Η εντυπωσιακή πορεία που έχει καταφέρει η Νορβηγία στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι προϊόν τύχης. Η νίκη απέναντι στη Βραζιλία και η ιστορική πρόκριση στα προημιτελικά αποτελούν επιβράβευση μιας φιλοσοφίας που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Κύριος στόχος στη Νορβηγία είναι η διασκέδαση και σε καμία περίπτωση πίεση του αποτελέσματος.
Όπως έχει αναφέρει σε σχετικό της αφιέρωμα η The Guardian, η βάση της επιτυχίας βρίσκεται στο αναπτυξιακό μοντέλο της Νορβηγικής Συνομοσπονδίας Αθλητισμού. Το μοντέλο αυτό εφαρμόζει από το 2007 κανόνες που προστατεύουν τα παιδιά από τον πρόωρο ανταγωνισμό.
Στη Νορβηγία, τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 9 ετών αγωνίζονται σε τοπικό επίπεδο χωρίς βαθμολογίες, χωρίς πίνακες, χωρίς τρόπαια. Οι περιφερειακές διοργανώσεις ξεκινούν στα 11 χρόνια, ενώ οι επίσημες κατατάξεις και τα εθνικά πρωταθλήματα επιτρέπονται μόνο μετά τα 13. Με αυτόν τον τρόπο, θέλουν να έρθει η εξέλιξη του παιδιού σε αθλητή μέσα από τη συμμετοχή και όχι υπό την πίεση για τη νίκη.
Δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο
Παράλληλα τα παιδιά στη Νορβηγία ενθαρρύνονται να δοκιμάζουν περισσότερα από ένα αθλήματα πριν αποφασίσουν πού θα αφοσιωθούν.
Το νορβηγικό μοντέλο έρχεται σε αντίθεση με αυτό που ακολουθούν οι πλείστες χώρες, όπου τα παιδιά εντάσσονται από νωρίς σε ακαδημίες με μοναδικό στόχο να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η περίπτωση του Έρλινγκ Χάαλαντ. Ο απόλυτος σταρ των Νορβηγών, πριν επιλέξει οριστικά το ποδόσφαιρο, είχε ασχοληθεί με το χάντμπολ, τον στίβο και το σκι αντοχής. Φυσικά τα αθλήματα αυτά τον έχουν βοηθήσει και στην τεχνική του στο ποδόσφαιρο! Το άλμα του για κεφαλιές πολλές φορές θυμίζει χάντμπολ, ενώ η διαχείριση ενέργειας και η έκρηξη είναι χαρακτηριστικά που έχουν στο σκι αντοχής. Εκ των πραγμάτων τα άλλα αθλήματα έχουν αφήσει το θετικό τους αποτύπωμα στον τρόπο που κινείται.
Ο Χάαλαντ δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα ποδοσφαιριστή που μικρός πέρασε από άλλα αθλήματα. Ο Αλεξάντερ Σέρλοθ πέρασε τα παιδικά του χρόνια παίζοντας ποδόσφαιρο, χάντμπολ και κάνοντας πατινάζ ταχύτητας. Προέρχεται βέβαια και από αθλητική οικογένεια, αφού ο πατέρας του έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1994 και η μητέρα του αγωνίστηκε στο χάντμπολ. Ο δε τερματοφύλακας Όριαν Νίλαντ, έπαιζε επίσης χάντμπολ και μεγάλωσε κάνοντας αλπικό σκι παράλληλα με το ποδόσφαιρο.
Εν κατακλείδι
Το πλάνο των Νορβηγών για τον αθλητισμό της χώρας έχει φέρει καρπούς και η ιστορική νίκη επί της Βραζιλίας είναι η μεγαλύτερη απόδειξη. Ένα σύστημα που έχει πρώτο του στόχο να κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν τον αθλητισμό κι άμα έρθει αυτό, τότε στην πορεία θα έρθει η δέσμευση, η σκληρή δουλειά και το ταλέντο θα εξελιχθεί.
Για τους Νορβηγούς, η μεγαλύτερη νίκη δεν ήταν αυτή επί της Βραζιλίας, ούτε θα είναι η πρόκριση επί της Αγγλίας εάν τελικά έρθει. Αντιθέτως η μεγαλύτερη νίκη είναι πως μια γενιά παιδιών εξελίσσεται, απολαμβάνει κάθε παιχνίδι και καταφέρνει να φθάνει σε κορυφαίο επίπεδο.
