Θεόδωρος Τσιολάκης
Πέρσι στο ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα γράφαμε για ένα ποδοσφαιρικό θαύμα μετά την παραμονή της Ομόνοιας Αραδίππου στην Α' Κατηγορία. Φέτος γράφουμε όχι για έκπληξη αλλά πλέον για καθιέρωση.
Τα περιστέρια κατάφεραν να μείνουν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στα μεγάλα σαλόνια, ακολουθώντας την ίδια ακριβώς συνταγή με πέρσι και αυτό είναι το πιο αξιοσημείωτο. Η περσινή επιτυχία δεν φούσκωσε τα μυαλά κανενός, αλλά πείσμωσε ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους της ομάδας να αποδείξουν πως δεν ήταν πυροτέχνημα! Και πράγματι εκ του αποτελέσματος αυτό φάνηκε.
Τι και αν ο Ούγκο Μάρτινς το καλοκαίρι αποχώρησε, τι και αν παίκτες που πέρσι σήκωσαν την ομάδα στις πλάτες τους και πάλι έφυγαν, οι ανθρώποι της διοίκησης βρήκαν και πάλι τον τρόπο. Δεν άλλαξαν απολύτως τίποτα, αντιθέτως πήγαν με το ίδιο πλάνο που αναφέρει: Στήριξη στον Κύπριο παίκτη, προσεγμένες επιλογές, χαμηλό μπάτζετ και πάνω από όλα υπομονή με πίστωση χρόνου. Και αυτό έγινε!
Μπορεί το ξεκίνημα του Μαρίνου Σατσιά να μην ήταν το καλύτερο, όμως η διοίκηση τον στήριξε, ειδικότερα κοντά στην 5η αγωνιστική, όταν η ομάδα περνούσε κρίση, αυτή έδωσε χέρι βοηθείας, αποδεικνύοντας του πόσο τον πιστεύει και τον στηρίζει. Εκεί ο Μαρίνος Σατσιάς ανακάτεψε την τράπουλα και εμφάνισε δύο τζόκερ: τους Γιώργο Ποντικό και Σταύρο Γεωργίου και εκεί η ομάδα ξεκίνησε να βγάζει τον καλό εαυτό της.
Μπορούμε να μιλήσουμε επίσης και για σωστές επιλογές απ' τον Βαλεντίνο Σιέλη, ο οποίος στην πρώτη του χρονιά σαν υπεύθυνος τμήματος σκάουτινγκ, έκανε εξαιρετική δουλειά, φέρνοντας παίκτες με λίγα λεφτά που αποδείχθηκαν στο τέλος διαμάντια, όπως οι Ζάλι Μουαντίμπ, Νεκτάριος Έντουαρτς, Κανό, Ρινγκ, Βαν Μιούλεμ, Τελάντερ, Ζαχαρίου, Γεωργίου και Λομονάκο. Σε συνδυασμό με παίκτες απ' το περσινό ρόστερ φτιάχτηκε μία ομάδα με βάσεις, ταλέντο και ποιότητα κάτι που φάνηκε μέσα στο γήπεδο.
Φυσικά άξιο αναφοράς είναι και η διαχείριση του Μαρίνου Σατσιά, ο οποίος έδωσε ευκαιρίες και αξιοποίησε όλο το ρόστερ, βγάζοντας τον καλύτερο εαυτό όλων των παικτών.
Και τέλος ιδιαίτερη μνεία αξίζει η δουλειά της διοίκησης, η οποία εδώ και δύο χρόνια καταφέρνει να ξεπερνάει συνεχώς τον ίδιο της τον εαυτό. Ανθρώποι οι οποίοι ζουν για την ομάδα του χωριού τους. Ανθρώποι οι οποίοι δεν έχουν κανένα οικονομικό όφελος, όμως δίνουν και τη ψυχή τους για αυτή την ομάδα και ναι αξίζουν χίλια μπράβο για το γεγονός ότι πλέον δεν μιλάμε για έκπληξη αλλά για καθιέρωση!
