Το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση σχετικά με τη νομιμότητα της κράτησης αλλοδαπού, απορρίπτοντας αίτημα για άμεση αποφυλάκιση μέσω εντάλματος Habeas Corpus. Ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι η παρατεταμένη κράτησή του την καθιστά παράνομη, ωστόσο το Δικαστήριο έκρινε πως εξακολουθεί να είναι νόμιμη και δικαιολογημένη στο πλαίσιο της διαδικασίας απέλασης.
Η απόφαση εκδόθηκε αυθημερόν από τη δικαστή Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου και αφορά υπήκοο Ινδίας, ο οποίος βρίσκεται υπό κράτηση από το καλοκαίρι του 2025, διοικητικών και ποινικών εξελίξεων που σχετίζονται με το καθεστώς παραμονής του στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Η υπόθεση ξεκίνησε το 2015, όταν ο αιτητής εισήλθε στη χώρα με φοιτητική άδεια. Στη συνέχεια, επιχείρησε επανειλημμένα να εξασφαλίσει δικαίωμα παραμονής, κυρίως μέσω γάμων με Ευρωπαίες υπηκόους, συγκεκριμένα από τη Ρουμανία. Ήδη από το 2019, οι αρχές είχαν εκφράσει σοβαρές αμφιβολίες για την εγκυρότητα των στοιχείων που παρουσίασε, καθώς διαπιστώθηκε ότι το ζευγάρι δεν μπορούσε να εντοπιστεί και είχε κατατεθεί πλαστό ενοικιαστήριο.
Παρά τις επιφυλάξεις, εξασφάλισε πενταετές δελτίο διαμονής ως σύζυγος άλλης Ευρωπαίας, το οποίο έληξε τον Οκτώβριο του 2024. Από τότε, η παραμονή του κρίθηκε παράνομη, ενώ εκκρεμούσαν εις βάρος του και ποινικές υποθέσεις, μεταξύ των οποίων και σοβαρή κατηγορία εμπρησμού.
Η σύλληψή του τον Ιούλιο του 2025, λόγω ανεκτέλεστων ενταλμάτων προστίμου, οδήγησε στην έκδοση διατάγματος κράτησης και απέλασης. Αν και το αρχικό διάταγμα ακυρώθηκε από το Διοικητικό Δικαστήριο, εκδόθηκε νέο τον Σεπτέμβριο του 2025, το οποίο επικυρώθηκε ως νόμιμο τον Ιανουάριο του 2026. Η υπόθεση εξακολουθεί να εκκρεμεί σε έφεση.
Στο μεταξύ, ο αιτητής κατέθεσε αίτηση Habeas Corpus, υποστηρίζοντας ότι η κράτησή του από τις 19 Ιουλίου 2025 είναι αυθαίρετη και καταχρηστική λόγω της διάρκειάς της. Το Δικαστήριο, ωστόσο, διευκρίνισε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία δεν εξετάζει τη νομιμότητα του ίδιου του διατάγματος κράτησης, αλλά μόνο το κατά πόσο η διάρκειά της έχει καταστεί παράνομη.
Στην ανάλυσή του, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι το ένταλμα Habeas Corpus αποτελεί βασική εγγύηση της προσωπικής ελευθερίας, όμως το βάρος απόδειξης φέρει ο αιτητής, ο οποίος πρέπει να αποδείξει ότι η κράτησή του υπερβαίνει τα νόμιμα όρια.
Στην προκειμένη περίπτωση, δεν διαπιστώθηκε τέτοια υπέρβαση. Αντίθετα, κρίθηκε ότι οι αρμόδιες αρχές ενήργησαν σύμφωνα με τον νόμο και με τη δέουσα επιμέλεια. Τονίστηκε ότι η καθυστέρηση στην απέλαση δεν οφείλεται σε αδράνεια της Διοίκησης, αλλά αφενός στις συνεχείς δικαστικές διαδικασίες που κινήθηκαν από τον ίδιο τον αιτητή και ανέστειλαν την απομάκρυνσή του, και αφετέρου στην καθυστέρηση έκδοσης ταξιδιωτικών εγγράφων από τη χώρα καταγωγής του.
Το Δικαστήριο επανέλαβε ότι η κράτηση για σκοπούς απέλασης πρέπει να είναι χρονικά περιορισμένη και να εξυπηρετεί συγκεκριμένο σκοπό. Δεν μπορεί να είναι απεριόριστης διάρκειας. Ωστόσο, έκρινε ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση εξακολουθεί να υπάρχει ρεαλιστική προοπτική απέλασης, ενώ οι αρχές συνεχίζουν τις σχετικές ενέργειες.
Παράλληλα, διαπιστώθηκε ότι συντρέχουν λόγοι που δικαιολογούν τον κίνδυνο διαφυγής, με βάση το ιστορικό του αιτητή, τη χρήση πλαστών εγγράφων, τις ποινικές εκκρεμότητες και τη γενικότερη συμπεριφορά του.
Σημαντικό στοιχείο της απόφασης ήταν και η κρίση ότι η επανεξέταση της κράτησης, αν και δεν έγινε προσωπικά από τον Υπουργό Εσωτερικών, ήταν έγκυρη, καθώς διενεργήθηκε από εξουσιοδοτημένα όργανα της Διοίκησης, στο πλαίσιο του τεκμηρίου κανονικότητας.
Καταληκτικά, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο αιτητής δεν απέδειξε πως η διάρκεια της κράτησής του είναι υπερβολική ή παράνομη. Αντίθετα, διαπιστώθηκε ότι εξακολουθεί να εξυπηρετεί τον νόμιμο σκοπό της απέλασης και να βρίσκεται εντός των ορίων της νομοθεσίας και της σχετικής νομολογίας.
Η αίτηση απορρίφθηκε στο σύνολό της, χωρίς επιδίκαση εξόδων, επιβεβαιώνοντας ότι, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, η κράτηση παραμένει δικαιολογημένη.
