Υπάρχουν σεζόν που ο προγραμματισμός μιας ομάδας μοιάζει με μπαλώματα, τα οποία δημιουργούν ερωτηματικά, υπάρχουν όμως κι άλλες που η κάθε κίνηση μοιάζει μελετημένη και τουλάχιστον στη θεωρεία κουμπώνουν άψογα. Έτσι φέτος στο ΑΠΟΕΛ με τη διαφαινόμενη μεταγραφή Σάστρε, οι «Γαλαζοκίτρινοι» φαίνεται να δημιουργούν κάτι ωραίο. Ιδιαίτερα δε στις θέσεις των ακραίων μπακ που πάνε χρόνια το ΑΠΟΕΛ να είναι γεμάτο με ποιοτικές επιλογές.
Στα αριστερά συνεχίζει απ’ την περσινή σεζόν ο Σταφυλίδης ο οποίος απέδειξε στην πράξη πως μπορεί να αποτελέσει μια πολύτιμη μονάδα. Στην προβληματική σεζόν που ολοκληρώθηκε είχε καταγράψει 25 συμμετοχές, μοιράζοντας 9 ασίστ. Μοναδικό μελανό σημείο το γεγονός πως πρόκειται για παίκτη που βγάζει τραυματισμούς. Ακριβώς εδώ έρχεται να κουμπώσει η μεταγραφή του Άνχελ Γκαρσία. Στα 33 του χρόνια ξέρει το πρωτάθλημα του νησιού μας όσο λίγοι. Έκλεισε μια πενταετία στην ΑΕΚ καταγράφοντας πέραν των 150 συμμετοχών.
Στα δεξιά η επιλογή Σάστρε μοιάζει πρωτοκλασάτη. Έρχεται μετά από 4.5 χρόνια στον ΠΑΟΚ με 119 συμμετοχές, έχοντας μάλιστα κατακτήσει και πρωτάθλημα. Παράλληλα οι εμπειρίες απ’ την Ευρώπη είναι σίγουρα σημαντικές, καθώς αγωνίστηκε σε 2 διαφορετικές σεζόν στη League Phase του Europa League.
Παράλληλα στα δεξιά υπάρχει η επιλογή Λημνιού ο οποίος ναι μεν αγωνίζεται κυρίως σαν εξτρέμ αλλά έβγαλες χρονιές και σαν μπακ. Η ταχύτητα, τα πνευμόνια, το πείσμα και οι βοήθειες επιθετικά είναι τα στοιχεία που τον συνοδεύουν όταν αγωνίζεται στα μετόπισθεν και μοιάζει ως μια καλή επιλογή ειδικά όταν η ομάδα θέλει να παίξει πολύ επιθετικά.
Στην εξίσωση υπάρχει και ο Πουρσαϊτίδης. Ο νεαρός έδειξε την περσινή σεζόν πως έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε έναν ποδοσφαιριστή ικανό να βοηθήσει τους «Γαλαζοκίτρινους». Μάλιστα στον «Αρχάγγελο» έμειναν απόλυτα ικανοποιημένοι απ’ την εξέλιξη που έδειξε την περσινή σεζόν και θεωρούν πως η πορεία του θα συνεχίσει να είναι ανοδική.
Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της φετινής αναβάθμισης, αρκεί να κοιτάξει τη διαχείριση των τελευταίων ετών. Την περσινή χρονιά, στα αριστερά πίσω απ’ τον Σταφυλίδη υπήρχε η λύση ανάγκης του Μιρ, ενώ στα δεξιά πίσω απ’ τον Νανού βρισκόταν ο (άπειρος) Πουρσαϊτίδης. Πιο πριν, επιστρατεύτηκαν παίκτες όπως οι Κιντιγιά, Μιρ και Κάνο στα αριστερά, με τους «γερόλυκους» Σούσιτς και Τσεμπάκ να τραβούν όλο το κουπί στα δεξιά. Ακόμη και τη σεζόν του τελευταίου πρωταθλήματος, ο ΑΠΟΕΛ πορεύτηκε για μισό χρόνο με τον εξαιρετικό Ζέφτε αριστερά (έχοντας ως αλλαγή τον Γουίλερ), αλλά στο δεύτερο μισό το δίδυμο Σούσιτς και Τσεμπάκ αναγκάστηκε να παίξει παντού, καλύπτοντας εκ περιτροπής και το αριστερό άκρο.
Αν αναλογιστεί κανείς αυτά τα κενά, τις αλχημείες και τα «μπαλώματα» που χαρακτήριζαν τα άκρα της άμυνας τα τελευταία χρόνια, τότε ο φετινός σχεδιασμός στα χαρτιά μοιάζει με πραγματικό κομψοτέχνημα. Βέβαια η θεωρία θα πρέπει να γίνει πράξει και εκεί που όλα κρίνονται είναι φυσικά ο αγωνιστικός χώρος.
