Το τηλεοπτικό καρναβάλι, ο Έλμος και το σήριαλ χωρίς σενάριο

Καρναβάλι στους δρόμους και στην τηλεόραση…

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η τηλεόραση ανακαλύπτει ξανά το καρναβάλι. Καπνισμένες συνδέσεις από την Τσικνοπέμπτη, ακόμη και πιο πριν, από τις προετοιμασίες κυρίως της Λεμεσού, μας βάζουν στο κλίμα της επερχόμενης γιορτής. Μετά οι συνδέσεις τρέχουν στους δρόμους, πολύχρωμες στολές, μικρόφωνα που κυνηγούν μασκαρεμένους περαστικούς και λαχανιασμένους παρουσιαστές που προσπαθούν να ακουστούν πάνω από τη μουσική. Η μεγάλη καρναβαλίστικη παρέλαση Λεμεσού γίνεται δικαίως το επίκεντρο. Όλα τα κανάλια στήνουν το γνώριμο σκηνικό: χαμόγελα, ευχές και η αιώνια ερώτηση που μπορεί και να προσβάλλει κάποιους που επένδυσαν χρόνο και χρήμα για την αμφίεση: «τι ντύθηκες φέτος;».

Μόνο που το πραγματικό καρναβάλι δεν κρατά μόνο την Κυριακή με την παρέλαση. Στην τηλεόραση, σε κάποια ειδικά κανάλια και σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές διαρκεί σχεδόν ολόχρονα.

Για λίγες μέρες τα κανάλια δείχνουν απλούς, χαρούμενους ανθρώπους με περούκες και μάσκες, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο φιλοξενούν άλλου είδους μεταμφιέσεις: πολιτικούς που εμφανίζονται ως απλοί πολίτες, αναλυτές που μιλούν με απόλυτη βεβαιότητα για πράγματα που αλλάζουν την επόμενη ημέρα ή εβδομάδα, παρουσιαστές που παίζουν τον ρόλο του αυστηρού ερευνητή το βράδυ και του χαλαρού οικοδεσπότη το πρωί ή του διασκεδαστή με χορούς και τραγούδια σε άλλες εκπομπές. Η μόνη διαφορά είναι πως τον Φεβρουάριο οι μάσκες, οι στολές και αυτοί που τις φορούν είναι πιο ειλικρινείς.

Η τηλεοπτική κάλυψη έχει κι αυτή τη δική της παράδοση. Κάθε χρόνο τα ίδια πλάνα: ο βασιλιάς καρνάβαλος, τα άρματα, τα παιδιά που χαιρετούν την κάμερα, οι αναπόφευκτες δηλώσεις για «την επιστροφή του κόσμου μετά από δύσκολες χρονιές». Οι ρεπόρτερ προσπαθούν να δείξουν αυθορμητισμό με ακουστικό στο αυτί προσπαθώντας να ακολουθήσουν ταυτόχρονα και τις οδηγίες από το κοντρόλ. Οι παρουσιαστές ρίχνουν αυτές τις μέρες ένα χαμόγελο παραπάνω που το επιβάλλει και η ημέρα. Ένα τηλεοπτικό φορμάτ που επαναλαμβάνεται κάθε αποκριά.

Στους δρόμους του αυθεντικού καρναβαλιού ο κόσμος ντύνεται κάτι άλλο για λίγες ώρες. Στην τηλεόραση, αντίθετα, οι ρόλοι είναι τόσο σταθεροί, ιδιαίτερα σε κάποιες εκπομπές, που μοιάζουν με στολές που δεν βγαίνουν ποτέ από πάνω τους.

Γι’ αυτό και όταν τελειώνουν οι παρελάσεις και σβήνουν τα φώτα, η αίσθηση μένει η ίδια: το καρναβάλι μπορεί να πέρασε από τους δρόμους, αλλά στην οθόνη συνεχίζεται κανονικά. Γιατί τελικά η τηλεόραση αν κάτι αγαπά παθολογικά είναι οι… μάσκες.

ΡΙΚ - Έλμος: σειρά χωρίς σενάριο

Στο ΡΙΚ φαίνεται η πιο ενδιαφέρουσα παραγωγή της φετινής χρονιάς, μη σας πω και της προηγούμενης, δεν παίζεται στο πρόγραμμα αλλά στις συνεδριάσεις του Δ.Σ.. Εκεί όπου λαμβάνονται αποφάσεις, γράφονται, ξαναγράφονται και ενίοτε… ξεγράφονται. Κάποιες φορές ακυρώνονται πριν καν προλάβουν να στεγνώσουν τα πρακτικά.

Η υπόθεση του Έλμου Νεοκλέους, διευθυντή τηλεόρασης του κρατικού ιδρύματος, εξελίσσεται σε διοικητικό σίριαλ πολλών επεισοδίων. Τα τελευταία επεισόδια έχουν και απροσδόκητο σασπένς. Ο Έλμος, η θέση του δηλαδή, πηγαινοέρχεται σαν μπαλάκι του τένις. Τη μια μέρα (μη σας πω χρονιά, μη σας πω δύο χρονιές…) σε διαθεσιμότητα, την άλλη όχι. Την μια απόλυση την άλλη επαναπρόσληψη. Την μία εντός ιδρύματος, την επομένη εκτός και τούμπλαλιν. Δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει κάποιος την διαδρομή του αφού κάθε εβδομάδα κάτι αλλάζει με το στάτους του και η μια ανατροπή ακολουθεί την άλλη.

Το πιο εντυπωσιακό δεν πια η ίδια η υπόθεση αλλά το «παίζω – ξιπαίζω» του ΔΣ του ΡΙΚ. Λες και κρατούν τηλεχειριστήριο και πατούν την μία pause, την άλλη play, stop και παίρνουν το επεισόδιο ξανά από την αρχή. Και όσο η πειθαρχική διαδικασία συνεχίζεται, η όλη ιστορία καταντά ανέκδοτο. 

Οι δύο παραιτήσεις από το διοικητικό συμβούλιο απλώς επιβεβαιώνουν το μπάχαλο. Όταν αρχίζουν να φεύγουν μέλη, μεταξύ αυτών και η αντιπρόεδρος, το μήνυμα δεν αφορά μόνο πρόσωπα αλλά τη λειτουργία του ίδιου του οργανισμού. Και το ερώτημα γίνεται διατυπώνεται πιο βασανιστικά από ποτέ: τι ακριβώς συμβαίνει στο ΡΙΚ;

Το θέμα δεν είναι μόνο αν και πότε θα επιστρέψει ο Νεοκλέους ο οποίος είναι σε διαθεσιμότητα από τον Ιούνιο του 2024 (!) αλλά πότε επιτέλους το ίδρυμα θα λάβει μια τελική απόφαση. Μήπως όταν με το καλό συνταξιοδοτηθεί ο διευθυντής τηλεόρασης;

Πότε η η δημόσια τηλεόραση θα σταματήσει να αναλώνεται σε εσωτερικές ιστορίες την ώρα που θα έπρεπε να ασχολείται με τη βελτίωση του προγράμματός της και τις ανάγκες των τηλεθεατών; 

Πότε το ΡΙΚ θα σταματήσει να παράγει ειδήσεις για τον εαυτό του και να ασχοληθεί με τα σοβαρά, υπαρκτά προβλήματά του και να τα επιλύσει; 

Η ΕΡΤ ξέρει να κάνει τηλεόραση

Πραγματικό τηλεοπτικό  υπερθέαμα έκανε η ΕΡΤ την ανάδειξη της ελληνικής συμμετοχής στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον με τους δύο ημιτελικούς και τον μεγάλο τελικό που ανέδειξε τον Akyla και το Ferto.  

Το όλο στήσιμο ήταν μια μικρή, ελλνική Eurovision πριν από τη μεγάλη Eurovision, με παρουσιαστές, αγωνία και ψηφοφορίες που θύμιζαν εποχές όπου η τηλεόραση πίστευε ότι το κοινό θέλει να συμμετέχει ενεργά και όχι απλώς να βλέπει το αποτέλεσμα.

Ο νικητής Akyla, βγήκε μέσα από μια διαδικασία που κράτησε εβδομάδες, με εκπομπές, συζητήσεις, τηλεοπτικό ντόρο και μεγάλη προσμονή. Όχι με μια ανακοίνωση των πέντε λετπών.

Από κυπριακής πλευράς, το θέαμα παρακολουθήθηκε με ενδιαφέρον αλλά και με μια δόση απορίας. Γιατί εδώ έχουμε συνηθίσει την πιο λιτή εκδοχή: το τραγούδι ανακοινώνεται, προβάλλεται το βίντεο και ξεκινά η ανάλυση και τα πικρόχολα τις περισσότερες φορές σχόλια και ενίοτε και οι επιστολές για απόσυρσή του. Χωρίς προκριματικούς γύρους και τηλεοπτικά τουρνουά.

Το μεγάλο τηλεοπτικό γεγονός της ΕΡΤ θύμισε κάτι που τα κανάλια γνωρίζουν καλά: μερικές φορές η διαδικασία γίνεται πιο σημαντική από το ίδιο το τραγούδι. Οι ημιτελικοί συζητήθηκαν, οι εμφανίσεις σχολιάστηκαν, οι ψήφοι αναλύθηκαν. Και όταν τελικά βγήκε ο νικητής, η αίσθηση ήταν ότι η ιστορία είχε ήδη ειπωθεί. Σε αρκετά μάλιστα επεισόδια και με το χιούμορ και τα σκετσάκια των παρουσιαστών με το ταλέντο του ακομπλεξάριστου Καπουτζίδη, της Βρανά και της Μαγγίρα.

Ήταν μια πορεία με διαδρομή και μια ενδιαφέρουσα διάρκεια. Η Ελλάδα δεν πήγε «ξερά» στην Γιουροβίζιον, έκανε τηλεόραση και μάλιστα συμμετοχική, μέχρι να φτάσει εκεί.  

Τι λέει η τηλεθέαση;

Το σόου του Λούη Πατσαλίδη ήταν η πρώτη εκπομπή σε τηλεθέαση και για την περασμένη εβδομάδα 09-15 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας Nielsen. Στις 13/2 το σόου του Λούη στον ALPHA παρακολούθησαν σχεδόν 87 χιλιάδες τηλεθεατές, 97.460 και με ποσοστό που έφτασε το 26%.

Δεύτερη, τρίτη, τέταρτη και πέμπτη εκπομπή ο Άγιος Έρωτας επίσης του ALHPA. Χωρίς εκπλήξεις η πεντάδα.

Αλλά και η έκτη εκπομπή ήταν του ALPHA, η εβδομαδιαία σειρά Μπέμπα η οποία έχει σταθερή ανοδική πορεία και στην έβδομη θέση η σειρά, επίσης του ALPHA, Να μ’ αγαπάς.

Στην όγδοη θέση εμφανίζεται το σόου του Μιχάλη Σοφοκλέους Casa De Mikel, στον ΑΝΤ1, στις 14/2 με 63 χιλιάδες τηλεθεατές και 22%.

Από εκεί και πέρα, το σκηνικό μέχρι την 15^η εκπομπή σε τηλεθέαση ήταν αποκλειστικά του ALPHA. Mε τη σειρά Να μ’ αγαπάς και το τηλεπαιχνίδι Deal να εναλάσσονται.

Στη 16^η θέση εμφανίζεται το OMEGA, όχι με Master Chef αλλά με τον Τροχό της τύχης!

Η δεύτερη εμφάνιση του ΑΝΤ1 γίνεται στη θέση 17 με το Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος και αμέσως πιο κάτω στη θέση 18 με το Grand Hotel.

To Master Chef του OMEGA εμφανίζεται στη θέση 19, λίγο χαμηλά για το τηλεπαιχνίδι μαγειρικής…

Την 20^η θέση του ΤOP 50 κατέλαβε η σειρά του ALPHA Το σόι σου και στις επόμενες δύο θέσεις, 21 και 22 η Γη της ελιάς που ακόμα αντέχει…

Τι έγραψαν τα κανάλια;

Η σειρά στην οποία βρέθηκαν τα κυπριακά τηλεοπτικά κανάλια την περασένη εβδομάδα 09-15 Φεβρουαρίου, σύμφωνα πάντα με τις μετρήσεις Nielsen είναι:

TelREST: 37,6% (Σταθερά πρώτα είναι όλα τα άλλα που παρακολουθούν οι Κύπριοι εκτός από τα παραδοσιακά κανάλια)

ALPHA: 15,7%

ΑΝΤ1: 10,9%

OMEGA: 10,7%

ΡΙΚ1: 9,8%

SIGMA: 5,6%

Other CY: 6,1%

ΕΡΤ WORLD: 2,4%

ΡΙΚ2 : 1%