Χρήστος Ζαβός
Κουβέντες του τύπου, «μόνο με αυτοκτονία», «δεν χάνεται», «είμαστε πια πρωταθλητές», «και σήκωσε το»… είναι όντως ωραίες και χρήσιμες άμα είμαστε πίσω από τα πληκτρολόγια ή στον καφενέ μπουρδολογώντας.
Όποιος όμως τις υιοθετεί, αμαρταίνει, παραβιάζοντας ένα θεμελιώδη κανόνα του «Μπεργκισμού», που αποτυπώνεται με την εικόνα να κρατά το κινητό του. Αμήν!!
Είναι κάτω στο τραπέζι, 30 ολόκληροι βαθμοί. Τόσο απλά. Τόσο μαθηματικά. Τόσο ρεαλιστικά!!
Την Ομόνοια τρέχουν από πίσω, ο Απόλλωνας, η ΑΕΚ και η Πάφος. Από τις τρεις, η πιο απειλητική, στο δικό μου το μυαλό είναι η Πάφος.
Ο Απόλλωνας κάνει όντως μια αξιοθαύμαστη πορεία, αλλά μπαίνοντας τώρα στην σειρά των αγώνων, μάλλον θα πρέπει να κάνει την υπέρβαση, της ήδη υπέρβασης που έχει κάνει.
Νοουμένου κιόλας ότι δεν έχει το βάθος στο ρόστερ, συν τ’ ότι θα προκύψουν και οι δύο ημιτελικοί, δύσκολα θα διατηρηθεί σ’ αυτή την τροχιά!!! Όλα αυτά στο ρεαλιστικό επίπεδο. Για τον Απόλλωνα, όμως καλό είναι να λαμβάνεις και το μη ρεαλιστικό..
Από την άλλη η ΑΕΚ, ο παράγοντας της Ευρώπης παίζει καθοριστικό ρόλο.
Άμα δε, κάνουν το θαύμα και περάσουν τους Άγγλους, τότε η υπόθεση πρωτάθλημα θα μεταφερθεί για τους Λαρνακείς του χρόνου. Είναι έως και αδύνατο, μια ομάδα να παραμείνει συγκεντρωμένη στην κατάκτηση του τίτλου και συνάμα να πραγματοποιεί το ανεπανάληπτο στην Ευρώπη.
Η ομάδα που μοιάζει πιο επικίνδυνη για την Ομόνοια, είναι κατά την άποψη μου η Πάφος.
Είναι καλύτερη ομάδα από Απόλλωνα και ΑΕΚ, δείχνει ν’ αφήνει πίσω την κρίση που πέρασε, ενώ και οι παίκτες της άρχισαν, να επιστρέφουν.
Το θετικό της Ομόνοιας με την Πάφο, είναι ότι η διαφορά βρίσκεται στους δέκα βαθμούς.
Με απλές πράξεις, θα πρέπει να κάνει εννιά νίκες και η Ομόνοια πέντε. Μεταξύ των πολλών θα πρέπει να κερδίσουν το τριφύλλι και τις δύο φορές που θ’ αναμετρηθούν, κάτι που δεν είναι και τόσο εύκολο.
Στην Πάφο πάντως, τους ενδιαφέρει πάρα, μα πάρα πολύ και το κύπελλο.
Εκτιμούν ότι κατακτώντας το, αποκτούν μια καλή αφετηρία στην Ευρώπη, «εξαργυρώνοντας» την υψηλή βαθμολογία που απέκτησαν τα δύο τελευταία χρόνια. Θα παλέψουν μεν για το πρωτάθλημα, αλλά ικανοποιούνται και με το κύπελλο.
Εν κατακλείδι, ακούγεται κλισέ, αλλά η κατάκτηση ή όχι του 22ου εξαρτάται από την Ομόνοια. Όχι όμως αποκλειστικά.
Υπάρχουν παράμετροι που δεν ελέγχονται.
Μιλάμε για ποδόσφαιρο συνεπώς παράγοντες όπως η τύχη, οι τραυματισμοί, η ψυχολογική και σωματική κούραση, οι συγκυρίες αλλά και το φορμάρισμα άλλων ομάδων, μπορεί να παίξουν καταλυτικό ρόλο.
Όλα είναι ακόμη ανοιχτά. Χάνεται ή όχι το πρωτάθλημα, η απάντηση σ’ αυτό το σημείο είναι ναι.
Το παιγνίδι με τον Άρη, την πρώτη αγωνιστική, νοουμένου κιόλας ότι όλοι υπόλοιποι αναμετρώνται μεταξύ τους, είναι σούπερ καθοριστικό.
Άμα όμως περάσει με διπλό μες στη Λεμεσό, τότε οι κουβέντες του τύπου «μόνο με αυτοκτονία», «δεν χάνεται», «είμαστε πια πρωταθλητές», «και σήκωσε το»… εξακολουθούν μεν να είναι μπούρδες, μετατοπίζονται όμως σιγά, σιγά στο επίπεδο της σοβαρότητας.
Εκεί δηλαδή που ήδη βρίσκεται ο Μπεργκ και η ομάδα που έφτιαξε.
