Στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου υπάρχουν μορφές που ξεπερνούν το ίδιο το άθλημα. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ήταν μία από αυτές -ένας άνθρωπος που συνδύασε την πολιτική, τα media, την επιχειρηματικότητα και το ποδόσφαιρο σε ένα εκρηκτικό μείγμα που προκάλεσε θαυμασμό και οργή, λατρεία και αντιπάθεια. Για πολλούς υπήρξε οραματιστής που άλλαξε τη Μίλαν και το ιταλικό ποδόσφαιρο. Για άλλους, μια αμφιλεγόμενη φιγούρα, βουτηγμένη σε σκάνδαλα, συγκρούσεις συμφερόντων και πολιτικές ίντριγκες. Όμως, είτε τον αγαπά κανείς είτε τον απορρίπτει, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι άφησε πίσω του μια αυτοκρατορία.
Αυτή την αυτοκρατορία προσπαθεί να περιγράψει ο αδελφός του, Πάολο Μπερλουσκόνι, μιλώντας στην AS. Όμως τα λόγια του δεν είναι απλή αφήγηση. Μοιάζουν περισσότερο με μια προσπάθεια να διασώσει τη μνήμη μιας εποχής που σημάδεψε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Μέσα από τις αναμνήσεις του, ξεδιπλώνεται η ιστορία ενός συλλόγου που από τα όρια της χρεοκοπίας μετατράπηκε σε παγκόσμιο σημείο αναφοράς.
Η άνοδος μιας ιδέας που έγινε αυτοκρατορία
Ο Πάολο θυμάται πως όλα ξεκίνησαν το 1986, όταν η Μίλαν βρισκόταν σε κατάσταση διάλυσης. Ο σύλλογος είχε περάσει από τη Serie B, τα οικονομικά ήταν χαοτικά και ο τότε πρόεδρος, Τζουζέπε Φαρίνα, ετοιμαζόταν να αποχωρήσει. Ο Σίλβιο, όμως, έβλεπε κάτι διαφορετικό: Μια ευκαιρία να ξαναχτίσει κάτι που αγαπούσε από παιδί. Οι δυο τους ήταν Μιλανέζοι από γεννησιμιού τους, μεγαλωμένοι με τη φανέλα της ομάδας, και η ιδέα της εξαγοράς δεν ήταν επιχειρηματική κίνηση, αλλά συναισθηματική.
Υπήρχε και η επιλογή συνεργασίας με μια μεγάλη πετρελαϊκή εταιρεία, αλλά εκείνη ήθελε να πουλήσει τα «ιερά και όσια» του συλλόγου: Μπαρέζι, Μαλντίνι, τα σύμβολα της Μίλαν. «Δεν υπήρχε περίπτωση να το δεχτούμε», λέει ο Πάολο. Έτσι, οι Μπερλουσκόνι αποφάσισαν να αγοράσουν μόνοι τους την ομάδα. Το ποσό -περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ σε σημερινά δεδομένα- ήταν τεράστιο για την εποχή.
Και τότε ο Σίλβιο είπε τη φράση που θα καθόριζε τα πάντα: «Η Μίλαν πρέπει να γίνει η καλύτερη ομάδα στον κόσμο». Κανείς δεν τον πίστεψε. Μέχρι που αναγκάστηκαν όλοι να συμφωνήσουν.
Η πρώτη μεγάλη κίνηση ήταν η πρόσληψη του Αρίγκο Σάκι. Ένας άγνωστος προπονητής από την Πάρμα, χωρίς εμπειρία σε μεγάλες ομάδες. Πολλοί τον χλεύασαν, αλλά ο Σίλβιο είδε σε αυτόν έναν άνθρωπο που μπορούσε να αλλάξει το ποδόσφαιρο. Και το έκανε.
Ο Σάκι έφερε μια φιλοσοφία που δεν υπήρχε στην Ιταλία: Πίεση ψηλά, άμυνα που ανεβαίνει, γραμμές που κινούνται σαν ένα σώμα, ποδόσφαιρο όπου όλοι επιτίθενται και όλοι αμύνονται. Και πάνω απ' όλα, θέαμα. «Ο αδελφός μου δεν ήθελε απλώς να κερδίζει· ήθελε να μαγεύει», λέει ο Πάολο.
Και τότε ήρθαν οι Ολλανδοί: Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν, Ράικαρντ. Μια τριάδα που άλλαξε το DNA του συλλόγου. «Δέκα από τους έντεκα παίκτες ήταν τεχνικά εξαιρετικοί», θυμάται. «Ήμασταν καλοκουρδισμένη μηχανή».
Οι νύχτες που έγραψαν ιστορία
Ο Πάολο θυμάται τις μεγάλες στιγμές σαν να συνέβησαν χθες. Τον τελικό του 1989 στο Καμπ Νόου απέναντι στη Στεάουα. «Είχαμε μόλις πάρει το πρωτάθλημα. Ο πατέρας μας πρόλαβε να το δει. Πέθανε λίγους μήνες πριν τον τελικό». Εκείνη τη μέρα, 70.000-80.000 Μιλανέζοι ταξίδεψαν στη Βαρκελώνη. «Δεν θα ξαναδούμε ποτέ κάτι τέτοιο», λέει. «Ήταν η αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας».
Και μετά ήρθε η Αθήνα. Ο τελικός του 1994, όταν η Μίλαν διέλυσε την Μπαρτσελόνα του Κρόιφ με 4-0. Ο Πάολο θυμάται την ανησυχία πριν τον αγώνα και την έκρηξη χαράς μετά τα γκολ των Μασάρο, Σαβίσεβιτς και Ντεσαγί. «Ήταν μια παράσταση. Όλοι χειροκροτούσαν».
Για τον Πάολο, η ήττα της Μπαρτσελόνα δεν ήταν τέλος, αλλά αρχή. «Η ζωή είναι κύκλος», λέει. «Το σημαντικό είναι να έχεις τη δύναμη να ξαναρχίσεις».
Οι παίκτες, οι εμμονές και η κληρονομιά
Ο Σίλβιο αγαπούσε τους μεγάλους παίκτες. Για αυτό και πέρασαν από τη Μίλαν ο Ρονάλντο, ο Ροναλντίνιο, ο Ριβάλντο, ο Μπέκαμ, ο Ρεδόνδο. «Ο Ροναλντίνιο είχε ακόμη πολλή μαγεία μέσα του», θυμάται ο Πάολο. Για τον Ρεδόνδο, που έπαιξε ελάχιστα, θυμάται τον Φαν Μπάστεν: «Αναγκάστηκε να σταματήσει στα 28. Αυτά είναι μέσα στη ζωή».
Υπήρχαν όμως και παίκτες που ο Σίλβιο δεν θα άγγιζε ποτέ: Μαραντόνα και Τότι. «Ήταν σύμβολα. Δεν θα τους έπαιρνε από τη Νάπολη ή τη Ρόμα».
Οι σχέσεις με τους συλλόγους ήταν άριστες. «Όταν ένας παίκτης πήγαινε καλά στη Μίλαν, δεν υπήρχε ομάδα που να μπορούσε να τον πάρει. Χτίζαμε σχέσεις αγάπης και εκτίμησης». Ο Σέβτσενκο ήταν «σχεδόν γιος τους».
Για τη σημερινή Μίλαν, ο Πάολο είναι ξεκάθαρος: «Ο Σίλβιο είναι ακόμη εδώ. Στις καρδιές όλων των Μιλανέζων».
Θυμάται επίσης την εμμονή του αδελφού του με τους δύο επιθετικούς -«ο Σέβα και ο Ιντζάγκι πρέπει να παίζουν μαζί» -και τη μεσαία γραμμή των Ζέεντορφ, Πίρλο, Γκατούζο. «Λατρευτικό ποδόσφαιρο», όπως το περιγράφει.
Και αν έπρεπε να διαλέξει μια στιγμή που συνοψίζει την εποχή Μπερλουσκόνι; Την άφιξη στο Μιλανέλο με ελικόπτερο και τη Βαλκυρία του Βάγκνερ να παίζει. «Όλοι αναρωτιόντουσαν: ''Τι συμβαίνει εδώ;''» Και μετά; Το πρώτο Σκουντέτο. Η Στεάουα. Τα Champions League. Μια τηλεοπτική σειρά που κράτησε δεκαετίες. Μια αυτοκρατορία που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Πηγή: sport-fm.gr
