Χρήστος Ζαβός
Τα πάντα έμοιαζαν και μάλλον ήταν ηδονιστικά.
Η δόνηση από το «Ομόνοια Λαός πρωτάθλημα», ξεκινούσε από τα τσιμέντα του Μακαρίου και κατέληγε στο καταπράσινο ΓΣΠ.
Η μεγαλοσύνη της ομάδας διαπερνώντας από το κάδρο της φανέλας του Κλείτου, διέσχιζε δεκαετίες, φτάνοντας ως τη στιγμή που ξεκίνησε το ματς κόντρα στον αιώνιο
Η παρέα των Μαέ, του Εβάντρο, του Σεμέδο και του Τάνκοβιτς μπαίνοντας φουριόζα, φρόντισε να μην δώσει καμία πιθανότητα, στις ορέξεις του ΑΠΟΕΛ, να κάνει χαλάστρα.
Επιβάλλοντας το γνωστό τους παιγνίδι, δημιουργώντας φάσεις καρμπόν, του τύπου ο Εβάντρο δίνει στον Μαέ, ή ο Μαέ στον Εβάντρο, τοποθέτησαν τον δείχτη του σκορ από το 12ο μόλις λεπτό, στο 2-0.
Η ανωτερότητα της φετινής ομάδας, επιβλήθηκε.
Όσοι πήγαν στο γήπεδο, φοβούμενοι, ότι ο αντίπαλος θα τους κάνει καζούρα, διαψεύστηκαν από τους παίκτες του Χένινγκ Μπεργκ.
Ακόμη και αυτοί που κουβαλούν τα «ψυχολογικά» του παρελθόντος, παρακολουθώντας την αρμάδα του Νορβηγού να κάνει πάρτι πάνω στον «αιώνιο» βιώσαν την ανείπωτη χαρά.
Βαθύτερα η προοπτική του 22ου, τους προσέφερε την υπέρτατη ευχαρίστηση που ακουμπά τα όρια της ηδονής.
Η ιστορία γράφεται από τον Μπεργκ και τους παίκτες του, τον Παπασταύρου και την διοίκηση του…και τραγουδιέται από χιλιάδες κόσμο εντός και εκτός του ΓΣΠ.
Από παιδιά, γονείς, παππούδες και γιαγιάδες.. αυτούς που έφυγαν και αυτούς που έρχονται.
Το 22 γίνεται ιστορία…
