Θεόδωρος Τσιολάκης
Όταν έφυγε ο Ούγκο Μάρτινς το καλοκαίρι για τον Εθνικό και μαζί του αποχώρησαν και κάποιοι παίκτες βαρόμετρα, αρκετοί έβαζαν την Ομόνοια Αραδίππου ως ένα απ' τα πρώτα φαβορί για τη διαβάθμιση και συγκεκριμένα δεν υπολόγιζαν ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά θα πάλευε με αυτόν τον τρόπο που βλέπουμε σήμερα όλα της τα παιχνίδια. Όμως όταν υπάρχουν ανθρώποι που αγαπούν την ομάδα του χωριού τους και ξέρουν πως να επιλέγουν τους σωστούς επαγγελματίες στα κατάλληλα πόστα, όλα μπορούν να γίνουν.
Για άλλη μία χρονιά η Ομόνοια Αραδίππου με λίγα λεφτά είναι ομάδα-παράδειγμα. Με μία διοίκηση που έχει πρώτιστο μέλημα την οικονομική βιωσιμότητα της ομάδας, στηρίζει τον προπονητή της στα δύσκολα και ακολουθεί κατά γράμμα το πλάνο που έθεσε εδώ και δύο χρόνια, την στήριξη στον Κύπριο ποδοσφαιριστή.
Στο τελευταίο παιχνίδι με τον Απόλλωνα η Ομόνοια Αραδίππου κόντρα σε όλους και σε όλα κυνηγούσε το θαύμα με δέκα παίκτες μέχρι και το τελευταίο λεπτό και με λίγη δόση τύχης παραπάνω στο σουτ-δοκάρι του Μηνά Αντωνίου σήμερα ίσως να μιλούσαμε για άλλη ιστορία.
Με έξι Κύπριος στο αρχικό σχήμα, 400 οπαδούς στην κερκίδα, με οικογένειες και παιδιά να φτιάχνουν τη νέα γενιά της ομάδας τους, με χαμηλό προϋπολογισμό, με πλάνο και ψυχή κόντραρε στα ίσα τον Απόλλωνα.
Μπορεί στο τέλος να μην τα κατάφερε όμως αυτή η ομάδα αξίζει χειροκρότημα στην ολότητα της.
Αξίζει χειροκρότημα γιατί όταν η ομάδα δεν είχε καλά αποτελέσματα, η διοίκηση δεν έτρεξε να διώξει τον προπονητή, Μαρίνο Σατσιά και να βρει το εύκολο θύμα, αλλά να τον στηρίξει και αυτός μετά να τη δικαιώσει.
Αξίζει χειροκρότημα γιατί χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγάλα μπάτζετ για 2η σερί χρονιά βλέπει όλους τους αντιπάλους στα μάτια με ένα σύνολο που στηρίζει τον Κύπριο ποδοσφαιριστή. Τα παραδείγματα των Γεωργίου, Ποντικό και Ζαχαρίου μιλούν από μόνα τους
Αξίζει χειροκρότημα γιατί αυτή η ομάδα βγάζει υγεία σε όλα τα επίπεδα και διεκδικεί το θαύμα της παραμονής στα μεγάλα σαλόνια για δεύτερη σερί χρονιά.
