Πώς μπορεί ένα ολόκληρο έθνος, 17.000 χιλιόμετρα μακριά από το Μπουένος Άιρες, να μετατραπεί σε «σκληροπυρηνικούς» οπαδούς της Αργεντινής; Η απάντηση κρύβεται σε μια ποδοσφαιρική παράνοια που ξεκίνησε από τον «Θεό» Ντιέγκο Μαραντόνα και συνεχίζεται, με την ίδια ακριβώς ένταση, από τον Λιονέλ Μέσι. Ο λόγος για το Μπαγκλαντές, μια χώρα που δεν έχει προκριθεί ποτέ σε Μουντιάλ, αλλά ζει κάθε διοργάνωση στα άκρα.
Στους δρόμους της πρωτεύουσας Ντάκα, το σκηνικό θυμίζει έντονα... Αργεντινή. Ακόμα κι όταν οι γιγαντοοθόνες σβήνουν, χιλιάδες νεαροί, τυλιγμένοι με τις κυανόλευκες σημαίες, συνεχίζουν να δονούν την ατμόσφαιρα φωνάζοντας ρυθμικά: «Αργεντινή! Αργεντινή! Μέσι! Μέσι!». Κάθε τέσσερα χρόνια, η χώρα παραδίδεται σε ολονύκτια πάρτι, οι δρόμοι βάφονται στα χρώματα της Αλμπισελέστε και οι ώρες των αγώνων γίνονται το μοναδικό ρολόι της καθημερινότητας.
Η γέννηση του μύθου: Από τον «πόλεμο» του '86 στο έπος του 2022
Για τους παλαιότερους, όπως ο 50χρονος Αμπντούλ Χάι, αυτό το ταξίδι ξεκίνησε πολύ πριν την εμφάνιση του Μέσι. Όπως δήλωσε στο Al Jazeera, ερωτεύτηκε τον Μαραντόνα το 1986. «Ήμουν πολύ νέος, αλλά είδα με τα μάτια μου πώς τρελάθηκε ο κόσμος μαζί του. Το στυλ του, το πάθος του... μας γοήτευσε. Έγινε θρύλος για εμάς». Έχοντας δει πλέον και τον Μέσι να σηκώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022, ο Χάι δηλώνει πως δεν μετανιώνει για τίποτα και απολαμβάνει το φετινό τουρνουά με απόλυτη γαλήνη.
Αυτή η συλλογική ψύχωση δεν είναι τυχαία. Όπως εξηγεί ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής του Μπαγκλαντές, Σαφίκουλ Ισλάμ Μανίκ, όλα ρίζωσαν το 1986. «Η νίκη της Αργεντινής επί της Αγγλίας, αμέσως μετά τον πόλεμο των Φώκλαντ, και η μετέπειτα κατάκτηση του Μουντιάλ από τον Μαραντόνα άλλαξαν τα πάντα. Μέσα από την ατομική του ιδιοφυΐα, οι φίλαθλοι στο Μπαγκλαντές μετατράπηκαν σε πιστούς υποστηρικτές της Αργεντινής».
Μέχρι τότε, η πλειοψηφία υποστήριζε τη Βραζιλία λόγω των δικών της ιστορικών θριάμβων. Από το '86 και μετά, όμως, η Αργεντινή έγινε το αντίπαλο δέος. Το δέσιμο αυτό είναι τόσο ισχυρό που το 2023 η κυβέρνηση της Αργεντινής άνοιξε ξανά την πρεσβεία της στη Ντάκα, με τον πρεσβευτή Μαρσέλο Κάρλος Τσέσα να γίνεται ένα με το πλήθος στους πανηγυρισμούς.
Οικογενειακές κόντρες και... μια γάτα ονόματι «Μέσι»
Παρά το γεγονός ότι στο Μουντιάλ του 2026 οι αγώνες μεταδίδονται στην «καρδιά» της νύχτας λόγω της διαφοράς ώρας με τις ΗΠΑ, τίποτα δεν πτοεί τους φιλάθλους. Το ματς της φάσης των «32» απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι ξεκίνησε στις 4:00 τα ξημερώματα, όμως η Ντάκα ήταν στο πόδι.
#AHORA | Estudiantes e hinchas en la Universidad Daffodil de Daca, Bangadesh, enloquecieron y desataron una auténtica fiesta tras el tercer gol de la selección Argentina, dejando completamente atónitos a los simpatizantes de Brasil.
— Mundo en Conflicto (@MundoEConflicto) July 7, 2026
pic.twitter.com/oeidf2q92p
Η ποδοσφαιρική αυτή λατρεία χωρίζει ακόμα και σπίτια. Όπως αναφέρει στο ρεπορτάζ του το Al Jazeera ο Σαλμάν παραδέχτηκε πως μερικές φορές μαλώνει άγρια στο σπίτι με τον μικρότερο αδελφό του, τον Άιμαν, ο οποίος υποστηρίζει τη Βραζιλία. Στο ίδιο σκηνικό, μια νεαρή ακτιβίστρια, η Ζουμπάιντα, έκλεψε τις εντυπώσεις παρουσιάζοντας τη γάτα της, η οποία φορούσε φανέλα της Αργεντινής και ακούει στο όνομα... «Μέσι»!
Κι είναι για να απορείς, πως και γιατί στο Μπαγκλαντές ο κόσμος τσακώνεται για την Αργεντινή και τη Βραζιλία.
Το μεγάλο παράδοξο
Το σύνθημα που επικρατεί και φωνάζουν με αυτοπεποίθηση οι κάτοικοι της χώρας είναι το «Αυτή τη φορά είναι δικό μας!». Κι εδώ έρχεται το παράδοξο. Τι εστί «δικό μας»; Πώς γίνεται ένα τόσο ασύλληπτο ποδοσφαιρικό πάθος να πηγαίνει για την Αργεντινή κι όχι για την χώρα αυτή καθαυτή. Γιατί το Μπαγκλαντές βρίσκεται καθηλωμένο στην απογοητευτική 181η θέση της κατάταξης της FIFA;
Η απάντηση είναι σύνθετη. Όταν υπάρχει η κουλτούρα του ποδοσφαίρου σε μια χώρα, ο κόσμος ψάχνει για ήρωες και κάπως να ταυτιστεί. Τους βρήκε στα πρόσωπα του Μαραντόνα και του Μέσι. Η «αλητεία» του Μαραντόνα απέναντι σε έναν «κοινό εχθρό», το μυθικό ταλέντο του Μέσι, μάγεψαν.
Κι όμως σε μια τέτοια κουλτούρα το ποδόσφαιρο δεν ανθεί. Κι αυτό γιατί ενώ ο κόσμος προσφέρει τα θεμέλια μιας αυθεντικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας, το κράτος απέτυχε παταγωδώς να χτίσει πάνω σε αυτά. Μέχρι να αλλάξει αυτό, οι κάτοικοι του Μπαγκλαντές θα συνεχίζουν να ξενυχτούν, να μαλώνουν και να δακρύζουν για μια πατρίδα που δεν είναι δική τους, αλλά την ένιωσαν ως τέτοια μέσα από τα μάτια των μεγαλύτερων μάγων της μπάλας.
