«Έχω την πεποίθηση ότι ο διάλογος είναι πια άχρηστος για τους Τούρκους. Το ομολόγησαν κι οι ίδιοι πριν λίγες μέρες. Πήραν από τις συνομιλίες όσα ήθελαν να πάρουν. Εξάλλου τι άλλο μάς απέμεινε για να το παραδώσουμε;», διερωτάται ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος στον χαιρετισμό του στο συνέδριο των αποδήμων.
Στην ομιλία του αναφέρει ακόμα μόνιμη επιδίωξη της Τουρκίας είναι η κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου και ως εκ τούτου, απαραίτητη η αναθεώρηση της τακτικής του αγώνα μας. «Ο επεκτατισμός της Τουρκίας βρίσκεται πέρα από τη θέλησή μας. Η βούληση για αγώνα, όμως, εξαρτάται από μας», σημειώνει ο Μακαριότατος.
Μεταξύ άλλων αναφέρει:
«Εκείνο που πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε είναι τη μόνιμη και σταθερή επιδίωξη της Τουρκίας για κυριαρχία επί της Κύπρου – για μένα, για κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου∙ Κι εκείνο που πρώτιστα πρέπει να επιδιώξουμε είναι τη ματαίωση των Τουρκικών στόχων. Η μνήμη των κατεχομένων εδαφών μας πρέπει να τροφοδοτεί τη συνείδηση του χρέους έναντί τους.
Ο επεκτατισμός της Τουρκίας βρίσκεται πέρα από τη θέλησή μας. Η βούληση για αγώνα, όμως, εξαρτάται από μας.
Η προσπάθειά μας για εξεύρεση μιας υποφερτά βιώσιμης λύσης του προβλήματός μας, που δημιουργήθηκε με την παράνομη εισβολή και κατοχή, παγιδεύτηκε σε διαδικασίες ατέρμονες οι οποίες οδήγησαν σε απεμπόληση βασικών δικαιωμάτων του λαού μας και εκτροχίασαν το θέμα μας από την πραγματική του βάση, παρουσιάζοντάς το, από θέμα εισβολής και κατοχής, σαν θέμα διακοινοτικής διαφοράς.
Πιστέψαμε – είχαμε την αφέλεια να πιστέψουμε – ότι η Τουρκία καθορίζει την πολιτική της ανάλογα με τις υποχωρήσεις μας και όχι με βάση τα μακροπρόθεσμα σχέδιά της. Η ιστορία, όμως, διδάσκει ότι ο θύτης δεν αρκείται στο ό,τι από θέσεως αδυναμίας θα προσφέρει το θύμα, αλλά επιδιώκει όσα από θέσεως ισχύος μπορεί να επιβάλει. Ο ασθενέστερος παραμένει πάντοτε έρμαιο στις ορέξεις του ισχυρότερου, αν δεν λάβει τα μέτρα του.
Έχω την πεποίθηση ότι ο διάλογος είναι πια άχρηστος για τους Τούρκους. Το ομολόγησαν κι οι ίδιοι πριν λίγες μέρες. Πήραν από τις συνομιλίες όσα ήθελαν να πάρουν. Εξάλλου τι άλλο μάς απέμεινε για να το παραδώσουμε; Γι’ αυτό και κωλυσιεργούν. Όταν μετά από 52 χρόνια κατοχής το μόνο που δέχονται να συζητήσουν είναι τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και όχι η εισβολή, η κατοχή, ο εποικισμός, τι άλλο αποδεικνύει;
Είναι, ως εκ τούτου, απαραίτητη η αναθεώρηση της τακτικής του αγώνα μας. Χρειάζεται προγραμματισμός, αντοχή, αγωνιστική διάθεση. Οι προτάσεις για λύση του προβλήματος μας, που μας υποβάλλονται, ακόμα και από τα Ηνωμένα Έθνη, παραγνωρίζουν εντελώς την ουσία του θέματος. Δεν κάνουν καμιάν αναφορά σε Τουρκική Εισβολή, σε καταπάτηση των βασικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας. Μιλούν για εδαφικές αναπροσαρμογές, μπαίνουν σε μια νοοτροπία πάρε-δώσε.
Μα ο αγώνας που διεξάγουμε δεν είναι για μερικά μέτρα γης. Είναι αγώνας για εθνική και φυσική επιβίωση. Διακυβεύεται η ίδια η επιβίωσή μας στη γη αυτή όπου κατοικούμε εδώ και 35 αιώνες. Μέσα στο πλαίσιο των δικαιωμάτων μας που απορρέουν από την ιδιότητα του κράτους μέλους της Ε.Ε., θα πρέπει να επιδιώξουμε την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και για τον λαό μας. Η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τη συστράτευση όλου του Ελληνισμού, από Ελλάδα, Κύπρο και την ανά την οικουμένη ελληνική διασπορά, από την ενότητα, την ομοψυχία και τη μονολιθικότητα στη διεκδίκηση των δικαίων μας.
Εκείνο που αποδυναμώνει τον αγώνα μας είναι η διάσταση γνωμών και θεσμών γύρω από την έκταση που πρέπει να παίρνει η διεκδίκηση των δικαίων μας. Βρίσκονται, δυστυχώς, ανάμεσά μας και κάποιοι που μας θεωρούν αδιάλλακτους όταν ζητούμε ελάχιστα που μας παρουσιάζουν ανένδοτους όταν αναφερόμαστε στα θεμελιώδη δικαιώματά μας· που μας λεν απορριπτικούς όταν ζητούμε την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής. Είναι αυτοί που, χωρίς να τους αποδίδουμε κακές προθέσεις, έχουν την αφέλεια να νομίζουν ότι ο κατακτητής εξευμενίζεται με τις συνεχείς υποχωρήσεις.
Μια τέτοια προσέγγιση το πολύ που μπορεί να μας προσφέρει είναι μια λύση προσωρινότητας μέχρις ότου ο κατακτητής κρίνει ότι ήλθε γι’ αυτόν η κατάλληλη στιγμή για να ολοκληρώσει τις επιδιώξεις του.
Από την υπερκομματική θέση της Εκκλησίας καλώ όλους να συνειδητοποιήσουμε την κρισιμότητα των καιρών. Να μην ξεχνιόμαστε στην ήρεμη επιφάνεια του σήμερα. Κάνω έκκληση σ’ όλους στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Κυβέρνηση, κόμματα, κοινωνικά σύνολα, τον απλό λαό. Και σ’ εσάς τους αποδήμους μας. Να ενώσουμε δυνάμεις κάτω από τον κοινό σκοπό, τη σωτηρία της πατρίδας. Η ιστορία δεν θα μας χαριστεί αν δεν δείξουμε την εγρήγορση και την ετοιμότητα που επιβάλλεται για αγώνα. Στις δικές μας προσπάθειες να ̓σαστε σίγουροι θα έλθει βοηθός και ο Θεός».
