ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...

Φέρτε πίσω τους κύπριους!!!

Υπαρξιακή κρίση μας ταλαιπωρεί...

Χρήστος Ζαβός

Χρήστος Ζαβός

Δεν ξέρω αν παρακολουθείς το πρωτάθλημα γενικότερα, προσωπικά είναι η δουλειά μου θέλοντας και μη το κάνω.

Από τον Αύγουστο αν θυμάμαι καλά ή αν θες με εφαλτήριο τη διαιτησία του Γιώργου Νικολάου στο ΑΕΚ- Ομόνοια, πονέσανε τα μάτια μας, κουράστηκε το μυαλό και δέθηκε κόμπο το στομάχι μας.

Οι τοξίνες δε, που διοχέτευε το σώμα από τα συνεχή και απανωτά αρνητικά συναισθήματα, ούτε και με δέκα ώρες στη σάουνα ή σε ιαματικά λουτρά στην Εύβοια δεν βγαίνουν από τον οργανισμό μας.

Κάθε Δευτέρα, ερχόσουν στη δουλειά και ήσουν αντιμέτωπος με τον ένα ή τον άλλο, που βγάζει αφρούς από το στόμα γιατί νιώθει τόσο αδικημένος όσο ο Σπάρτακος στην Αρχαία Ρώμη ή τον Τσε στα βουνά της Βολιβίας.

Από την προηγούμενη Τετάρτη οπότε και «εγκαινιάσαμε» την απόφαση της ΚΟΠ να φέρει ξένους, τα μάτια μας λαμπύρισαν, το μυαλό επαναλειτούργησε και το στομάχι άμα λάχει δέχεται και κολοκάσι γιαχνί στις 10 η ώρα το βράδυ.

Το δε σώμα, απαλλαγμένο από τις τοξίνες είναι έτοιμο να γυμναστεί μήπως και πουλήσουμε μόστρα στην καλοκαιρινή σεζόν που μας έρχεται.

Με λίγα λόγια, λυτρωθήκαμε. Ή βρήκαμε την υγειά μας καλύτερα.

Και για την κατάσταση δεν ευθυνόμαστε εμείς, αλλά οι ίδιοι διαιτητές. Οι οποίοι μέχρι τη τελευταία στιγμή, σ’ εκείνο το ματς Πάφος- Απόλλωνα, φρόντισαν να περάσουν τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους πραγματοποιώντας μια τραγική χρονιά .

Άσε κιόλας τώρα που δύο μέλη τους, ένα πρώην και ένα νυν βρίσκονται υπό κράτηση. Απ’ αυτό και μόνο έπρεπε οι ίδιοι να ζητήσουν κάθαρση στο χώρο τους μήπως και επιτέλους ορθοποδήσουν.

Επαγγελματικά πάντως μιλώντας, σαν λειτουργός των ΜΜΕ ή αν θες αλήτης ρουφιάνος δημοσιογράφος οι κύπριοι διαιτητές ομολογώ μας κάνουν μεγάλο τζίρο… δεν στο κρύβω. Αυτός ο φανατισμός, που προκαλούν οι μαλακίες τους ή απλά η παρουσία τους και μόνο, είναι δυστυχώς ή ευτυχώς ένα δελεαστικό προϊόν και για τις ιστοσελίδες και τις ραδιοφωνικές εκπομπές.

Όλο αυτό το νταβαντούρι που γίνεται είναι προς όφελος των μίντια, που κάνουν κέρδος πάνω στην καφρίλα ή την περιέργεια του καθενός. 

Η διαιτητολαγνεία είναι μια πάθηση που βολεύει πολλούς. Κυρίως αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με το άθλημα και κάνουν τους προφέσορες από δω και από κει. Είναι δε κάποιοι, που πολύ ενδιαφέρονται ποιος είναι ο διαιτητής παρά ο επιθετικός της ομάδας τους. Ξέρεις πόσα σπίτια σώθηκαν γιατί άλλος ξεθύμανε βρίζοντας για δύο ώρες τον διαιτητή και επέστρεψε σπίτι του ωσάν και είναι αγγελούδι. Είναι και κοινωνιολογικό το θέμα.  

Μόνο που για να σωθεί ότι σώζεται από το ποδόσφαιρο, χρειάζεται να κάνουμε όλοι θυσίες.

Αρχικά οι της ΚΟΠ. Κανονικά κάποια άτομα από την Ομοσπονδία θα έπρεπε ήδη να αποχωρούσαν, έστω και για λόγους ηθικής. Αλλά απ’ ότι φαίνεται όμως η ηθική γι’ αυτούς είναι ότι για μένα η ζαχαροπλαστική ή πως φτιάχνουμε αφράτες κούπες.

Μεγάλο τίμημα θα πρέπει αν επωμιστούν και οι διαιτητές οι οποίοι επιτέλους πρέπει να προχωρήσουν στη νέα εποχή ξεκολλώντας από τη δεκαετία του 60,’ ανεξαρτητοποιώντας δηλαδή τον κλάδο τους από κάθε μορφή εξουσίας. Οικονομική- κομματική αλλά και του υπόκοσμου.

Από κει και πέρα, τα μίντια ορθώς θα ζημιώσουν, αφού όλη αυτή η φανατίλα βόλευε τη δουλειά μας, με τον κόσμο να ξεσπά κάθε φορά μέσω της δημόσιας συζήτησης, διαδικτυακά, ραδιοφωνικά και στην καθημερινότητα.

Αλλαγή στάσης θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν και οι εκπρόσωποι τύπου βοηθώντας τη διαδικασία εξάλειψης της προκατάληψης αφήνοντας πίσω τακτικές που κούρασαν και τείνουν να τους καταστήσουν ως γραφικούς.

Ακριβώς γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα που προκύπτει με την κάθοδο των ξένων. Ότι δηλαδή, η τοξικότητα- προκατάληψη μειώθηκε σε τεράστιο βαθμό και είναι πλέον δική μας ευθύνη να τη μειώσουμε ακόμη περισσότερο.

Το επιχείρημα «και οι ξένοι κάνουν λάθη» δεν θα το σχολιάσω, αφού μου θυμίζει μάθημα προ-δημοτικής του τύπου «πλάθω κουλουράκια». Είναι δηλαδή κανείς άνθρωπος νοήμονας που πίστευε ή πιστεύει ότι οι ξένοι διαιτητές δεν κάνουν λάθη. Άνθρωποι είναι όχι υπολογιστές της IBM και προφανώς θα δούμε και άλλα λάθη ίσως και μεγαλύτερα απ’ ότι στο παιγνίδι ΑΕΛ- Ομόνοια.

Από την άλλη όμως, πέραν του ότι έχουμε απαλλαγεί από άτομα που δυστυχώς γι’ αυτούς ταυτίστηκαν όσο κανείς άλλος με την προκατάληψη, το επίπεδο του παιγνιδιού ανέβηκε. 

Το ΑΠΟΕΛ- Απόλλωνας δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ήταν υψηλού επιπέδου, θεαματικό και επικεντρωθήκαμε στο αγωνιστικό και μόνο κομμάτι, ενώ και το ΑΕΛ- Ομόνοια που όντως έκανε λάθη ο Ιταλός επίσης ήταν ένα ματς που παίχτηκε μπάλα.

Γενικώς η παρουσία των ξένων, άλλαξε προς το καλύτερο το παιγνίδι από μόνο του, οι παίκτες επικεντρώθηκαν στα καθήκοντα τους αποφεύγοντας θεατρινισμούς, λεκτικές κοκορομαχίες και ο νεκρός χρόνος χωρίς να είμαι στατιστικολόγος μειώθηκε βοηθώντας μας όλους εμάς να δούμε ποδόσφαιρο… και όχι «κυπριακό ποδόσφαιρο».

Ως πιστός και εραστής του αθλήματος, η παρουσία των ξένων στην παρούσα φάση μοιάζει πέρα του δεόντως αναγκαία για να σωθεί, ξαναγράφω ότι σώζεται από το άθλημα. Γιατί ακριβώς αυτή είναι η υπέρτατη ανάγκη και υποχρέωση όλων… να σωθεί το άθλημα.

Από την άλλη ως αλήτης δημοσιογράφος, δεν μπορώ να συνετίσω το διαβολάκι μέσου που θέλει τ’ ανάλογα κέρδη πάνω στη ψυχική οδύνη όλων μας. Εθισμένος αν θες τόσα χρόνια από την μόλυνση που επικρατεί στο χώρο, τείνω να συμφωνήσω με μερικούς που δειλά, δειλά μας παρουσιάζουν ως προβληματική την άφιξη των ξένων. 

Επί τούτου, φέρτε πίσω τους Κυπρίους, μήπως και αυξηθούν τα εισοδήματα μας…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Χρήστος Ζαβός

Α Κατηγορία: Τελευταία Ενημέρωση

<