρα μου πάντα άκουγα από προπονητές που έλεγαν να κάνω περισσότερα, κάποιες φορές ήμουν κουρασμένος και δεν μπορούσα να αποδώσω όπως θα ήθελα. Ο κόουτς Μπεργκ είναι διαφορετικός, θέλει να είμαστε φρέσκοι, να είμαστε υγιείς. Αυτό νομίζω είναι κάτι που ξεχωρίζω και τον κάνει ιδιαίτερο».
Ποιοι είναι οι ηγέτες στα αποδυτήρια της ομάδας;
«Φυσικά ο Κούσουλος, ο Φαμπιάνο με την παρουσία του και μόνο που τον βλέπουμε οι υπόλοιποι. Είναι 38 χρονών και είναι ο πρώτος που έρχεται στην προπόνηση και ο τελευταίος που φεύγει. Είναι το απόλυτο παράδειγμα ενός επαγγελματία. Επίσης ο Κουλιμπαλί, αλλά υπάρχουν ηγέτες με ποιότητα και στο γήπεδο. Ο Σεμέδο, ο Μαέ και ο Τάνκοβιτς μπροστά. Επομένως η ομάδα έχει μια ισορροπία με νεαρούς ποδοσφαιριστές με ποιότητα, αλλά και πιο μεγάλους σε ηλικία επίσης με ποιότητα και εμπειρία. Νομίζω ότι τώρα είναι η ιδανική στιγμή για την ομάδα με αυτό το ρόστερ».
Ήξερες για το κυπριακό πρωτάθλημα στο παρελθόν, είχες ακούσει κάτι από συμπατριώτες σου ίσως;
«Επειδή όλα έγιναν πολύ γρήγορα, υπήρχε ένας Κροάτης συμπαίκτης μου ο Ίβο Γκρμπιτς, τερματοφύλακας που ήξερε τον Στέφαν Σίμιτς. Οπότε μου είπε να τον πάρουμε τηλέφωνο για να μάθω περισσότερα. Μου είπε τα πάντα για την ομάδα και το έκανε ακόμη πιο εύκολο για μένα να πάρω την απόφαση για να έρθω εδώ».
Μίλησα στον Ντένις Πόποβιτς όταν ήρθες για να πει λίγο για σένα, ότι μας είπε βγήκε στο γήπεδο πάντως ότι προσαρμόζεσαι εύκολα, έχεις ποιότητα και δυνατό σουτ και πολύ καλές σέντρες. Πως νιώθεις που αυτό φάνηκε στην εντέλεια και στην Ομόνοια, με τους οπαδούς να λένε ότι είναι λες και βρίσκεσαι καιρό στην ομάδα;
«Είμαι πολύ χαρούμενος που το ακούω αυτό. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι τόσο εύκολο, ούτε εγώ το περίμενα να γίνουν όλα τόσο γρήγορα και να προσαρμοστώ αμέσως. Με τον Ντένις παίζαμε μαζί στην Εθνική Σλοβενίας, είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος, όπως ήταν και ποδοσφαιριστής. Είναι πολύ ωραίο παίχτες και άνθρωποι να λένε καλά λόγια για σένα».
Σε αυτούς τους λίγους μήνες υπάρχει κάτι που έμαθες στα ελληνικά ή κάποιο φαγητό που σου αρέσει;
«Έμαθα κάποια βασικά πράγματα στα ελληνικά, θέλω να μάθω ακόμη περισσότερα. Η κόρη μου στο νηπιαγωγείο μαθαίνει πιο γρήγορα από εμένα (γέλιο). Νομίζω ότι θα μου μάθει αυτή στο τέλος, Για το φαγητό μου αρέσει πάρα πολύ ο γύρος. Αλλά πρέπει να τρώμε υγιεινά (γέλιο), επομένως τρώμε μια πιο υγιεινή μορφή του».
Ο Γιούρε Μπάλκοβετς σαν άνθρωπος στην καθημερινότητα του, με τι ασχολείται. Βλέπουμε έναν άνθρωπο δυναμικό και προσηλωμένο στο γήπεδο. Είσαι κι έτσι εκτός γηπέδου;
«Δεν ξέρω, στο γήπεδο είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος. Νομίζω είμαι πιο ήρεμος στην καθημερινότητα. Γιατί στο γήπεδο υπάρχει ένταση, ίσως να είμαι λίγο έντονος με διαιτητές και αποφάσεις. Εδώ είμαι πιο ήρεμος από τον καιρό που ήρθα. Ίσως λόγω των καλών αποτελεσμάτων. Δεν ανησυχώ για τους διαιτητές τόσο πολύ επίσης. Πάντως μέσα στο γήπεδο ίσως να φαίνομαι αυστηρός και έντονος, στην καθημερινότητα μου δεν ισχύει. Έχω την οικογένεια μου, μου αρέσει να έχω χρόνο μαζί με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μας».
Με τι ασχολείται στον ελεύθερο του χρόνο;
«Πριν τα παιδιά έπαιζα πολλή playstation αλλά τώρα δεν έχω χρόνο (γέλια). Επίσης μου αρέσει πολύ το πάντελ, αλλά όταν είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής είναι δύσκολο να παίζεις. Αλλά σίγουρα όταν τελειώσω την καριέρα μου θέλω να παίζω πάντελ».
Έκανες θυσίες με την οικογένεια σου, άλλες στιγμές που έχασες για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο;
«Ναι φυσικά, και όλη η οικογένεια μου επίσης. Ειδικά ο πατέρας μου δεν ήξερε 100% ότι θα πετύχαινα, αλλά φρόντισε να με συμβουλεύει από πολύ μικρός για το τι πρέπει να κάνω, ξέραμε ότι θα είναι δύσκολο. Από 13-14 χρονών έπρεπε να φύγω από το σπίτι γιατί από τη μικρή μου πόλη έπρεπε να πάω στην Λιουμπλιάνα σχολείο. Έτσι από Δευτέρα εώς Παρασκευή ήταν απλά σχολείο και προπονήσεις και με καλό φαγητό. Ήμουν συγκεντρωμένος στο ότι ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο. Φυσικά στα 18 μου είχα φίλους που ήθελαν να βγουν έξω και εγώ έπρεπε να μείνω να ξεκουραστώ. Αυτές ήταν κάποιες θυσίες ας το πούμε, αφού χάνεις κάποιες διασκεδαστικές στιγμές ενώ είσαι νέος. Αλλά φυσικά δεν μετανιώνω τίποτα, ούτε και μια νύχτα που δεν βγήκα έξω. Ίσως επίσης και σε διακοπές, που ήμασταν σπίτι αλλά έπρεπε να σκέφτομαι και το ποδόσφαιρο».
Σε τι ηλικία έφυγε από την Σλοβενία;
«Ήμουν στα 23, όταν πήγα στην Ιταλία».
Πίσω στην Ομόνοια και το πρωτάθλημα, πως σου φάνηκαν οι οπαδοί, οι πανηγυρισμοί για την κατάκτηση του τίτλου και το ανοιχτό λεωφορείο;
«Οι στιγμές στο λεωφορείο ήταν ιδιαίτερες και ξεχωριστές για εμένα. Βλέπεις τις μεγάλες ομάδες, πως πανηγυρίζουν ένα τρόπαιο με τα λεωφορεία μέσα στην πόλη. Σκεφτόμουν πάντα ότι θα ήταν ωραία να το είχα κι εγώ. Έτσι όταν το έζησα ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα, ειδικά με τους οπαδούς της Ομόνοιας που ήταν τόσοι πολλοί και τρελοί. Θυμάμαι τις εικόνες, όλα γύρω ήταν σαν να είχαν πιάσει φωτιά. Ήταν απίστευτο και χαίρομαι που το έζησα, ήταν τρελό».
Είδαμε την επιλογή σου με το «Pepas» στην φιέστα, υπάρχει κάποιος λόγος;
«Ήμασταν πρωταθλητές, όλοι χαρούμενοι και ήθελα να επιλέξω κάτι ανεβαστικό. Ήταν για 30 δευτερόλεπτα και αποφάσισα να βάλω κάτι με ωραία μελωδία που οι περισσότεροι θα γνώριζαν και να χορεύαμε σε αυτή την μελωδία. Σκεφτόμουν να έβαζα κάτι Σλοβένικο αλλά θα το καταλάβαινα περισσότερο εγώ και η οικογένεια μου, οπότε επέλεξα να βάλω κάτι που θα άρεσε σε περισσότερο κόσμο».
Είδαμε και το τατουάζ που έκανες πρόσφατα, άρεσε πολύ στον κόσμο ένα σχόλιο γι αυτό;
«Ναι μου το έδειξαν εδώ στην ομάδα. Ειλικρινά, δεν σχεδίασα να κάνω κάτι για τις εντυπώσεις. Είναι αλήθεια ότι πήρα και θετικά σχόλια. Τα τατουάζ μου είναι κάτι για μένα, κάθε ένα που κάνω έχει σημασία. Συνήθως είναι κάτι για την οικογένεια αλλά αυτό είναι κάτι ξεχωριστό για μένα γιατί ήταν ο πρώτος τίτλος πρωταθλήματος στην καριέρα μου και ήθελα να κάνω κάτι για να το θυμάμαι. O tattoo artist μου θα ερχόταν στην Κύπρο και ήδη ήμασταν πρωταθλητές, οπότε αποφάσισα να το κάνω. Ένα τριφύλλι, με το κύπελλο πρωταθλήματος και την χρονιά που θα θυμάμαι πάντα».
Την επόμενη χρονιά αν πάρετε ξανά το πρωτάθλημα θα κάνεις κι άλλο;
«Ίσως, το ελπίζω με διαφορετικά νούμερα της σεζόν 26-27».
Ποια είναι η εικόνα που θα κρατήσεις από τη φετινή σεζόν;
«Όταν κοιτάς πίσω, το μίλησα και με τον Φαμπιάνο, τα πράγματα κυλάνε πολύ γρήγορα. Το πρώτο παιχνίδι ήταν πολύ ξεχωριστό γιατί ίσως δεν κατάλαβα το πόσο σημαντικό ήταν. Παίζαμε την Πάφο εκτός έδρας η απόσταση που είχαμε ήταν στους πέντε βαθμούς. Κάθε παιχνίδι ήταν σημαντικό καθώς μπορούσε ξαφνικά να μειώσουν στο -2. Ο Φαμπιάνο μου είπε ότι ήταν πολύ χαρούμενος που έπαιξα εκείνο το παιχνίδι καλά. Κερδίσαμε και ξεχωρίζω εκείνη τη στιγμή γιατί ήταν σημαντικό το ότι πρώτη φορά έπαιξα και κερδίσαμε. Ίσως αν χάναμε να έφταιγα κι εγώ επειδή ήταν το πρώτο μου ματς, οπότε ήταν πολύ ξεχωριστό που κερδίσαμε και χαίρομαι που βοήθησα με το που μπήκα».
Ένα σχόλιο για το μέλλον στην Ομόνοια, πρώτος στόχος είναι το Champions League τι έχεις να μας πεις για την επόμενη σεζόν;
«Μιλήσαμε με τον κόουτς και την ομάδα για τους στόχους μας, με την αρχή της νέας σεζόν. Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι αφού θα αρχίζουμε Champions League στόχος όλως θα είναι να πάμε μέχρι τέλους και να μπούμε στη League Phase. Δεν νομίζω να υπάρχει πίεση αφού έχουμε ένα πολύ καλό ρόστερ και βάθος που βοηθά πολύ σε Ευρώπη και εγχώριες διοργανώσεις. Όπως είπα εγώ θέλω να πάμε Champions League και αυτός είναι ο στόχος αφού ξεκινάμε από εκεί δεν πρέπει να σκεφτόμαστε πιο κάτω. Πρώτα θα είναι η Ευρώπη και μετά φυσικά να κατακτήσουμε ξανά το πρωτάθλημα, αυτός είναι ο στόχος».
Υπήρχε κι άλλο άτομο στην οικογένεια σου που έπαιζε ποδόσφαιρο;
«Έπαιζε ο πατέρας μου αλλά ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος. Έμεινε στο σπίτι, ο δικός του πατέρας δεν τον υποστήριξε τόσο όσο υποστήριξε εμένα. Αυτό νομίζω τον έκανε να με υποστηρίξει ακόμα παραπάνω. Έχω κι έναν αδερφό, μεγαλύτερο εφτά χρόνια οπότε τον παρακολουθούσα και για αυτό τον λόγο είπα ότι θέλω να παίξω ποδόσφαιρο. Μεγαλώνοντας τον έβλεπα οπότε αυτή ήταν μια οικογενειακή υπόθεση το ποδόσφαιρο».
Θα πρότεινες στα δικά σου παιδιά να παίξουν ποδόσφαιρο;
«Φυσικά, εντάξει έχω κορίτσια οπότε είναι λίγο διαφορετικό αλλά βλέπουμε κι αυτό να αλλάζει. Γυναίκες και κορίτσια παίζουν περισσότερο ποδόσφαιρο. Γίνεται πιο δημοφιλές, αλλά ότι θέλουν να κάνουν μπορούν. Δεν θα πρότεινα κάτι, ότι νιώθουν μπορούν να το κάνουν».
Σε πιο προσωπικό επίπεδο ποιοι είναι οι στόχοι σου με την Ομόνοια και την ζωή σου;
«Όταν περνάς τα 30 αρχίζεις να σκέφτεσαι τι θα κάνεις αφού τελειώσεις την καριέρα σου. Αυτή τη στιγμή δεν σκέφτομαι κάτι εκτός ποδοσφαίρου. Θέλω να είμαι στο άθλημα και μετά την καριέρα μου. Αλλά για τώρα ο στόχος μου είναι να είμαι υγιής, επαγγελματίας εντός και εκτός γηπέδου, έτσι ώστε να συνεχίζω να παίζω όσο μπορώ».
