Εφραίμ Γεωργίου
Η Αγγλία βρέθηκε 35 λεπτά μακριά από τη γη της επαγγελίας μα στο φινάλε αποδείχθηκε πως μόνη της επέλεξε το δρόμο για το σπίτι. Το γκολ του Άντονι Γκόρντον στο 55ο λεπτό έβαλε τα «Τρία Λιοντάρια» σε θέση οδηγού στον ημιτελικό του Μουντιάλ απέναντι στην Αργεντινή, με την πρόκριση στον μεγάλο τελικό να φαντάζει πιο κοντά από ποτέ. Κι όμως, μέσα σε λίγα λεπτά, το όνειρο μετατράπηκε σε εφιάλτη. Η ήττα με 2-1 δεν ήρθε απλά επειδή η Αργεντινή έχει την ποιότητα να τιμωρεί αλλά ήρθε κυρίως επειδή ο Τόμας Τούχελ επέλεξε ένα μονοπάτι δύσβατο. Έκανε μια σειρά από τακτικά σφάλματα που έγειραν ολοκληρωτικά την πλάστιγγα υπέρ της «Αλμπισελέστε».
Δούλεψε σκληρά και πήρε δίκαια προβάδισμα
Μέχρι τη στιγμή που η Αγγλία πήρε το προβάδισμα (στο 55') τίποτα δεν προμήνυε την επερχόμενη κατάρρευση. Η ομάδα του Τούχελ πατούσε σαφώς καλύτερα στον αγωνιστικό χώρο, εφαρμόζοντας ένα ορθολογικό πλάνο πίεσης ψηλά, το οποίο υπήρχαν στιγμές που «βραχυκύκλωσε» την ανάπτυξη της Αργεντινής και δεν της επέτρεψε να δημιουργήσει καθαρές φάσεις.
Είναι αλήθεια πως τα μεγάλα αστέρια των «Λεόντων», ο Τζουντ Μπέλιγχαμ και ο Χάρι Κέιν, δεν ήταν τόσο επιδραστικοί όσο σε προηγούμενα παιχνίδια, όμως αυτό ήταν φυσιολογικό επειδή η άμυνα της «Αλμπισελέστε» είχε προσαρμοστεί απόλυτα πάνω τους ώστε να τους περιορίσει.
Παρά την εξουδετέρωση των δύο αυτών σημείων αναφοράς όμως, αν μια ομάδα είχε το πάνω χέρι και στο μεγαλύτερο διάστημα τον έλεγχο της αναμέτρησης, αυτή ήταν η Αγγλία. Το γκολ του Γκόρντον ήρθε ως επιστέγασμα μιας ορθολογικής και πειθαρχημένης εμφάνισης.
Επέλεξε το λάθος δρόμο
Το βασικό ερώτημα πλέον αφορά το τι πήγε στραβά στη συνέχεια. Το πρώτο και σημαντικότερο λάθος της Αγγλίας ξεκίνησε αμέσως μετά το 1-0. Αντί η ομάδα να εκμεταλλευτεί το ψυχολογικό προβάδισμα και τη νευρικότητα που φυσιολογικά θα πήγαινε στην πλευρά της Αργεντινής, επέλεξε συνειδητά να τραβηχτεί μέτρα πίσω στο γήπεδο.
Κι όχι μόνο τραβήχτηκε πίσω, μα έδωσε την μπάλα στον αντίπαλο κι απλά περίμενε. Είναι χαρακτηριστικό πως από τη στιγμή του γκολ μέχρι τη στιγμή που η Αγγλία δέχθηκε το 1-2, η κατοχή της μπάλας για τα «Τρία Λιοντάρια» ήταν μόλις στο 12%! Παραδίδοντας πλήρως την μπάλα, η ομάδα του Τούχελ έχασε τη δυνατότητα να παγώσει τον ρυθμό, να κρατήσει μακριά την Αργεντινή και να αναπνεύσει.
Αυτές οι αλλαγές...
Λες και δεν έφθανε το γεγονός πως έδωσε τη μπάλα στην Αργεντινή ο Τούχελ έκανε λάθη απ' τον πάγκο. Η είσοδος του Κόνσα στη θέση του Γκόρντον στο 72ο λεπτό έδειξε ξεκάθαρα πως στο μυαλό του Γερμανού τεχνικού υπήρχε μόνο να κρατήσει το μηδέν.
Συνειδητά γύρισε το σύστημα σε μια καθαρή πεντάδα στην άμυνα (5-4-1) που από μόνο του δεν είναι πρόβλημα (αν και έγινε αρκετά νωρίς), μα μοιραία η επιλογή των προσώπων δεν ήταν ταιριαστή.
Αρχικά αφαίρεσε μια σημαντική απειλή στην κόντρα επίθεση, αφού βγάζοντας τον ταχύτατο Γκόρντον η Αγγλία στερήθηκε τον μοναδικό παίκτη που μπορούσε να τρέξει ιδανικά στο transition. Επί τούτου, ο τεχνικός της Αργεντινής, Λιονέλ Σκαλόνι, ο οποίος παίρνει άριστα για άλλο ένα παιχνίδι, αντέδρασε άμεσα κι ανέβασε τις γραμμές της ακόμη περισσότερο για να πιέσει ασφυκτικά, έχοντας απαλλαγεί από τον φόβο των αντεπιθέσεων.
Παράλληλα, η τακτική Τούχελ προσκάλεσε ουσιαστικά τον αντίπαλο στην περιοχή του, καθώς η πεντάδα στα μετόπισθεν πέρασε το μήνυμα σε όλη την ομάδα πως πλέον παίζουμε μόνο άμυνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Αγγλία να χάσει κάθε έλεγχο στη μεσαία γραμμή και να επιτρέψει στους Αργεντινούς μέσους να κυκλοφορούν ανενόχλητοι την μπάλα έξω από το αγγλικό «κουτί».
Λίγο αργότερα η είσοδος των Μπερν και Ο'Ράιλι στο 82' αντί να φέρει σταθερότητα, έφερε επιπλέον σύγχυση. Η Αγγλία άλλαξε πρόσωπα και θέσεις στα μετόπισθεν σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σημείο του αγώνα, χάνοντας τις σταθερές της.
Όταν η Αργεντινή ισοφάρισε στο 85', η ομάδα του Τούχελ ήταν πλέον ένα σύνολο «φτιαγμένο» μόνο για να αμύνεται. Οι επιθετικογενείς Μάρκους Ράσφορντ και Τόνι επιστρατεύτηκαν βαθιά στις καθυστερήσεις, όταν πια το σκορ είχε γίνει 1-2. Ήταν όμως αργά, αφού η ομάδα δεν είχε ούτε τον χρόνο, ούτε τη σωστή διάταξη στο γήπεδο για να βγάλει αντίδραση.
Το δώρο στον Μέσι
Σε ένα άλλο επίπεδο ανάλυσης είναι δεδομένο πως το μεγάλο όπλο της Αργεντινής ήταν πάντα η ικανότητα του Λιονέλ Μέσι να κινείται ανάμεσα στις γραμμές. Όταν η Αγγλία οπισθοχώρησε τόσο βαθιά, οι γραμμές της συμπιέστηκαν.
Αυτό έδωσε στον Μέσι τον χρόνο και τον χώρο που χρειαζόταν έξω από την περιοχή. Χωρίς πίεση πάνω του, ο Αργεντινός σταρ είχε την άνεση να μοιράσει το παιχνίδι, να βρει τις πάσες κλειδιά και τελικά να πιστωθεί τις δύο ασίστ για τα γκολ των Έντσο Φερνάντες και Λαουτάρο Μαρτίνες. Το να αφήνεις τον Μέσι ανενόχλητο στα 25 μέτρα από την εστία σου είναι ποδοσφαιρική αυτοκτονία.
Εν κατακλείδι
Η Αγγλία είχε το πλάνο, είχε την ποιότητα και είχε το προβάδισμα. Όμως, η επιλογή του Τόμας Τούχελ να «κλειδώσει» το παιχνίδι τόσο νωρίς, παίζοντας αποκλειστικά για να καταστρέψει και όχι για να δημιουργήσει, αποδείχθηκε μοιραία. Σε αυτό το επίπεδο, ο φόβος τιμωρείται και η Αργεντινή όντας μια ομάδα που ξέρει από πίεση κι ανατροπές δεν έχασε την ευκαιρία να το αποδείξει.
Και κάπως έτσι για ακόμη μια φορά φθάσαμε στο... it's not coming home
