must.com.cy
Μαρία Σάββα
Ο hairstylist Άγγελος Πάττας, o φωτογράφος Χάρης Κυπριανού, ο make-up artist Σάββας Σάββα και ο σχεδιαστής Μιχάλης Παντελίδης μοιράζονται αναμνήσεις σχετικές με το coming out τους και σχολιάζουν πόσο σημαντική ήταν/είναι για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα η αποδοχή των γονιών τους.
Ιούνιος, ένας μήνας που για αρκετούς είναι απλώς η αρχή του καλοκαιριού. Για κάποιους όμως είναι ένας μήνας περηφάνιας, αναγνωρισιμότητας, ορατότητας και διεκδίκησης δικαιωμάτων. Για 30 μέρες η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα γιορτάζει δημόσια την περηφάνια που κάθε άτομο πρέπει να αισθάνεται για τον σεξουαλικότητα και τη σεξουαλική του ταυτότητα, γιορτάζοντας ανοιχτά τη διαφορετικότητα.
Από την αρχή του pride που ήρθε μετά τα γεγονότα του Stonewall το 1969 έως τις πιο σύγχρονες μορφές παρελάσεων, ακτιβισμών και κοινωνικής κινητοποίησης και ενημέρωσης, το Pride παραμένει ένα συμβολικό κίνημα που αναδεικνύει τόσο τις «κατακτήσεις» όσο και τους προβληματισμούς της LGBTQIA+ κοινότητας.
Τέσσερεις γνωστοί Κύπριοι μιλάνε στο must, με αφορμή τον μήνα υπερηφάνειας, για την ορατότητα, την αποδοχή από τα κοντινά τους άτομα και για το αν υπάρχει αρκετή αντιπροσώπευση από την LGBTQIA+ κοινότητα στην κυπριακή κοινωνία.
Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας μία δυνατή ανάμνηση που έχεις από την περίοδο που έκανες coming out;
Σάββας Σάββα: «Μετά την επιστροφή μου από την Αθήνα προτιμούσα να ζήσω μόνος μου παρά με τους γονείς μου. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχαμε μιλήσει ποτέ ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά μου. Τελικά, δεν χρειάστηκε να κάνω εγώ coming out στους γονείς μου, γιατί το έκανε ο πατέρας μου για μένα. Η απάντησή του ήταν: ''Μέχρι να τα καταφέρεις να ζήσεις μόνος σου, να ξέρεις ότι ξέρουμε πολύ καλά ποιος είσαι και σε αγαπάμε πραγματικά γι’ αυτό που είσαι. Μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να κάνεις ό,τι θέλεις στο σπίτι μας''».
Μιχάλης Παντελίδης: «Όταν έκανα coming out, στα 19-20 μου χρόνια, σε δύο straight φίλους μου, αντέδρασαν με έναν πολύ απλό και όμορφο τρόπο. Μου είπαν: ‘Και τι έγινε; Δεν ήμουν ποτέ φίλος σου επειδή σου άρεσαν τα κορίτσια’. Και ένας άλλος φίλος μου είπε: ‘Γιατί δεν μου το είπες πιο νωρίς;’. Αυτή η αντίδραση με έκανε να νιώσω αποδοχή και ασφάλεια, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω ή να απολογηθώ για κάτι».
Άγγελος Πάττας: «Μεγάλωσα σε μια φιλελεύθερη οικογένεια, όπου η διαφορετικότητα ήταν αποδεκτή από την πρώτη στιγμή. Οπότε για μένα το coming out ήρθε πολύ φυσικά, σχεδόν καθημερινά, μέσα από τον τρόπο που ένιωθα, μιλούσα και ζούσα».
Χάρης Κυπριανού: «Δεν υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που να θεωρώ ότι έκανα coming out. Στη δική μου περίπτωση, οι άνθρωποι γύρω μου προσαρμόστηκαν σταδιακά σε αυτό που ήμουν και όπως με γνώριζαν ήδη ως άνθρωπο. Ίσως η πιο δυνατή ανάμνηση να είναι ακριβώς αυτή η φυσική αποδοχή, χωρίς μεγάλες ανακοινώσεις ή δραματικές στιγμές».
Διαβάστε περισσότερα στο Must.
