must.com.cy
Της Μαρίας Καραμάνου
Χρειάστηκε μόνο ένα ταξίδι στην Αθήνα, μέσα στις πιο γιορτινές μέρες του χρόνου, για να αποκαλυφθεί μια άλλη της πλευρά. Όχι αυτή των φωτεινών βιτρινών και των επιβλητικών στολισμών, αλλά η πιο ανθρώπινη, η πιο street πλευρά της, εκείνη που δεν φωτογραφίζεται εύκολα, αλλά σε κοιτά στα μάτια καθώς περπατάς. Ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας από την Ερμού, την πολυσύχναστη αρτηρία της πόλης, όπου χιλιάδες βήματα μπλέκονται σε ένα κοινό ρυθμό. Φωνές, γέλια, μουσικές από μαγαζιά, κουβέντες, μυρωδιές από ζεστό κουλούρι, κάστανα και καφέδες στο χέρι.
Ανάμεσα στο πλήθος, ένα συγκρότημα με vibe Beatles τραγουδά στην άκρη του δρόμου. Οι κιθάρες τους χάνουν λίγο από τον ήχο τους μέσα στο βουητό της πόλης, αλλά κάποιοι σταματούν, κοιτάζουν και χαμογελούν. Λίγο πιο κάτω, ένας πλανόδιος ζωγράφος φτιάχνει γελοιογραφίες, χαρίζει μικρές ιστορίες σε χαρτί. Μας μίλησε για τη ζωή του, για τις διαδρομές του, για το πώς η τέχνη του έγινε τρόπος επιβίωσης και ταυτόχρονα τρόπος να μην χαθεί.
Στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, παιδιά τρέχουν με τους γονείς τους ανάμεσα σε στολισμένα δέντρα και χριστουγεννιάτικα markets. Ζεστή σοκολάτα, γέλια, παγωμένα μάγουλα και κόκκινες μύτες. Εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνει μόνο και μόνο για να θυμίσει ότι η χαρά είναι συχνά πολύ απλή. Κάπου αλλού, μια κοπέλα βγάζει παλιές φωτογραφίες με αναλογική μηχανή για να μαζέψει χρήματα για την Ουκρανία. Τα χέρια της παγωμένα, αλλά το χαμόγελό της ζεστό. Κάθε φωτογραφία και μια μικρή πράξη ελπίδας. Λίγο πιο δίπλα, ένας κύριος με λατέρνα παίζει παλιά τραγούδια. Η επιγραφή μπροστά του γράφει «Φτώχεια και φιλότιμο». Μαζεύει χρήματα για την πολύτεκνη οικογένειά του.
Διαβάστε την συνέχεια στο must
