Ανδρέας Κονναρής
Ένα έθνος στην άκρη του γκρεμού και της δόξας, για το τέταρτο αστέρι... για τον Μέσι και μόνο.
Υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο παύει να είναι ένα απλό παιχνίδι και μετατρέπεται σε μια βαθιά, συλλογική ανάγκη, σε ένα κοινό συναίσθημα που ενώνει εκατομμύρια ανθρώπους. Για την Αργεντινή, κάθε Μουντιάλ αποτελεί μια τέτοια μοναδική εμπειρία, όμως τούτη τη φορά η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική. Είναι πιο βαριά, πιο φορτισμένη, ποτισμένη με τη γλυκιά μελαγχολία του αποχαιρετισμού. Για τον τελευταίο χορό ενός κοντού μάγου που μεγαλούργησε πάνω στο χορτάρι με απαράμιλλη μαγεία, αλλά πάλεψε και μάτωσε όσο κανείς άλλος για τη φανέλα με το εθνόσημο.
Το Εμπόδιο των Ελβετών και η Μοναξιά του Ηγέτη
Ο δρόμος για την αιωνιότητα δεν έχει στρωμένα ροδοπέταλα, και η επικείμενη μάχη με την Ελβετία μοιάζει με μια δοκιμασία χαρακτήρα. Οι Ελβετοί, σκληροί, οργανωμένοι και ψυχροί, δεν έρχονται για να γίνουν οι κομπάρσοι στη γιορτή των Νοτιοαμερικάνων. Έρχονται για να κλείσουν τους διαδρόμους και να σβήσουν το όνειρο για το δεύτερο συνεχόμενο.
Σε τέτοια παιχνίδια, εκεί όπου η τακτική εγκλωβίζει τη λογική, η Αργεντινή στρέφει το βλέμμα της στον Λιονέλ Μέσι.
Στα 39 του χρόνια, ο Λέο δεν έχει τα πνευμόνια να τρέχει άσκοπα, ούτε την έκρηξη των νεανικών του χρόνων. Έχει όμως την απόλυτη σοφία του χρόνου. Μέσα στο γήπεδο μοιάζει μερικές φορές να περπατά αδιάφορα, όμως στην πραγματικότητα σχεδιάζει. Ψάχνει εκείνο το εκάτοστο ελεύθερου χώρου, εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, για να δείξει την ιδιοφυΐα του. Η μπάλα στα πόδια του δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο, είναι μια προέκταση της σκέψης του, και κόντρα στην Ελβετία, μια δική του πινελιά μπορεί να είναι αρκετή για να ξεκλειδώσει τις πύλες των ημιτελικών.
Το Κυνήγι του Τέταρτου Αστεριού
Πέρα όμως από την τακτική και τα πρόσωπα, πίσω από την «Αλμπισελέστε» αναπνέει ένα ολόκληρο έθνος που αρνείται να ξυπνήσει από το όνειρο. Μετά τον θρίαμβο του 2022 στην έρημο του Κατάρ, η φανέλα απέκτησε το τρίτο της παράσημο, όμως η δίψα των Αργεντινών δεν σβήνει ποτέ.
Οι κερκίδες δονούνται από τις ίδιες φωνές, τα μάτια των παιδιών λάμπουν με ελπίδα, και οι παλαιοί θυμούνται τον Ντιέγκο. Τώρα, το πεπρωμένο καλεί την Αργεντινή να ράψει το τέταρτο αστέρι στο στήθος. Ένα αστέρι που αν έρθει, δεν θα είναι απλώς ένας ακόμα τίτλος στις προθήκες. Θα είναι το ιδανικό, κλείσιμο μιας ολόκληρης εποχής. Θα είναι το δώρο στον κοντό, πριν εκείνος παραδώσει το στέμμα του στην αιωνιότητα.
Η Ελβετία περιμένει, οι παλμοί ανεβαίνουν και η παρτιτούρα του τελευταίου τανγκό έχει ήδη αρχίσει να γράφεται. Por la última, Leo. Για το τέταρτο αστέρι.
