Αλέξανδρος Βανέζος
Όσα ζήσαμε τα ξημερώματα δύσκολα μπορούν να χωρέσουν σε λέξεις. Η Αργεντινή βρίσκεται ξανά εκεί όπου ονειρευόταν, στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τον Λιονέλ Μέσι να συνεχίζει να γράφει ιστορία...
«Δεν έχω λόγια. Είμαι τόσο χαρούμενος για αυτή την ομάδα και για τον κόσμο μας. Είναι δύσκολο να περιγράψω όσα συνεχίζουν να δείχνουν αυτοί οι παίκτες. Είμαστε πραγματικά μοναδικοί. Αυτοί οι άνθρωποι μάς εμπνέουν να συνεχίζουμε να νικάμε. Αυτή η φανέλα το αξίζει. Δώστε τα πάντα μέχρι το τέλος, μην κρατήσετε τίποτα μέσα σας. Τι άλλο πρέπει να κάνει ο Μέσι για να αναγνωριστεί ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία; Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία γι’ αυτό».
Αυτά ήταν τα λόγια του Λιονέλ Σκαλόνι μετά το τέλος του ημιτελικού. Ενός προπονητή που σπάνια βρίσκεται στο επίκεντρο, αλλά κατάφερε να οδηγήσει την Αργεντινή σε δύο τελικούς Μουντιάλ μέσα σε τέσσερα χρόνια, βάζοντας τη δική του σφραγίδα σε αυτή τη χρυσή εποχή της «αλμπισελέστε». Και ειδικά χθες, με τις παρεμβάσεις και τις αλλαγές του, έδειξε για ακόμη μία φορά πόσο σημαντικός είναι για αυτή την ομάδα.
Και ποιοι είμαστε εμείς για να διαφωνήσουμε μαζί του, ιδιαίτερα στην τελευταία του πρόταση.
Τριάντα εννέα χρονών. Αν είναι δυνατόν. Ο Λιονέλ Μέσι έχει ξεπεράσει πλέον τα όρια του φυσιολογικού. Δεν γίνεται να αγωνίζεται τρία παιχνίδια των 120 λεπτών και να έρχεται χθες και να κάνει τέτοια πράγματα, να μοιράζει ασίστ, να ντριμπλάρει, να δημιουργεί, να βγάζει σέντρες με το αριστερό και το δεξί, το οποίο μοιάζει να είναι πλέον εξίσου καλό με το «δυνατό» του πόδι.
Αυτό που κάνει σε αυτή την ηλικία δεν εξηγείται εύκολα. Είμαστε πραγματικά τυχεροί που ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε αυτή την ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα, έχοντας μπροστά μας ίσως μία τελευταία ευκαιρία να τον δούμε στη μεγαλύτερη σκηνή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Γιατί αυτό που παρουσιάζει δεν είναι ποδόσφαιρο. Είναι ένα τελευταίο τάνγκο.
Ο Λιονέλ Μέσι, ένα παιδί από το Ροζάριο, άλλαξε για πάντα τα δεδομένα του αθλήματος. Και ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της ιστορίας είναι οι συμπαίκτες που έχει δίπλα του. Ο Άλβαρες, ο Έντσο, ο Μακ Άλιστερ, ο Ρομέρο, ο Αλμάδα και τόσοι άλλοι μεγάλωσαν βλέποντάς τον στην τηλεόραση, έχοντας αφίσες του στα δωμάτιά τους και ονειρευόμενοι να γίνουν σαν αυτόν.
Σήμερα, όμως, δεν τον παρακολουθούν. Παίζουν μαζί του. Τον προστατεύουν, τρέχουν για εκείνον και προσπαθούν να οδηγήσουν την Αργεντινή στο τέταρτο αστέρι της ιστορίας της.
Κάποτε θα διηγούνται στα παιδιά και στα εγγόνια τους ότι βρέθηκαν δίπλα στον κορυφαίο. Ότι έζησαν από κοντά τον άνθρωπο που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή.
Πολλοί πίστεψαν ότι η κατάκτηση του Μουντιάλ το 2022 θα τους χόρταινε. Όμως αυτή η ομάδα μοιάζει πιο πεινασμένη από ποτέ.
Για την Αγγλία και τον Τόμας Τούχελ, από την άλλη, τα λόγια περισσεύουν…
