ΚΥΠΕ
Το Εφετείο, με απόφασή του ημερομηνίας 15 Ιουλίου 2026, επικύρωσε την απόφαση για κράτηση μέχρι τη δίκη άνδρα που αντιμετωπίζει κατηγορία κλοπής γεννήτριας αξίας €50.000, κρίνοντας ότι υπήρχαν επαρκή στοιχεία που δικαιολογούσαν την εκτίμηση ότι υπάρχει κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων.
Η απόφαση εκδόθηκε στο πλαίσιο ποινικής έφεσης κατά απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο είχε διατάξει την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Ο άνδρας αρνείται την κατηγορία, ενώ η υπόθεση έχει οριστεί για ακρόαση τον Αύγουστο του 2026.
Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, στον κατηγορούμενο αποδίδεται ότι τον περασμένο Μάιο έκλεψε γεννήτρια αξίας €50.000, η οποία ανήκε σε διαγνωστικό κέντρο. Μετά τη μη παραδοχή του στην κατηγορία, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας όρισε την υπόθεση για ακρόαση και διέταξε την κράτησή του, κρίνοντας ότι υπήρχε κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων.
Όπως αναφέρεται στην απόφαση, ο εφεσείων αντιμετωπίζει τέσσερις άλλες εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις, δύο εκ των οποίων αφορούν συναφή αδικήματα και δύο αδικήματα βίας στην οικογένεια.
Η πλευρά του εφεσείοντα υποστήριξε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα από την ενδεδειγμένη στις άλλες εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις που αντιμετωπίζει, χωρίς, κατά την άποψή της, να συνεκτιμήσει επαρκώς στοιχεία που λειτουργούσαν υπέρ του. Μεταξύ αυτών, ότι είχε συμμορφωθεί με τους όρους που του είχαν επιβληθεί σε προηγούμενες υποθέσεις, καθώς και ότι σε δύο υποθέσεις που αφορούσαν αδικήματα βίας στην οικογένεια, οι παραπονούμενοι είχαν διαφοροποιήσει τις θέσεις που είχαν αρχικά διατυπώσει.
Το Εφετείο απέρριψε τους ισχυρισμούς αυτούς, κρίνοντας ότι η πρωτόδικη απόφαση ήταν ορθή και ότι οι εκκρεμούσες ποινικές υποθέσεις μπορούσαν να συνεκτιμηθούν για την αξιολόγηση του κατά πόσο υπήρχε κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων.
«Η επιθυμία παραπονούμενου προσώπου να μην διωχθεί το πρόσωπο, το οποίο είχε καταγγείλει ή η απόσυρση παραπόνου εναντίον αυτού ουδόλως επηρεάζει το εξεταζόμενο θέμα», αναφέρει το Εφετείο, σημειώνοντας ότι το ζήτημα που καλείται να εξετάσει το Δικαστήριο δεν είναι η πιθανή έκβαση άλλων υποθέσεων, αλλά κατά πόσο προκύπτει πιθανότητα διάπραξης νέου αδικήματος.
Παράλληλα, στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος φέρεται να διέπραξε το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται, ενώ τελούσε ήδη υπό όρους σε άλλες ποινικές υποθέσεις.
«Σημαντικό στοιχείο αποτελούσε και το ότι ο εφεσείων φέρεται να τέλεσε το κατ’ ισχυρισμόν αδίκημα ενόσω τελούσε υπό όρους εγγύησης», σημείωσε το Εφετείο.
Ακόμη, υπενθύμισε ότι η κράτηση υπόδικου μέχρι τη δίκη αποτελεί μέτρο που λαμβάνεται κατ’ εξαίρεση, καθώς η ατομική ελευθερία αποτελεί την αφετηρία. Ωστόσο, έκρινε ότι στην παρούσα περίπτωση το Επαρχιακό Δικαστήριο άσκησε ορθά τη διακριτική του ευχέρεια.
«Επομένως, καθ’ όλα ορθή κρίνεται η πρωτόδικη κρίση, χωρίς να εντοπίζεται πεδίο επέμβασής μας σε αυτήν», κατέληξε το Εφετείο, απορρίπτοντας την έφεση και επικυρώνοντας την απόφαση για κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι τη δίκη.
