Ανδρέας Κονναρής
Στο ποδόσφαιρο λένε πως οι μεγάλοι παίκτες φαίνονται στα δύσκολα. Εκεί που η μπάλα «καίει» και η πίεση πνίγει κάθε ίχνος δημιουργίας.
Ο Στέφανο Σένσι δεν ήρθε στην Ανόρθωση σε μια εποχή ευμάρειας και τίτλων. Ήρθε ίσως στη χειρότερη σεζόν της σύγχρονης ιστορίας της. Κι όμως, μέσα σε αυτό το «γκρίζο» τοπίο, ο Ιταλός κατάφερε να λάμψει, δείχνοντας πως η ποιότητα δεν γνωρίζει κρίση.
Από τα πρώτα του λεπτά στο χορτάρι, η διαφορά επιπέδου ήταν εμφανής. Ο Σένσι δεν είναι απλώς ένας μέσος που μεταφέρει την μπάλα· είναι ο «αρχιτέκτονας» που βλέπει γήπεδο εκεί που οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα.
Η ικανότητά του να ορίζει τον ρυθμό, οι κάθετες πάσες που «σπάνε» τις αντίπαλες άμυνες και η ηρεμία που μεταδίδει στους συμπαίκτες του, ανέβασαν την Ανόρθωση ένα ολόκληρο επίπεδο. Η ομάδα απέκτησε ξανά ποδοσφαιρική ταυτότητα και το «άναρχο» παιχνίδι έδωσε τη θέση του στο πλάνο και την οργάνωση.
Αυτό όμως που κέρδισε οριστικά τον κόσμο της Αμμοχώστου δεν ήταν μόνο η τεχνική του κατάρτιση. Ήταν η στάση του. Σε μια χρονιά γεμάτη προβλήματα και «παρατράγουδα», ο Σένσι στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Φάνηκε, Κύριος με όλη τη σημασία της λέξης, τιμώντας το έμβλημα στο στήθος και λειτουργώντας ως επαγγελματίας-πρότυπο. Δεν κρύφτηκε ποτέ, βοήθησε σε όλα τα σημεία και έγινε ο συνδετικός κρίκος εκεί που χρειάζεται η ομάδα.
Και σε μια εποχή σαν κι αυτή που διανύει η Ανόρθωση, έχεις ανάγκη από τέτοιους ποδοσφαιριστές, παίκτες-ηγέτες που σε οδηγούν στον σωστό δρόμο και ανεβάζουν επίπεδο ολόκληρο το οικοδόμημα
