Αλέξανδρος Βανέζος
Ένα από τα πιο ιστορικά ντέρμπι στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα διεξαχθεί το βράδυ της Τετάρτης στην Ατλάντα, με την Αγγλία και την Αργεντινή να αναμετρώνται ξανά, κουβαλώντας μαζί τους δεκαετίες έντασης, μεγάλων στιγμών και ανοιχτών λογαριασμών.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το παιχνίδι του 1986, όταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα άνοιξε το σκορ με το περίφημο «χέρι του Θεού» και λίγα λεπτά αργότερα πέτυχε το «γκολ του αιώνα», περνώντας όποιον βρήκε μπροστά του για το 2-0; Οι Άγγλοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα για το πρώτο γκολ και κατάφεραν μόνο να μειώσουν σε 2-1, αποχαιρετώντας τη διοργάνωση.
Δώδεκα χρόνια αργότερα, στα γήπεδα της Γαλλίας, ακόμη μία «χρυσή» γενιά της Αγγλίας κατέβηκε με στόχο την κατάκτηση του τροπαίου. Ωστόσο, η αποβολή του Ντέιβιντ Μπέκαμ, η εμπειρία του Ντιέγκο Σιμεόνε και η διαδικασία των πέναλτι οδήγησαν τα «τρία λιοντάρια» σε έναν ακόμη οδυνηρό αποκλεισμό. Μάλιστα, εκείνο το παιχνίδι αποτέλεσε αφορμή για την έντονη κριτική που δέχθηκε ο Μπέκαμ στην πατρίδα του, αλλά και έμπνευση για ντοκιμαντέρ χρόνια αργότερα.
Η μικρή «εκδίκηση» ήρθε το 2002, στα γήπεδα της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, όταν η Αγγλία επικράτησε με 1-0 χάρη σε πέναλτι του Μπέκαμ, αφήνοντας την «αλμπισελέστε» εκτός συνέχειας.
Το μόνο βέβαιο είναι πως μία αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο εθνικές δεν μπορεί ποτέ να είναι απλώς ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Πρόκειται για μία κόντρα γεμάτη πάθος, ιστορία και έντονα συναισθήματα που ξεπερνούν τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Πέρα, όμως, από όσα θα συμβούν στον αγωνιστικό χώρο, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η «μάχη» της εξέδρας. Αγγλία και Αργεντινή διαθέτουν δύο από τις πιο εντυπωσιακές κερκίδες του φετινού Μουντιάλ, με τους οπαδούς τους να ετοιμάζουν ακόμη μία μοναδική παράσταση στο «Mercedes-Benz Stadium».
Οι Άγγλοι, μάλιστα, έχουν αφήσει για λίγο στην άκρη το παραδοσιακό «It's Coming Home» και έχουν υιοθετήσει το «Wonderwall» των Oasis. Παρότι το συγκρότημα από το Μάντσεστερ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Μάντσεστερ Σίτι, το τραγούδι έχει γίνει πλέον το ανεπίσημο σύνθημα της ομάδας του Τόμας Τούχελ, με ποδοσφαιριστές όπως οι Τζουντ Μπέλιγχαμ και Χάρι Κέιν να δίνουν το έναυσμα για το τραγούδι μετά τα παιχνίδια.
Από την άλλη, ποιος ποδοσφαιρόφιλος άκουσε το περίφημο «Muchachos» των Αργεντινών και δεν προσπάθησε έστω μία φορά να το τραγουδήσει; Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι φίλαθλοι της «αλμπισελέστε» σε κάθε μεγάλη διοργάνωση είναι μοναδική. Η κουλτούρα, η ταυτότητα και η παράδοσή τους δίνουν πάντα μία διαφορετική νότα στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Τα τελευταία χρόνια, το «Muchachos» έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό σύνθημα. Έχει μετατραπεί σε σύμβολο μίας ολόκληρης γενιάς, συνδεδεμένο με την κατάκτηση του Μουντιάλ στο Κατάρ και τη μαγική πορεία της ομάδας του Λιονέλ Σκαλόνι.
«Γεννήθηκα στην Αργεντινή, χώρα του Ντιέγκο και του Λιονέλ, τα παιδιά των Μαλβίνας (σ.σ. Φώκλαντ), που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω γιατί δεν θα καταλάβεις, για τους τελικούς που χάσαμε, πόσα χρόνια έκλαψα για αυτούς. Αλλά αυτό τελείωσε γιατί στο Μαρακανά, ο μπαμπάς νίκησε ξανά, στον τελικό με τους Βραζιλιάνους. Παιδιά, τώρα ενθουσιαστήκαμε ξανά. Θέλω να κερδίσω το τρίτο, θέλω να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής. Και τον Ντιέγκο, στον ουρανό μπορούμε να τον δούμε και τον πατέρα του Ντιέγκο και την Τότα, όλοι μαζί να φωνάζουν για τον Μέσι».
Πλέον, στη φαρέτρα των Αργεντινών έχει προστεθεί και το «La Cuarta Estrella», το οποίο ακούγεται όλο και περισσότερο στις εξέδρες των Ηνωμένων Πολιτειών. Το νέο σύνθημα αναφέρεται στο μεγάλο όνειρο της κατάκτησης ενός τέταρτου Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τους φίλους της Αργεντινής να ονειρεύονται το back-to-back και να θέλουν να δουν ακόμη ένα αστέρι να προστίθεται πάνω από το εθνόσημο.
Στους στίχους του τραγουδιού γίνεται αναφορά στον Ντιέγκο Μαραντόνα, στον Λιονέλ Μέσι, αλλά και στις Μαλβίνες, στοιχεία που δείχνουν πως για τους Αργεντινούς η εθνική ομάδα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ποδόσφαιρο. Είναι μέρος της ιστορίας, της κουλτούρας και της εθνικής τους ταυτότητας.
«Κερδίσαμε το τρίτο με τον Λιονέλ, θέλουμε να γίνουμε ξανά πρωταθλητές», λέει ένας από τους πιο τραγουδισμένους στίχους του, ενώ σε ένα άλλο βασικό σημείο ανακαλείται μια αφήγηση ιστορικής εκδίκησης, δηλώνοντας: «Και 32 χρόνια αργότερα, η Σκαλονέτα θα εκδικηθεί το κύπελλο που κλάπηκε από το νούμερο δέκα, αυτό που δεν μας άφησαν να σηκώσουμε».
Το τραγούδι κλείνει με μια διακήρυξη αρχών που έγινε το πιο διάσημο ρεφρέν μεταξύ των οπαδών στις κερκίδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου: «Για τα Φόκλαντ, για τον Ντιέγκο, για το τελευταίο γκολ του Λέο, Αργεντινή, θέλω να σε δω ως δύο φορές πρωταθλητή».
Το μόνο βέβαιο είναι πως το βράδυ της Τετάρτης, στο «Mercedes-Benz Stadium», η «μάχη» ανάμεσα σε Άγγλους και Αργεντινούς δεν θα δοθεί μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, αλλά και στις εξέδρες, εκεί όπου οι δύο λαοί υπόσχονται ακόμη μία αξέχαστη παράσταση.
