Στο επίκεντρο της πορτογαλικής Record βρίσκεται η Ομόνοια, ενόψει της αναμέτρησής της με την Μπενφίκα για την 3η αγωνιστική της League Phase του Europa League.
Το αφιέρωμα ξετυλίγει την ιστορία των «πρασίνων», από τις συνθήκες ίδρυσής τους το 1948 μέχρι και σήμερα.
Διαβάστε το σχετικό αφιέρωμα:
Αν υπάρχουν πόλεις που εκφράζονται μέσα από τα μνημεία, την αρχιτεκτονική ή ακόμα και το φαγητό —ανάλογα, φυσικά, με τα μάτια αυτού που τις βλέπει— στη Λευκωσία η ιστορία διαβάζεται και σε αυτά που χωρίζουν. Στην πρωτεύουσα της Κύπρου, αρκεί να αλλάξεις δρόμο για να βρεις μια άλλη γλώσσα, άλλη σημανση ή μια διαφορετική πραγματικότητα. Αλλά πριν κοιτάξουμε τη γραμμή που διαιρεί την κυπριακή πόλη, υπάρχουν περισσότερα που αξίζει να ειπωθούν: η πορεία της αντιπάλου της Μπενφίκα, της Ομόνοιας, ενός συλλόγου που γεννήθηκε από μια ρήξη. Και του οποίου το όνομα σημαίνει, όπως μπορείτε να μαντέψετε, ομόνοια, ομοψυχία ή αρμονία.
Ωστόσο, η ιστορία ξεκίνησε κάθε άλλο παρά αρμονικά. Σας εξηγούμε το γιατί. Με έτος ίδρυσης τον Ιούνιο του 1948, το πράσινο έμβλημα προέκυψε από μια διάσπαση στον ΑΠΟΕΛ, σε μια περίοδο που οι πολιτικές εντάσεις του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου μεταφέρονταν και στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Η θέση που πήρε η διοίκηση του ΑΠΟΕΛ ενάντια σε αυτό που περιέγραφε ως κομμουνιστική ανταρσία προκάλεσε διαφωνίες με ποδοσφαιριστές και μέλη που πρόσκεινταν στην αριστερά, συμβάλλοντας στη δημιουργία νέων συλλόγων, μεταξύ των οποίων και η Ομόνοια.
Στα πρώτα πέντε χρόνια, ο σύλλογος αγωνιζόταν σε μια εναλλακτική δομή, την Κυπριακή Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΚΕΠΟ), κατακτώντας, σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του, τέσσερα πρωταθλήματα και πέντε κύπελλα. Το 1953 εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ), περνώντας στις επίσημες διοργανώσεις. Η διαχρονική κόντρα με τον ΑΠΟΕΛ εξελίχθηκε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές της χώρας, όμως η ταυτότητα της Ομόνοιας μεγάλωνε πέρα από τις πολιτικές συνθήκες της ίδρυσής της, τροφοδοτούμενη από τίτλους, οικογενειακές παραδόσεις και γενιές οπαδών.
Η ιστορία του συλλόγου βοηθά στο να καταλάβει κανείς γιατί, στην Κύπρο, το ποδόσφαιρο είναι πολύ συχνά κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Και δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να εξερευνήσει κανείς αυτή τη σύνδεση από τη Λευκωσία, την πρωτεύουσα που παραμένει διαιρεμένη. Η «Πράσινη Γραμμή» διασχίζει το ιστορικό κέντρο και χωρίζει την πόλη ανάμεσα στη νότια περιοχή, που εντάσσεται στην Κυπριακή Δημοκρατία (μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης), και τη βόρεια περιοχή, που διοικείται από την αυτοανακηρυχθείσα «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», η οποία αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Ανάμεσα στις δύο πλευρές υπάρχει μια νεκρή ζώνη υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών.
Η εδαφική διαίρεση παγιώθηκε σε συνέχεια των γεγονότων του 1974, όταν το πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από την ελληνική στρατιωτική χούντα και η τουρκική στρατιωτική εισβολή άλλαξαν ριζικά τη μοίρα του νησιού. Περισσότερες από πέντε δεκαετίες μετά, τα σύνορα συνεχίζουν να σημαδεύουν το τοπίο, τις διαδρομές και τη μνήμη όσων ζουν εκεί.
Για κάποιον που έρχεται από έξω, μπορεί να φαίνεται ως μια γεωγραφική ιδιαιτερότητα. Για τους κατοίκους, η σχέση με αυτή τη γραμμή είναι πολύ πιο προσωπική: εξαρτάται από τις οικογενειακές ιστορίες, τα μέρη που έμειναν στην άλλη πλευρά και τις μνήμες που αντιστέκονται στο πέρασμα του χρόνου.
Το ποδόσφαιρο δεν εξηγεί ολόκληρη την ιστορία της Κύπρου, ούτε σβήνει τις διαιρέσεις που παραμένουν. Αλλά η Ομόνοια προσφέρει έναν τρόπο για να μπει κανείς σε αυτή την ιστορία: επειδή είναι ένας σύλλογος που γεννήθηκε από μια ρήξη, επέλεξε να ονομαστεί αρμονία («ομόνοια») και έχτισε, με την πάροδο των δεκαετιών, τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα.
